Het zou naïef geweest zijn te denken dat cineasten de regels tot op de letter zouden kunnen volgen. Praktisch was, en is dit ook haast onhaalbaar. De regels zijn zo streng, en soms zo strikt afgebakend dat overtredingen vanzelf komen. Ook de pioniers gingen daar al in de fout. Zowel Von Trier als Vinterberg moesten na het draaien van hun films toegeven dat ze op verschillende punten het Manifest hadden overtreden. Het zou wat triestig geweest zijn indien zelfs de oprichters niet recht in schoenen hadden kunnen staan. Vandaar dat Vinterberg op de proppen kwam met de confessions. De confession bevatte een schuldbekentenis. Er stond nauwkeurig in vermeld waar en hoe de Kuisheidsregels waren overtreden. Telkens met een motivatie waarom de regel in kwestie was overtreden, of ruim was geïnterpreteerd. De confessions zijn nog het best te omschrijven als een verzoek om vergiffenis. Het principe kadert trouwens perfect in het godsdienstige sfeertje waarin Dogma 95 baadt.

Waar Vinterberg het begrip aanvankelijk enkel had geïntroduceerd om zijn eigen foutjes te verantwoorden evolueerden de confessions spoedig naar gemeengoed. Al evengoed een vaststaand begrip als Dogma 95 zelf. Alle dogmafilms die er tot op heden al zijn gedraaid pakten elk uit met een eigen bekentenis. Zowel Von Trier (# 2) als Sobel (# 23) gaven ootmoedig toe het begrip Dogma her en der te hebben omgebogen.

De confessions zijn echter niet zo makkelijk bereikbaar als de films zelf. Ze verschijnen niet op het witte doek, zoals dat met de certificaten wel het geval is. Bij de officiële premières of op filmfestivals zitten ze vaak wel in de persmap. Ook kan je ze in veel gevallen terugvinden op de officiële website van de film in kwestie.

terug naar Gelofte van Kuisheid