| Welkom op de christenvrouwen pagina |
| Verhaal van een vrouw met een man met AS "Ik voel en weet dat hij niet anders kan." over onvermogen in plaats van onwil Hij is tanig gespierd en oersterk. Hij rookt niet, drinkt niet en gaat nooit uit. Hij heeft weinig vrienden, werkt onophoudelijk door en heeft geen tijd voor iets anders. Hij praat veel, maar meestal in de vragende vorm. Hij geeft me het gevoel veel waard te zijn, ik kom uit de stad, hij van het platteland. Een groot verschil. Ik ben niet puberachtig verliefd, maar alles aan hem trekt me. Een "dicht bij de natuurmens." Heel wat anders dan de bla-bla-bla mensen die ik kende. We trouwen. Ik ben vast en stevig van plan er wat van te maken. Met zo'n goeierd moet dat zeker lukken. Vrij snel krijg ik af en toe een onbehagelijk gevoel. De eerste huwelijksprobleempjes kondigen zich aan. Ik wil samen. Hij werkt. Ik wil aandacht, hij heeft het niet nodig. Ik wil praten, communiceren, terwijl hij maar blijft vragen. Ik wil op visite gaan, visite ontvangen, Hij heeft geen tijd, vindt het niet nodig, Wat me ooit in hem aantrok ging ik haten. Ik had het willen bijsturen, naar elkaar toegroeien, een veertje laten, er iets voor terugkrijgen. Alle vrouwelijke charmes ging ik gebruiken, maar hoe dichter ik bij hem wilde zijn,hoe meer hij zich cvan mij afwendde. Ik maakte ruzie, hij niet. Ik analyseerde en psychologiseerde elke confrontatie. Het kloptte nooit, er was iets. Het kwam vast door zijn opvoeding, familie of schooltijd. Het lag aan zijn achtergrond. enz. enz. Ik vroeg natuurlijk teveel aandacht. Ik ga het anders doen. Ik ga hem helpen met zijn werk, ben ik dichtbij hem en is hij eerder klaar.Kunnen we toch nog iets samen gaan doen. Het helpt niet. Er kwam meer werk of hij creeerde meer werk. We hadden nu beiden lange werkdagen. Ik voelde me misbruikt, hij moet me niet, dat is het.Waarom zegt hij dat dan niet gewoon? Hij mag me wel, hij plaatst me op een voetstuk, ik zie het aan zijn gezicht, de manier waarop hij naar mij kijkt, hoe hij over mij praat. Hij is soms grof, kwetsend en kwetsbaar tegelijk. Ik wil bij je zijn, laat me toch toe. Hij houdt een muur tussen ons. Mannen tonen hun emoties minder makkelijk dan vrouwen, dat weet je toch? Maar waarom worden dan niet alle vrouwen zo gek als ik nu dreig te worden? Ik kap ermee, ik ga voor de (inmiddels geboren) kinderen zorgen en we zien wel. Ik 'werk' even niet aan onze relatie. "Doe maar, dat is misschien wel beter, maar ik kan niet anders", zegt hij. Ik wordt wee van binnen. Ik voel en weet dat hij niet anders kan. Als ik kwaad op hem wordt trekt hij spierwit weg en ziet er angstig uit.Ik voer een oneerlijke strijd. Mijn woorden rollen vloeiend uit mijn mond, ik zeg precies wat ik bedoel. Hij niet, hij klapt dicht. Het gaat niet goed met ons dochtertje. Ik ga alleen naar de dokter, ziekenhuis, maatschappelijk werkster. Hij heeft geen tijd. Ik heb hem nu echt hard nodig. Hij doet niet mee.De diagnose: Ernstig zwakzinnig meisje met autistiform gedrag. Mijn God was is alles moeilijk. Om mijn dochter beter te kunnen begrijpen lees ik alles over autisme, wordt lid van de NVA, praat en praat, luister en luister naar andere ouders. Alles wil ik weten. Langzamerhand realiseer ik dat autisme niet alleen betekent: niet praten, ontroostbaar, geen contact hebben. Ons dochtertje heeft de meest herkenbare vorm. Daarnaast zijn er veel mensen met dezelfde handicap waarbij het niet zo duidelijk is. Kinderen die gepest worden, volwassenen die "vreemd" zijn. Van ouders wiens autistische kind praat, hoor ik welke moeilijkheden zij ondervinden in het contact met hun kind. Het lijkt erg veel op de moeilijkheden die ik met mijn man heb. Steeds vaker wordt ik bang daarvoor. Ik heb vast teveel gelezen over autisme en denk daarom aan autisme bij mijn man. Ik wil in therapie. Het gaat echt niet en ik wil mijn huwelijk niet opgeven. Ik krijg mijn man zover dat hij meegaat. Nu komt het er wel uit, denk ik nog. De mevrouw is erg aardig en geduldig, spit ons verleden uit en vindt genoeg aanwijzingen om ons inmiddels aardig mislukte huwelijk te rechtvaardigen. We zijn allebei lief en verstandig: daar. Gewoon prettige mensen om mee om te praten over hun problemen. Wat de mevrouw niet kan weten is dat mijn man al mijn woorden gebruikt die ik hem de afgelopen jaren naar zijn hoofd geslingerd had in mijn wanhopige pogingen ons huwelijk zelf te redden. Ik was verbaasd. Onbegrijpelijk. Precies de juiste woorden op het juiste moment, Ik ben radeloos en in de war. Ik maak het mezelf niet moeilijk, het is moeilijk! Ik kon de dame niet zeggen dat ik bang was voor autisme of een aan autisme verwante contactstoornis. Zoals hij daar sprak leek het daar absoluut niet naar en ik zou zelf voor gek of labiel worden verklaard. Stel je voor dat mijn man me mee zou nemen naar een psychiater en zou zeggen:"Meneer wilt u eens voor me uitzoeken of mijn vrouw schizofreen is?" Onaanvaardbaar. Ik stopte met therapie. Mijn man dus ook. Ik wil altijd iets, ik beslis uiteindelijk en alles is altijd mijn probleem. Een rol die ik mezelf voor mijn huwelijk niet had toebedeeld, maar die ik uit noodzaak toch moet blijven spelen. Autisme erfelijk? En ik had juist begrepen dat het "een foutje van de natuur" was.Het kwam niet van de een op andere dag. Langzamerhand, beetje bij beetje durfde ik het aan om vooral binnenshuis, voor anderen onzichtbaar, mijn man te benaderen alsof hij een autist was. Ik zei niet meer: "Zullen we gaan fietsen", Ik zei: "Zondag om 14.00 uur gaan we fietsen". Het gaat te ver om een beschrijving te geven van alle dagelijkse veranderingen die ik met tips van heel veel ouders ben gaan invoeren. Elke lezer, bekend met autisme weet hoe "anders" je soms tegen een autist praat. Het hielp. Het voorbeeld van het fietsen ligt me het meest vers in het geheugen. De eerste keer in ons huwelijk dat mijn man geen weerstand bood tegen een voorstel. Als je het, zo geformuleerd, een voorstel mag noemen. We gingen fietsen. Hij had zich blijkbaar kunnen voorbereiden op de dag, het tijdstip en hij was er klaar voor. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik een klein beetje ontspanning. Maar wel genoeg om me er verder voor in te zetten. Ik kreeg weer de moed die ik had voor mijn huwelijk, Ik haatte hem niet langer omdat hij zich niet in mijn gevoelens kon inleven, maar begreep dat dit vanuit onvermogen gebeurde. Mijn woede en agressie veranderde langzaam in mildheid en begrip. Mijn man verandert langzaam van een chaotische, heen en weer vliegende man, in een persoon die zijn, nog steeds heel eigen bezigheden in de hand heeft. Ons dagelijks leven is vriendelijker geworden. De diepgang die ik toch eigenlijk zelf nodig heb, zoek ik en vind ik bij andere mensen. Ik belast hem er niet meer mee. Hij is voor mij weer die lieverd en goeierd van 10 jaar geleden. We zijn absoluut geen "gewoon" gezinnetje, ook al lagen mijn verwachtingen in die richting. Dankzij de bekendheid over autisme kan ik nu beter met mijn man omgaan. Ik voel me gezegend met een redelijk functionerend stel hersens. Ik ga dit gebruiken om binnen ons gezin een plek van veiligheid en structuur te creeeren. Het kan niet de bedoeling van een mensenleven zijn om te kwetsen of gekwetst te worden. Daarvoor heb ik wat emotionele afstand moeten nemen van mijn man zonder hem te verlaten. |
 |
 |