| Reisverhaal Mexico 2003 |
| Het is een tocht van 40 minuten stroomopwaarts en die wordt gekenmerkt door een rust met een hoog therapeutisch gehalte, geen verkeer, geen gedoe en zeker geen snelle boten met gigantische uitlaten zoals vorig jaar op de Mekhong nabij Luang Prabang . Bij het afmeren van het lange, smalle bootje waar ca. 16 mensen in kunnen zag ik op de oever een zwerm vlinders vliegen in de mooist voorstelbare kleuren. Ze bleven zelfs zitten toen ik dichterbij kwam en er dia�s van ging maken. Snel volgde ik de anderen en liep mee langs de ru�nes waar een Mexicaan in goed verstaanbaar Spaans uitleg gaf, maar net iets te hoog gegrepen voor de paar woorden die ik mezelf intussen geleerd had. Ook hier overtrof de setting in de jungle de fraaiheid van de ruines van de Inca�s en toen er ook nog twee brulapen tegen elkaar te keer gingen kon mijn dag niet meer stuk. |
 |
| Intussen had ik �kennis� gemaakt met de Spanjaarden uit Pamplona en zo goed en zo kwaad als het kon ontstond er een gesprekje over hoe en wat, het waren deze mensen met wie ik de rest van de dag zou optrekken, maar met wie ik nu zou gaan lopen in de jungle de volgende dacht, was mij een volslagen raadsel. De boot deed er op de terugweg iets langer over vanwege de stroming en op de oever werd een maaltijd geserveerd van rijst, vlees en twee schijfjes tomaat. Om de maag wat te vullen nam ik een paar tortilla�s extra en at de hele schaal fruit met ananas en meloen leeg nadat de Spanjaarden bedankt hadden. Het airco busje reed nu terug richting Palenque en na een half uur werd ik al enige afgezet bij de Lacond�n indianen. Ik voelde me enigszins opgelaten niet wetend wat er verder zou gaan gebeuren dus vroeg ik het aan de chauffeur die het extra snel in het Spaans afraffelde zodat ik er niets van begreep, eten en lopen dat kon ik er uit opmaken. Hij doet dit elke dag waarschijnlijk. |
| Ik werd voorgesteld aan de eerste Lacond�n indiaan die ik in mijn leven ontmoet had, hij heet Vincente, had een prettige uitstraling op zijn gezicht en inderdaad een wit gewaad aan. Hij liet mij m�n slaapplaats zien, een houten optrek met dik palmbladerdak, een aantal stapelbedden met muskietennet en een aarden vloer, het leek dat de kippen het geheel hier kaalgepikt hadden en wat strootjes hadden laten liggen. �Muy bien� deed ik opgewekt maar eigenlijk verlangde ik meteen naar m�n eenpersoonskamer met betegelde badkamer in Palenque en de geveinsde opgewektheid dekte geenszins mijn stemming op dat moment. Ik kreeg het onderbed en zette daar m�n tas op. De slaapruimte maakte deel uit van een aantal andere gebouwen o.a. een toiletblok waar geen water was, een gemeenschappelijke overkapping waar een groep Belgen een taalspelletjes zaten te doen en een aantal houten hutten waar Vincente en zijn vrouw kookten, sliepen en waar zij woonden met hun twee zoontjes. De chauffeur was intussen vertrokken, ik had afscheid genomen van de mensen uit Pamplona en Vincente moest nodig voor het eten zorgen en liet me aan mijn lot over. |
 |
 |
 |
|
|
|
 |
| Ik ging even terug naar het kippenhok en kroop onder het muskietennet, Vincente had desgevraagd gezegd dat er geen muggen waren. Net toen ik lag op een plank afgedekt met een grauwbruine deken waar een oude slaapzak in gestopt was bij wijze van matras merkte ik wat voor ontzettend muffe lucht erboven het bed hing. Ongelooflijk. Ik had de neiging om mijn oordoppen in mijn neus te doen maar gezien het geblaf van de honden en een beekje dat langs de hut stroomde zag ik daar maar van af. Ik doezelde even weg en het leek erop dat het nog wel even zou duren voor Vincente en zijn vrouw klaar zouden zijn met het eten. Er liepen wel 20 toeristen rond her en der. Intussen was het niet begonnen te regenen, maar te gieten . Ik pakte een Hartmanstoel waar het trouwens helemaal geen weer voor was en ging bij de Belgen zitten lezen in mijn boek. |
|
|
|
|
|