mexico4

Tameles eten in Teotitlan

Frans van Kempen
Reisverhaal Mexico 2003

Terwijl ik bijna in slaap gevallen ben op de aluminium stretcher die Russell voor me bij de open haard gezet heeft, loopt hij nog tot ver na middernacht met kisten, tassen en zakken van boven naar beneden die deel uitmaken van zijn uitrusting. De volgende ochtend zouden we vertrekken naar Oaxaca zo�n 522 km zuidoostelijk van Cuernavaca. Als Russell de buitendeur afsluit en met de afstandbediening het huis op alarm zet zit ik al in de Ford Windstar een station wagon waar met gemak 8 personen in kunnen. Een set stoelen is verwijderd en op de vloer staat zijn professionele uitrusting. Als Russell achter het stuur gaat zitten herhaalt hij even alles: �ik heb film, camera�s, koffers, geld, creditcard, de deuren zijn op slot, het kantoor is afgesloten met een ijzeren hek en de tank is vol, de poes breng ik naar het asiel�. �Heb jij alles Frans, paspoort, geld, film fototoestel en bagage? � Ik doe hem na en zeg hardop: �ik heb m�n paspoort, ticket, geld, postbankkaart hier, genoeg film, rugzak, tas, water en een schone zakdoek�. Let�s go Russell! Hij kan lachen om de spiegel die ik �m voorhoud.

Een dag later weet ik alles van Russell�s rijstijl en ontvouwt hij steeds meer over zijn trauma opgelopen tijdens de oorlog in Bosni� en zijn achtergrond als geboren Amerikaan in Chicago. De weg naar Oaxaca is zeer fraai op sommige delen, het uitbundige groen is gelardeerd met enorme cactussen die als pilaren uit het groen omhoog steken. Het is een bergachtig landschap met schitterende formaties en alles knalgroen dankzij de regens die gevallen zijn de laatste weken. Terwijl Russell probeert in te halen op een gevaarlijk, bochtig stuk weg probeer ik me te concentreren op de vele vlinders die ik zie en beloof ik desgevraagd te melden of er topes zijn, drempels in de weg die het verkeer moeten afremmen. Dat lukt meestal wel, maar Russell wil er ook wel eens met een vliegende vaart overheen sjezen zodat ik met mijn hoofd tegen het plafond knal en de Mexicaanse wegenbouwers overduidelijke en typisch Amerikaanse verwensingen naar zich toegeslingerd krijgen. Het begint meestal met een f...

Terwijl Russell probeert in te halen op een gevaarlijk, bochtig stuk weg....

...Maar Russell wil er ook wel eens met een vliegende vaart overheen sjezen...

Het is al donker als we in Oaxaca aankomen. Russell nog steeds alert op dieven, inbrekers, autokrakers en moordenaars weet een motel waar de auto onder de kamer geparkeerd kan worden. �Dat is veiliger� zegt hij. Terwijl ik in het donker wat zit te mijmeren over de volgende dag trapt Russell plots keihard op de rem, schiet ik bijna met mijn hoofd door de voorruit en ik hoor weer een flink aantal f-woorden. Als ik zie waarom hij remt doe ik van harte op zijn Nederlands mee. Er blijkt een oude vrouw op de snelweg te lopen en ze loopt recht op de auto van Russell af. Vertwijfeld sla ik m�n handen tegen mijn voorhoofd, ik moet er niet aan denken dat Russell - net als ik - ook even zat te mijmeren en we die vrouw pardoes overhoop hadden gereden. Russell laat het raam elektronisch zakken en het blijkt dat hij ook in het Spaans zijn verwensingen goed beheerst. Opgelucht rijden we naar het motel, ik nog steeds lettend op topes en deze keer ook op de snelweg lopende oude vrouwen en niet te vergeten honden. Want tjonge daar liggen er talloze van dood, opengereten, soms nog bloedend langs de weg. Wat een typisch land zeg ik in fijn Engels met een f-woordje erin...

...Want tjonge daar liggen er talloze van dood, opengereten, soms nog bloedend langs de weg....
Deze hebben nog het 'geluk' dat ze opgehaald worden!

Dit uitstapje is voor Russell van groot belang vanwege zijn werk als fotograaf en voor mij is het zonder meer een buitenkansje. Kennismaken met Mexico, de Mexicanen, de Indianen, het eten de bezienswaardigheden etc. met iemand die de taal goed beheerst en een luxe auto heeft doet me goed. Russell wil het festival in Teotitlan del Valle vastleggen en ik kan ook een graantje meepikken als we een tapijtwever bezoeken en diverse andere plaatsen waar Russell mensen kent. Ik wist dat hij me zou introduceren bij een Zapoteca familie en om die reden had ik op Schiphol nog een Delfts blauw tegeltje gekocht.