mexico15

Lopen in de jungle van de Lacand�n indianen. Reisverhaal van Frans van Kempen. Mexico 2003

Een uur later, het regende nog steeds, werd ik door Vincente uitgenodigd om te komen eten, dat zat allemaal inbegrepen in de toer die me $ 200,- gekost had. Ik werkte de patat, de kip en de tortilla�s snel naar binnen en ging nog eerder dan de kippen met oordoppen in op stok. De Belgen hadden die dag al gelopen en er waren nog wat mensen en daarmee zou ik de volgende dag waarschijnlijk de veelbesproken jungletocht maken. Ondanks de muffe lucht, mijn af en toe omdraaiende bovenbuurman en het beekje dat de hele nacht doorstroomde sliep ik uitermate goed.

Om 6:00 uur werden we gewekt door Vincente die al weer bezig was met het voorbereiden van het ontbijt. We zouden om 8:30 uur gaan lopen zo vertaalde een Mexicaanse Amerikaan die een dokterspraktijk had in de V.S. Ik had met mijn kleren aangeslapen, het was te fris die nacht vond ik om onder een laken en op die smerige, muf ruikende deken te gaan liggen, ik liep als eerste naar het toiletblok zonder water en poetste m�n tanden met een fles water van de vorige dag. Scheren kon ik wel vergeten en wie zat er het eerst aan tafel?

De scheerzeep van de Vergulde Hand zit tegenwoordig in een vernieuwd kuipje!!

Van oudsher is aluin een effectief bloedstelpend middel op basis van zout.

Om tien over halfnegen, een andere Nederlander die Martin heette en ik stonden al een tijd klaar, liep de rest nog heen en weer liep met tandenborstel, rugzak, zonnebrandolie en weet ik allemaal wat nog meer. Onze gids was niet Vincente maar PanchOok behorend tot de Lancond�n een man in de 40 schat ik, vrijwel tandenloos,, klein van stuk met een neus van een havik, het haar van Yoko Ono

en het uiterlijk van Catweazle. Zijn witte gewaad had er duidelijk onder geleden en had de kleur van de modder uit de jungle aangenomen, onder zijn eens witte gewaad stak en paar rubber laarzen. Nadat Vincente alle hokken, hangmatten en kamers die zijn complex rijk is nog eens afgelopen was om iedereen te verzamelen konden we vertrekken, alles bij elkaar een man of 12 waarvan ik nog niemand kende.

Al meteen liepen we de dichte jungle in, het pad was speciaal weggekapt en het doel zou een Incaru�ne zijn, verder zou er even gestopt worden om te zwemmen. Maar mijn belangstelling ging uit naar het lopen door het regenwoud zelf. Ik zag er wel tegenop moet ik zeggen, het had de hele avond en nacht geregend en dat betekent glibberige paden zo voorzag ik en eventjes had ik gehoopt dat Vincente na het ontbijt zou zeggen: �het spijt ons maar de tocht gaat niet door�. Niets ervan we waren al op weg. Ik volgde de Nederlander die zijn mond beslist niet voorbijspraatte, voorafgegaan door Pancho en de rest volgde o.a. een oudere vrouw uit Mexico-Stad die haar spullen in een plastic tasje meedroeg waar de rest een rugzak(je) om had. Ik had mijn fototoestel paraat. Meteen weer die geweldige oerwoudgeluiden, vogels, krekels wat al niet meer; een bijzondere ervaring. Ik kreeg er schik in tot dat we een stroom over moesten steken. Er bleken twee planken over te liggen en dat ging al schuifelende nog wel. Erger werd het toen de stroming, de breedte en de diepte toenamen. Ik heb aardig wat loopervaring maar toen ik over twee stammetjes geglibberd was waar bij wijze van leuning een liaan langs gespannen was die strak gehouden werd door Pancho stond ik nadat ik erin geslaagd was over te steken flink na te bibberen. �Ik kan merken dat ik geen 25 meer ben� zei ik onzeker tegen de Martin die in augustus zou afstuderen in bedrijfseconomie. We liepen verder, het was iedereen gelukt om zonder in het water te vallen over te steken. Het bleek een tocht te zijn zonder echte stijgingen of dalingen, soms lag er wat blad op het pad dat prettig liep maar altijd als we bij een stroom kwamen (het regenwater van de vorige dag donderde gewoon naar beneden) kwamen m�n schoenen onder de modder te zitten en was het extra uitglijden op de volgende brug. Bij de derde of de vierde keer hoorde ik de stroom al aankomen en zei ik tegen Martin, �nee h� niet weer een brug�. Althans hoe moet je het anders noemen, de ene keer twee stammetjes, dan weer ��n dikke die lekker