Eens een speelfilm aan de tien voorwaarden voldoet is het daarom nog geen Dogmafilm. Daarvoor moet de film eerst nog een officiële erkenning én een certificaat krijgen. Dat certificaat is te zien aan het begin van elke Dogmafilm. Voor de toekenning ervan engageerden de vier pioniers zich aanvankelijk nog persoonlijk. Kandidaten stuurden hun film naar Denemarken en daar bekeken Von Trier, Vinterberg, Kragh-Jacobsen en Levring het resultaat. Ze gingen na of alle regels gerespecteerd werden en voerden ook een gesprek met de regisseur. Die kon dan eventuele overtredingen uitleggen en verantwoorden. Dat systeem was geen lang leven beschoren. Zo voelde Lars Von Trier zich niet comfortabel bij de rol van rechter en vreesde hij dat de gesprekken op de duur zouden evolueren naar spelletjes. Spelletjes waarin het de bedoeling was de vier rechters zo goed mogelijk om de tuin te leiden. Daarenboven groeide het aantal kandidaat-Dogmafilms ook sterk en werd het moeilijk voor de vier pioniers om er telkens zoveel tijd voor uit te trekken.

De ommekeer kwam er met Julien Donkey Boy. Die film kreeg van velen het verwijt geen Dogma te zijn, maar kreeg uiteindelijk toch het certificaat toebedeeld. Omwille van de controverse, en omwille van de reeds genoemde redenen trokken de Dogme brethren hun handen weg van Dogma 95, en installeerden ze het Dogma-secretariaat. Ze beschreven het als een evolutie van katholicisme naar protestantisme. Het waren voortaan de regisseurs zelf die beslisten of hun film al dan niet voldeed aan de Gelofte. Indien dit het geval was kon de cineast een kopie van zijn film naar het Dogma-secretariaat sturen, evenals de nodige documenten en formulieren. Eens de administratieve verwerking achter de rug stuurde het secretariaat het certificaat op en kreeg de film een vermelding op de officiële lijst.

terug naar Gelofte van Kuisheid