| rond was en groen van de algen en weer zo�n verdomde liaan erlangs om je aan �vast te houden�. Even leek het fout te gaan, de liaan zwaaide extra ver uit en daarmee ook mij enige houvast op die stam. Met twee handen probeerde ik mezelf, m�n tas en bezittingen staande te houden. 'Please wait' had ik tegen degene gezegd die na mij kwam. Hij lachte en het werd een van de weinige momenten in mijn leven dat ik iemand wel dood kon schoppen. Wat een eikel, ik sta daar te balanceren op een stam met wild stromend diep water eronder en jij staat met je ene hand aan de liaan te lachen ! Ik verzette nog en stapje, en nog een en verdomd ik kreeg m�n zelfvertrouwen terug. Pancho hield de liaan wat strakker en ik redde het weer. Bibberend kwam ik op de oever aan en Ik zag dat mijn opvolger die zo nodig moest lachen op zijn knie�n zat om niet in het water te vallen, iedereen hield zijn hart vast, want het vergt een enorme krachtsinspanning om vanuit die houding jezelf vasthoudend aan een slingerende liaan weer overeind te trekken. Gelukkig hij redde het en mijn boosheid was al weer voorbij, ik gun niemand een modderbad. Er volgden nog zowat van die bruggen maar toen een Franse vrouw van Engelse afkomst mijn onzekerheid gezien had, gezegd had 'you will be allright' kreeg ik wat meer adem. Het eindpunt lag bij een ru�ne waar we een tijdje pauzeerden. Pancho was bereid voor 20 peso�s per persoon uitleg te geven over dit Incabouwwerk. Ik kon een aardige foto toen hij zonder dat we op zijn aanbod ingingen toch begon te vertellen. Ik at een appel om het suikergehalte wat op te krikken en hoopte dat de rest van de tocht verstoken zou zijn van boomstammen over diep water. Maar nee, we gingen dezelfde weg terug. Ik was er niet blij mee, maar had geen keus. Pancho was de enige die ons uit deze jungle kon leiden en hij wees de weg terug. Opzienbarend genoeg ging het op de terugweg vlotter, de zon was wat gaan schijnen en de stammetjes waren daardoor minder glibberig. We hebben nog even een stop gemaakt bij een watervalletje waar de jongelui konden zwemmen. Martin en ik hadden het na een half uur wel gezien, wij bleven wachten op een steen en wilden graag doorlopen, maar dat kon niet. Degenen die �s morgens nog met hun tandenborstel rondliepen lagen in het water te dobberen. Na een klein uur liepen we terug naar het kamp. Het begon te regenen en gelukkig kon ik m�n regenjas over mijn rugzak aantrekken zodat m�n fototoestel droog zou blijven. Op de heenweg had ik �m na de tweede �brug� in plastic verpakt en in m�n rugzak gedaan. Dat scheelde in ieder geval mocht ik echt in het water terechtkomen. Opgelucht als ik was liep ik meteen naar het enige winkeltje en bestelde een fles bier van 940 ml. Martin uit Panningen lustte er ook wel een en terwijl de rest moe naar bed ging maakten wij nader kennis. Blij dat de tocht door het regenwoud van de Lacand�n indianen goed was afgelopen.... |
