| Reisverhaal Mexico 2003 |
 |
| De mensen in kwestie en met name zoon Jes�s die psychologie studeert is uiterst gastvrij, legt uit hoe de wol bewerkt, gesponnen en gekleurd wordt. Daarna het weefproces a.d.h.v. talloze opgestelde weefgetouwen en uiteindelijk natuurlijk het eindproduct: de beroemde tapijten van Teotitlan del Valle. Ik kneep in mijn handen want Russell had te kennen gegeven dat hij een paar tapijtjes wilde kopen, ik was het zelf helemaal niet van plan namelijk. Terwijl Jes�s mij een mescal inschenkt in een kleine kalebas rolt zijn zus Jazmin een keur aan tapijten uit. Ik nip van de sterke drank gemaakt van een cactus en knik goedkeurend bij ieder volgend tapijt. Tevreden met de koop (Russell bedong er een fles mescal bij) rijden we terug naar Oaxaca. Deze keer geen vrouwen op de weg, wel veel dode, wilde opgezwollen honden. Toen ik mijn broer gevraagd had naar de belangrijkste bezienswaardigheden van Mexico, hij is er al geweest tenslotte, noemde hij als eerste Monte Alban en dat is onze bestemming de volgende dag. Een schitterend gelegen ru�necomplex even buiten de stad. Russell, nog wat duf van dat flesje, gaat in de schaduw liggen slapen terwijl ik de gebouwen die als piramides uit het groene landschap omhoog rijzen fotografeer. Eenmaal op de top van de hoogste piramide wordt mijn klim met een schitterend uitzicht beloond. Goede tip broertje! Als ik Russell na een uurtje rondlopen weer tref en informeer naar zijn roes zegt hij dat hij wat nachtmerries heeft gehad en niet heeft kunnen slapen. Zij werk in Bosni� heeft hem zo getraumatiseerd dat hij sinds een jaar onder de medicijnen zit en hulp gevraagd heeft van een psychiater. De avond ervoor had hij me laten weten een geadopteerde broer te hebben die hij het liefst zou doodschieten en dat hij zelf per ongeluk geboren is. Het plaatje wordt steeds completer en ik begin ook steeds meer begrip te krijgen voor zijn denkbeelden en handelwijze. |
 |
| Op de achtertgrond het schitterende complex van Monte Alban |
| De andere dagen zijn we getuige van het festival in Teotitlan, waar nagenoeg alle vrouwen en meisjes uit het dorp gekleed in robijnrode wollen rokken en zeer fraai en kleurrijk geborduurde witte bloezen lopen in een massale optocht door de druilende regen door het stadje met op hun hoofd een afbeelding van de maagd Maria, van Jezus, een van de apostelen of van het kindje Jezus. De afbeeldingen zijn levensgroot en voorzien van een houder die rechtstreeks op het hoofd geplaatst kan worden. De volgende dag hebben we meer geluk met het weer, de zon schijnt volop en het licht is fantastisch. Een groep mannen danst urenlang voor de kerk in werkelijk schitterende kleding met een enorme verentooi op hun hoofd. Terwijl Russell ladders leent, in bomen klautert, op stellages klimt en zelfs toestemming vraagt om vanaf de klokkentoren het dansen te fotograferen loop ik wat over de kermis, de kerk in en over het plein om te zien of ik op mijn manier ook nog kan thuiskomen met een paar aardige dia�s. Dat lukt aardig denk ik. Na 10 dagen Mexico heb ik 13 filmpjes volgeschoten. |
 |
 |
| Een van de volgende ochtenden bezoeken we Mitla en Yagul ook al zo fraai en fotogeniek, vooral de cactussen maken het bijzonder. De avond brengen we op het festival door en het hoogtepunt valt op de tweede dag als een stellage met een afbeelding van Jezus aan het kruis met diverse afbeeldingen als een indrukwekkend roterend, knetterend en fluitend vuurwerk aangestoken wordt. Als inleiding werden om beurten 6 stieren van papier mach� aangestoken en in een dolle vaart over het kerkplein gedragen terwijl het hele dorp leek te zijn uitgelopen om dit spektakel te aanschouwen. Het is ver na middernacht als al het vuurwerk weer uit is en we met nog 4 andere toeristen terugrijden naar Oaxaca. Russell is in zijn nopjes, want afgezien van wat verschroeid haar heeft hij de nodige fraaie plaatjes kunnen schieten. Om een indruk van zijn andere werk te krijgen kun je dit aanklikken: www.russellgordon.net 'Heb je alles bij je Frans informeert hij in het stikdonker zorgzaam'. Yep Russell. Niet in de laatste plaats brengen we een bezoek aan de stad Oaxaca zelf. Wat een fraaie, kleurrijke en koloniale stad op 1550 meter hoogte is dit zeg. Een schitterend plein dat hier de zoal heet, meestal een kathedraal eromheen en een regeringsgebouw. Toeristen en Zapoteca�s flaneren hier in de schaduw van de enorme bomen, waar vrouwen met hun kind aan de borst, een tweede en soms een derde ernaast een graantje van de toeristenrijkdom proberen mee te pikken, ballonverkopers het plein opfleuren en een �blinde� muzikant op zijn blokfluit speelt. |
 |
| Een tante van Jes�s laat hier een van de beroemde ontwerpen van Teotitlan del Valle zien. |
 |
|
|
|
|
