Ο συγγραφέας του παρακάτω άρθρου προειδοποιεί ότι το κείμενο που ακολουθεί ΔΕΝ πρέπει να διαβαστεί
από νέους κάτω των 18 ετών. Περιέχει ακραίες υβριστικές εκφράσεις και είναι γραμμένο με έντονη φανατική φόρτιση.
Διαβάστε το μόνο με αποκλειστικά δική σας ευθύνη…

Αν δεν συμφωνείτε με τη σκληρή γλώσσα... κάντε μια βόλτα στο Yahoo!
Για να συνεχίσετε με την ανάγνωση του άρθρου πατήστε εδώ!

ΗΡΘΑΝ - ΓΑΜΗΘΗΚΑΝ - ΕΦΥΓΑΝ

Τούς περιμέναμε καιρό. Από τότε, με τις αλητείες του Δούρου που τούς χάρισε το (8ο μας) πρωτάθλημα.
Τούς περιμέναμε στο δικό μας ναό, σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο που παίζεται μπάλα από τις ομάδες που έχουν την ικανότητα να πραγματοποιήσουν κάτι τέτοιο και όχι σε ποδοσφαιρικούς οίκους ανοχής που παίζουν τσεκούρια και ψευτοπαλληκαράδες.

Οι 33.000+11 βιαστές είχαν πάρει τις θέσεις τους. Το ίδιο και οι παρθένες που ήταν έτοιμες να γευτούν την ηδονή του πρώτου σκληρού πηδήματος. Το βλέπαμε στα μάτια τους. Μπήκαν νικημένοι. Τους είχαμε νικήσει ήδη από την αρχή. Από τότε που αντίκρισαν ένα από τα καλύτερα πανό σε παγκόσμιο επίπεδο με τον δαφνοστεφανωμένο βασιλιά να φυλάγεται από τα δυο λιοντάρια και το Καραϊσκάκη να αγκαλιάζεται από την αγριεμένη θάλασσα του Πειραιά.

Από εκεί δεν πέρασαν ομάδες όπως η Liverpool, η φιναλίστ Monaco και η La Corunia. Θα περνούσαν τώρα οι πουτάνες; Όλο το γήπεδο χόρευε και παρακαλούσε τους παίχτες του Θρύλου να δώσουν στα πράσινα ανδρείκελα αυτό που γνώριζε η φανέλα τους από γενιές και γενιές γαύρων. Σκληρό γαμήσι και ασταμάτητο πήδημα. Αυτή πρέπει να είναι η ζωή του βάζελου. Γαμήσι, ξύλο και κυνήγι στα βουνά και κλάψα για δήθεν αδικία.

Τους οπαδούς τους δεν τους γνωρίζουμε. Μόνο τις πλάτες τους προλαβαίνουμε να δούμε καθώς σκαρφαλώνουν σαν τρελοί στα εύφορα βουνά της Πελοποννήσου. Δεν μάς έκαναν την τιμή να έρθουν. Δεν πειράζει. Ξέρουμε πού θα τούς βρούμε αν θέλουμε, μέσα στις πιο σκονεινές σπηλιές των πιο απροσπέλαστων βουνών και στο μεγαλύτερο οίκο ανοχής της χώρας που στεγάζεται από χρόνια στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Ας γυρίσουμε όμως στους παίχτες. Στον αγώνα είχαμε την ευτυχία να φιλοξενήσουμε ένα "special guest". Τη μεγαλύτερη τσιμπουκλού των Ελληνικών γηπέδων από χρόνια. Γεννήθηκε τσάτσος, έγινε ιερόδουλη. Είναι ο μοναδικός παίχτης που η φωτογραφία του κοσμεί εξώφυλλα και εφημερίδες την ώρα που υποτάσσεται στον βιαστή του.

Τότε το όνομα του βιαστή ήταν Παρασκευάς Άντζας και της ιερόδουλης Σωτηρία Κυργιάκου. Όμως ο βιαστής δεν είναι μόνο ο Παρασκευάς. Αυτή η φωτογραφία δείχνει περισσότερα από δυο άτομα που το ένα βρίσκεται πάνω στο άλλο. Δείχνει την κυριαρχία της φανέλας με το δαφνοστεφανωμένο ενάντια αυτής με σήμα το ...αγελαδοτροφή. Οι βιαστές εναλλάσσονται, αλλά η πουτάνα μένει η ίδια και είναι η πράσινη φανέλα. Αυτή που κουβαλάει τη διαχρονική πουστιά όλων αυτών που την υπερασπίζονται και σπεύδουν να το αποδεικνύουν σε κάθε μεταξύ μας αγώνα. Η Σωτηρούλα, λοιπόν, μετά την διατριβή και το master της στις πίπες από τον Παρασκευά, κίνησε για περισσότερα παλαμάρια, για ένα μεγάλο και διαχρονικό ξέσκισμα. Από ποδοσφαιρική τεχνική τα ίδια χάλια όπως πάντα. Το τράβηγμα φανέλας του αντιπάλου - ο μοναδικός τρόπος άμυνας - και οι προκλήσεις και οι βρισιές ο μοναδικός τρόπος αντίδρασης στα μαγικά τεχνάσματα αυτών που ξέρουν καντάρια ποδόσφαιρο και φροντίζουν να τον ξεφτιλίζουν σε κάθε περίσταση. Οι Ολυμπιακοί τού τραγούδαγαν το υπέροχο τραγουδάκι (στο ρυθμό του "Λευτέρη, Λευτεράκη"):

Κυργιάκο - Κυργιάκο - Μοντέλο, στη Λεωφόρο άντε άνοιξε μπουρδέλο (δις)
Να κάνεις την πουτάνα ρε Κυργιάκο και πάρε για τσατσά το Σαραβάκο
και άμα θες μια δεύτερη πουτάνα, είναι καλή του Μπασινά η μάνα.

Κυργιάκο - Κυργιάκο - Σωτήρη, θα σού τον κάνουμε τον κώλο σουρωτήρι (δις)
Σε περιμένει όλο το λιμάνι και καυλωμένος είναι ο Τζιοβάνι
και πρόσεξε Κυργιάκο ένα πράγμα… μη φέρουμε τον Άντζα από τη Δράμα!

Άλλο που δεν ήθελε η Σωτηρούλα. Χρόνια ξεσκίζονταν από δω κι από εκεί - καιρός να βρει ένα μόνιμο τόπο να φέρνει τους επιβήτορές της. Γιατί όχι και η Λεωφόρος; Εκεί από χρόνια υπήρχαν και άλλες πολλές εκδιδόμενες και θα μπορούσε να μάθει απ' αυτές.

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

Ο αγώνας λοιπόν είχε αρχίσει. Φωτιά στα πόδια των ερυθρόλευκων παιχτών που έδινε το έναυσμα για συνέχιση της γραφής της κόκκινης ιστορίας. Για νέες επικρατήσεις επί των αιώνιων παλιάτσων και ρουφιάνων που μολύνουν με την παρουσία τους το ιερό χώμα του γηπέδου Καραϊσκάκη. Σ' αυτό το χώμα ο αγνός γίγαντας, ο μέγιστος Αντρέας Μουράτης είχε διαλύσει πολλές φορές τα πράσινα κατακάθια. Και όχι μόνο αυτός. Δεκάδες άλλες ιερές μορφές έδειχναν τον τρόπο που ξεριζώνεται από το χώμα το τριφύλλι και πετιέται στους βούρκους μαδημένο και ντροπιασμένο. Όλες αυτές οι ιερές φωνές σηκώνονταν από τα ιερά χώματα του σταδίου Καραϊσκάκη και φώναζαν δύο λέξεις.
Αρχικά σιγά, ίσα που ακούγονταν. Στη συνέχεια πιο δυνατά, και ακόμα πιο δυνατά…

"Γαμήστε τους!..."
"Γαμήστε τους!…"
"ΓΑΜΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!"

Γαμήστε τους για τα χρόνια της Χούντας που τους έδωσαν την ευκαιρία να "γράψουν θριάμβους σαν τα παραμύθια" μέσω των βαλιτσών των συνταγματαρχών.

Γαμήστε τους για χατίρι του μεγαλύτερου προπονητή που έχει περάσει ποτέ από την Ελλάδα και εκδιώχθηκε από τους χουντοβάζελους ως κομμουνιστής για να σταματήσουν την κυριαρχία του Ολυμπιακού. Για σένα Μάρτον Μπούκοβι.

Γαμήστε τους για τον Ρότσα που παράνομα έγινε Μπουμπλής και κάτοικος Αιγάλεω.

Γαμήστε τους για τους Δέδε, Βασσάρα, Ζλατάνο και για τους δεκάδες άλλους δωδέκατους παίχτες τους…

Γαμήστε τους για τη Δέσποινα, τον Ασλανίδη, τον Φλωρίδη, τον Λιάνη, τον Ορφανό, και τα αμέτρητα άλλα κυβερνητικά λαμόγια που αποτέλεσαν τους κύριους χορηγούς (και αρωγούς) της βρωμερής τους ιστορίας.

Γαμήστε τους για το Κύπελλο Ελλάδας που κέρδισαν με το στρίψιμο του νομίσματος που ποτέ κανείς δεν είδε.

Γαμήστε τους για τον πιστολέρο καπετάνιο που πηδούσε τα κάγκελα και απειλούσε με όπλα επόπτες και διαιτητές.
Επίσης και για τα άλλα διοικητικά αντρείκελα που το μόνο που ήξεραν είναι να ορμάνε στα γήπεδα και να επιτιθενται σε διαιτητές.

Γαμήστε τους για το παράρτημα που διατηρούν εδώ και δεκαετίες στην Κρήτη υπό την ανοχή της πολιτείας και την επιλεκτικής αθλητικής δικαιοσύνης που δήθεν προωθεί ισοτιμία.

Το αίμα των παιχτών του Θρύλου άρχιζε να βράζει. Άκουγαν τη λαϊκή εντολή από τον κόσμο και την Ιστορία. Δεν υπάρχουν περιθώρια για αποτυχίες. Ένα είναι το αποτέλεσμα. Η Ιστορία τούς καλούσε. Ο κόσμος τούς φώναζε. Το πανό με τον δαφνοστεφανωμένο βασιλιά κυμάτιζε περήφανο στις εξέδρες των ερυθρόλευκων κερκίδων.

Λεπτό 30' ……………..

Ο Θρύλος κερδίζει φάουλ λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή………….

Ο Ριβάλντο αποφασίζει να το εκτελέσει…………….

Τα Βραζιλιάνικα πόδια του για μια στιγμή βαραίνουν. Θα μπορέσει να ανταποκριθεί στο μέγεθος της Ιστορίας, στο βάρος της φανέλας, στο βάρος της λατρείας που τρέφουν γι' αυτόν τόσα εκατομμύρια κόσμου σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη; Μα ναι! Όταν παιδί ξεκίνησε παίζοντας μπάλα στις παραλίες της Βραζιλίας είχε ορκιστεί στον εαυτό του ότι κάποτε θα γινόταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Ναι, μπορεί!!! ΜΠΟΡΕΙ!!!!!!!

Η ΜΠΑΛΑ ΦΕΥΓΕΙ ΣΑΝ ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΓΚΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΙΘΕΡΙΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ

ΓΚΟΟΟΟΟ
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το μεγάλο γαμήσι έφτασε επιτέλους στην ολοκλήρωση. Τόνοι σπέρματος χύθηκαν πάνω στην πράσινη φανέλα, πάνω στα πράσινα ζώα που την εκπροσωπούσαν.
ΠΟΥΤΣΑ, ΠΟΥΤΣΑ, ΠΟΥΤΣΑ... ΓΑΜΗΣΙ, ΓΑΜΗΣΙ, ΓΑΜΗΣΙ...

ΕΤΣΙ ΓΑΜΑΕΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΩΤΗΣ Ο ΜΑΓΚΑΣ Ο ΛΙΜΑΝΙΣΙΟΣ
ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΦΛΩΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΔΕΡΦΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ!!!!!!!!

Μονομιάς οι ουρανοί άνοιξαν και είδαμε τ' αδέρφια μας με τα κασκόλ στα χέρια να μας φωνάζουν "τους γαμήσαμε, τους γαμήσαμε!". Το ερυθρόλευκο ηφαίστειο του "Γεώργιος Καραϊσκάκης" έχυνε την ιερή του λάβα στα κορμιά των σιχαμένων πράσινων πλασμάτων και όλες οι ερυθρόλευκες μορφές σχηματίζονταν στα κορμιά των παιχτών μας. Όχι, δεν ήταν ο Ριβάλντο μόνο, ήταν και ο Σιδέρης, ο Δεληκάρης, ο Αναστόπουλος, ο Καραπιάλης. Ήταν και πολλοί άλλοι βαζελοκτόνοι. Η Ιστορία γράφονταν ξανά με ολόχρυσα γράμματα και είχε για σύμβολο τον δαφνοστεφανωμένο.

Οι άλλοι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν. Δεν χώραγαν στις ιερές στιγμές τα σιχάματα, οι βιαστές της τεχνικής και της ομορφιάς του ποδοσφαίρου. Εξαφανίστηκαν σαν να'ταν από σκόνη. Δεν μάς ενδιαφέρει τι απέγιναν τα ποταπά ανθρωπάκια.

THE END

Ο αγώνας τελείωσε, το γήπεδο άδειασε μα οι φωνές ακόμα ακούγονταν. Όλα τα συνθήματα ξεκάθαρα, τα πανηγύρια, τα όνειρα που πήραν σάρκα και οστά. Η Ιστορία θα γράψει ότι οι παίχτες της μεγαλύτερης ομάδας στη χώρα δεν ντρόπιασαν τη φανέλα που φορούσαν στις 4/12/2004. Αυτή την επιτυχία κρατάμε και πορευόμαστε για ακόμα μεγαλύτερες ηδονές και ευτυχίες.
Θα είμαστε όλοι εδώ!!!

George7
4.12.2004

HERE IS KARAISKAKI AND THERE IS NO WAY OUT!!