| Frans van Kempen Reisverhaal Mexico 2003 |
 |
 |
| Die ochtend waren we voor de laatste keer bij Jes�s en zijn familie geweest. Hij serveert ons op het dak van het huis onder een parasol een bord vol tamales, typisch Zapoteca eten gemaakt van maisbloem, gestoomd en gevuld met kruiden en kippenvlees. Dit alles opgerold in een bananenblad en opgediend met een zeer typisch smakend chocolademelk volgens oud Zapoteeks recept. De fles mescal gaat weer open en om niet onbeleefd te zijn neem ik maar weer zo�n uitgehold kapje. Jes�s doet een boekje open over de sociaal-culturele achtergrond van het stadje. |
 |
| Het is traditie om aan het eind van het festival vrienden uit te nodigen om tameles te komen eten |
| Er blijken jongeren vanuit Teotitlan del Valle naar Los Angeles te gaan om te werken en ze sluiten zich nogal eens aan bij de gangs van de stad. Ze komen terug met een rijke keur aan Amerikaanse vloeken en weten hoe ze mensen moeten bedreigen en hun geld afhandig moeten maken. In Teotitlan is de raad van ouderen nog steeds het orgaan dat het voor het zeggen heeft, maar geen antwoord heeft op dit �ge�mporteerde� probleem. Terwijl Jazmin nog een schaal tamales neerzet schuift een groep studievrienden van Jes�s aan, Russell doet de vertaling van de discussie en ik neem me voor nadat onze wegen zich scheiden eens flink aan mijn Spaanse te gaan werken. |
 |
| Vanochtend ben ik aangekomen in Tuxtla de Gutierrez een reis van 11 uur in de nacht. Russell had me adressen gegeven van mensen die hij hier kent, maar ik vond de uitspanning te ver buiten de stad liggen en te duur. Doe mij maar een 10-dollar hotel dat vind ik al duur genoeg. De tocht er naar toe verliep vlekkeloos maar het inchecken was koren op de molen van een bezorgde Russell. Terwijl wij staan te wachten in de wachtkamer blijkt een Frans stel beroofd te zijn van paspoort en geld in tas die op hun rugzak stond. �Zie je nou wel� zegt Russell. Ja maar, wie bergt zijn papsoort en geld nu op in en tas en zet het op een rugzak voor het grijpen zeg ik. Daar had ik weer een punt mee gaf hij toe. We nemen hartelijk en warm afscheid en ik beloof terug te komen naar Cuernavaca. Russell wil me nog twee dagen in en om Mexico-Stad toeren en dat vind ik een briljant aanbod. Als onze wegen zich scheiden bij het instappen zeg ik nog even: �volgens mij heb ik alles, paspoort, ticket, geld, rugzak ligt onder in de bus alleen m�n zakdoek is niet schoon meer�. Zonder Russell die me zeer goede diensten bewezen heeft is het me intussen gelukt om een kamer te vinden, een ontbijt te bestellen, de was weg te brengen die om 17.00 uur klaar is en om een internetcaf� te vinden. Dit alles in het Spaans. |
 |
 |
|
|
 |
 |
| De tapijt wevers van Teotitlan del Valle |
 |
 |
| Vuurwerk aan hert eind van het fesitval in Teotitlan del Valle zomer 2003. Met dank aan Russell Gordon. |
|
|