| Een ander partnerverhaal 21 jaar geleden ben ik getrouwd met een man waar ik nu nog steeds veel van hou. In de tijd dat wij verkering hadden ontmoeten wij elkaar in de weekeinden en waren eigelijk nooit samen, altijd waren er andere mensen bij dus verschillende dingen (eigenaardigheden) zijn mij in die tijd nauwelijks opgevallen. Eenmaal getrouwd met de verwachting om elkaar op alle gebieden te leren kennen en en naar elkaar toe te groeien botste ik tegen verschillende dingen op maar zoals we allemaal weten heeft een relatie tijd nodig om te ontplooien en ik ging ervoor. Steeds meer ontdekte ik dat ik maar moeilijk echt kontakt kreeg en voelde me vaak niet begrepen. Mijn man, een beetje vreemde stille man,verstopte zijn emoties en gevoelens en ik begreep hem niet. Als wij samen over onze relatie met God spraken werd hij heel open en sprak juist heel veel! In zijn relatie met God bestaan geen muren en Hij ervaart Jezus als enige betrouwbare echte vriend.God is zijn enige zekerheid, daar ben ik natuurlijk heel blij mee, maar soms ook wel eens jaloers. Heel graag wilden wij kinderen, en na 10 jaar ongewenste kinderloosheid kregen wij door een wonder onze eerste zoon, en na 18 maanden nog een zoon. Na de geboorte van Ruben merkte ik al snel dat er iets niet klopte, maar volgens de huisarts maakte ik mij te veel zorgen. Toen Ruben 2 jaar was heeft een maatschappelijk werker video home training gedaan en kwam tot de conclusie dat Ruben een kontaktstoornis had en met oefeningen en begeleiding zou het wel overgaan, want zijn spraak ontwikkelde erg goed en hij speelde goed. Toch bleef ik mij zorgen maken, maar het zou wel aan mij liggen. Met mijn man sprak ik er veel over maar van zijn kant kwam weinig reaktie of steun. Toen ruben 4 jaar was en naar de basisschool ging besprak ik met zijn juf zijn gedrag thuis, zij keek mij ongelovig aan want Ruben was zo'n lieve stille jongen, thuis was hij vaak net een klein monstertje, Na aandringen van mijn kant, werd hij gezien door de schoolbegeleidingsdienst, en zij vonden dat ik hem maar moest volgen in plaats hem mij te laten volgen, wel viel zijn genuanseerde taalgebruik op. Hier moest ik het dus mee doen! Ondertussen voelde ik mij alleen, eenzaam, onbegrepen en schuldig. Toen Ruben 5 jaar was heb ik, nadat hij in een vakantie week bijna hele dagen aan het schreeuwen was, de maatschappelijkwerker op gebeld met de woorden: Of hij is gek of ik ben gek, hier schrok hij wel van en na een omweg ben ik uiteindelijk terecht gekomen bij Rutger Jan van der Gaag (kinder en jeugdpsychiater) en na een paar opservaties, een gezinsanamnese en een psychologische test kregen we de diagnose: Autist met aspergertrekken en een depressieve ontwikkelingstoornis. Hierna ben ik veel gaan lezen over autisme en hierdoor vielen de schellen van mijn ogen, zoveel herkenning daar had ik niet op gerekend, en wat herkende ik mijn man in al deze dingen, en mijn man herkende zichzelf steeds meer in Ruben, voor mij viel er veel op zijn plaats! Ondertussen maakte ik mij zorgen over Jeroen, hij is zo heel anders dan Ruben dus dacht ik niet meteen aan autisme, steeds dacht ik dat hij zijn broer na deed, en door zuurstof gebrek bij zijn heel moeilijke geboorte is hij motorisch erg zwak en zoals men zei: disharmonisch toegerust. Ik dacht: ik heb veel te veel gelezen en zie misschien dingen die er niet zijn, mede doordat mijn man en Ruben erg passief gedrag hebben en Jeroen net een stuiterbal is, maar sociaal en emotioneel ging het niet goed met Jeroen en 1 jaar geleden kreeg hij de diagnose PDD nos. Mijn ervaringen in mijn leven tot nu toe zijn die van verdriet, eenzaamheid en onbegrip, soms ook wanhoop, maar als een rode draad door mijn leven heb ik altijd alles met God mijn Vader kunnen delen en heb ik Zijn troost en liefde ervaren door de wetenschap dat Jezus altijd naast mij is, juist ik pijn en verdriet en dat Hij als geen ander kan voelen wat ik voel! Nu op dit moment heeft mijn man (45 jaar) geen werk meer, door reorganisatie op het werk is hij stuk gelopen door alle veranderingen, Ruben (11 jaar) zit op SO de Ambelt herfte (lzk) in Zwolle, en na de grote vakantie gaat Jeroen (9 jaar) ook naar de Ambelt. Mijn man heeft sinds kort een homepage over zijn ervaring als Christelijke autist, naam Expansie web, te vinden op: http://home.tiscali.nl/~i030076/ Ik ben dankbaar en blij dat ik mag geloven dat voor God niets te wonderlijk is en Hij door alle muren heen kan breken! Ook al heet de stoornis ongenezelijk, ik blijf geloven in wonderen, zonder mijn ogen te sluiten voor de zorg voor mijn gezin, zij hebben er recht op om heel veel liefde te ontvangen, en zolang het door hen naar mij toe nog maar minimaal geuit kan worden ervaar ik dat Jezus mij hierin tegemoed komt. |
| Welkom op de christenvrouwen pagina |
 |