mexico17

Reisverhaal
Frans van Kempen Mexico 2003
De terugreis

Het was weliswaar zo dat ik steeds verder richting Atlantische Oceaan reisde, maar om echt thuis te komen moest ik eerst terug naar Mexico-stad gaan. Van daar vertrekt op 3 augustus 2003 mijn vliegtuig van United Airlines. Wat er tussen de Lacand�n indianen en de ontmoeting met Russell en een vriendin Liliane geheten in Cuernavaca gebeurd is kun je hierna lezen.

Ontmoetingen.

De vakantie in Mexico bleek uit meer te bestaan dan het bezoeken van ruines, het zoeken naar het hotels en te zorgen dat m�n paspoort droog bleef. Ik ben diverse mensen onderweg tegengekomen waarvan ik er hier onder een paar noem.

Ik zat op mijn gemak een enorme pizza weg te werken onder het genot van een flesje Corona toen ik aangekeken werd door een westerse toerist, kalend hoofd, kort haar net als ik, blauw T-shirt net als ik. Ik negeerde die blik en werkte stug door aan de pizza gebakken door een vluchteling uit Joegoslavi�. Nadat ik afgerekend had liep ik naar hotel Lily dat in dezelfde straat lag. Ik liep even langs de winkel, kocht een ijskoude 940 ml fles Superior voor �. 1,30 en ging op de binnenplaats van mijn kamer in de relatieve koelte van de avond zitten lezen.

Lees boven verder!

Even later kwam er een man met blauw T-shirt, kalend hoofd en kort haar tegenover me zitten. Het bleek dezelfde man te zijn uit de pizzeria die �toevallig� natuurlijk de kamer tegenover mij had. Hij haalde zijn fles water uit zijn kamer, trok zijn stoel een beetje in mijn richting en begon een praatje. Hij bleek uit M�nchen te komen, Gregor te heten en met de fiets op vakantie te zijn. Gaandeweg ontstond er een geanimeerd gesprek, waarbij vooral Gregor het woord voerde. Hij vertelde met zijn fiets aangekomen te zijn in Canc�n en al op de eerste dag bestolen te zijn van zijn uitrusting. Kleren, helm e.d. ter waarde van meer dan US$ 500,- Hij had alles nieuw moeten kopen, zijn geld hadden ze kennelijk niet gestolen. Terwijl hij vertelde voelde ik nog even waar m�n paspoort en portemonnee (achter de rits) zaten, jawel alles zat er nog. Nee, dan Mongoli� zei Gregor, ik ben nog nooit in zo�n gek land geweest. Ik had er landkaarten gekocht die niet klopten, er stonden wegen op getekend die er helemaal niet waren en de Mongolen zijn alleen maar op je geld uit. Ik ken meer van die gemeenplaatsen: in Holland lopen ze op klompen, Belgen zijn dom en Duitsers luidruchtig. Gregor ging echter op zachte toon verder. Toen ik het land wilde verlaten werd ik gearresteerd door de douane. Ik zat met drie man in een hok en ik wist niet waarom ik gearresteerd was, van lieverlee verliet de een na de ander de ruimte en toen er nog maar een douanier over was, kwam de aap uit de mouw. Ik moest geld geven en dan kon ik vertrekken naar het vliegtuig.
Heel anders was het in IJsland zo vervolgde Gregor die steeds van de warmte of zenuwen aan zijn blauwe T-shirt zat te plukken. Hij nam nog eens een slok van zijn 1,5 literfles water ik schonk op mijn gemak mijn bier uit

Het boek had ik fatsoenshalve aan de kant gelegd. In IJsland wonen de eerlijkste mensen die ik ooit ontmoet heb, het land was weliswaar peperduur, verblijven in hotels zat er niet in, zelfs niet voor Gregor die als ingenieur toch aardig de kost kon verdienen in die tijd, we praten over de jaren 80. Als er een voetbalwedstrijd gehouden wordt dan klapt de partij tegen wie het doelpunt gemaakt is vertelde hij. Stelen van een ander gebeurde daar niet, je kon toch nergens heen op dat eiland. Hij vertelde dat hij met zijn tent door het land getrokken was, fietsend wel te verstaan, intussen begon ik mijn eigen vakantie flink saai te vinden. Ben je wel eens in Groenland geweest? Nee, nooit moest ik knorrig toegeven. Nou dat is me een land zeg. Zo wijds en afgelegen, aan de oostkust zijn twee dorpen die ver van elkaar liggen. Hij was er geweest en vond het jammer dat de lokale bevolking, de Inuit, zoveel dronk. Hij ging verder met vertellen onder het genot van een Marlboro waarvan de rook in mijn richting trok. Ik dronk nog eens van mijn bier.