| Weer zuchtte de draak, �jullie zijn allemaal gek geworden. Het is helemaal geen goede zaak dat alles te doen. Noch de sieraden, noch de wapens. Symbolen van trots, hebzucht en angst. En dat is het ergste niet eens. Wat jullie met de aarde z�lf doen, dat zal een slechte zaak worden. Metalen werken alleen in de aarde, de zonnekrachten van het goud, maankrachten van het zilver, planeetinvloed van edelstenen, de kosmische kracht van diamant, dat alles werkt alleen diep in het levenslichaam van de aarde. De schepping op deze planeet zal geen ziel meer kennen zonder deze krachtbronnen, verborgen onder het oppervlak. Daarboven brengen ze uiteindelijk onheil en verderf. Je bent een onwetende dwerg. Ik ben een wijze draak en het is mijn taak om het evenwicht in de natuur te herstellen. Al het goud, alle metalen en alle edele stenen spoor ik op en breng ik weer terug waar zij horen, diep in de aarde. En over teruggeven wordt niet meer gesproken�. De dwergenkoning had dit alles met stijgende verbazing aangehoord. Eerst sprak de draak nauwelijks ��n woord, nu hield hij opeens een lang betoog waarvan de ene helft onbegrijpelijk was, kosmische krachten enzo, en waarvan de andere helft onzin was, wartaal! Metaal terugbrengen in de aarde, diamant op zijn plaats leggen. Dat ging toch tegen elk gezond dwergenverstand in, dat kon niet waar zijn. �Je liegt!� riep Iznir uitdagend, �ik heb je door, je houdt me voor de gek met je verhaal, je speelt met me. Jouw grot ligt stampvol schatten�. De draak zei heel zachtjes, haast fluisterend, �De grot is leeg Iznir, ik heb alles gesmolten, er is een groot vuur daar beneden, een oude vulkaan, dat weet je best�. �Gesmolten!� gilde de dwerg verontwaardigd, �alles wat wij maken, gesmolten zeg je!� Bijna had hij een steen opgeraapt om de draak mee te gooien. Het was duidelijk dat deze hem niets zou geven. En stenen gooien had in deze situatie ook geen zin meer. Alhoewel.. Iznir werd heel achterdochtig, stel je voor dat de draak hem echt voor de gek hield, dat hij best kon opstaan en de rotsblokken van zich afschudde. Misschien was het beter om nog wat stukken; steen naar beneden te roepen, voor alle zekerheid. De draak zag er toch wel heel erg groot en sterk uit, ja, hij kon elk moment opstaan. De dwergenkoning raakte in tweestrijd, om zijn toverwoord nog eens te gebruiken moest hij recht voor de grot staan en daar lag de draak. Hij zou op hem moeten klimmen, al was het maar voor heel even... Toch bleef zijn achterdocht toenemen, en hij bekeek de situatie vol verwarring, vol onzekerheid en meende dat de draak al iets had bewogen, sommige stenen lagen beslist al iets anders. "Ik, zal je een lesje leren! " gilde Iznir met overslaande stem, "wacht maar, je zult wel een toontje lager zingen! " De draak opende traag een ooglid en keek de dwerg aan, zachtmoedig, bijna teder en hield zich verder doodstil. N�g een wonder, dacht hij, dit opgewonden schepseltje loopt in zijn eigen val, niets kan hem keren. "Ik geef je nog ��n kans! " krijste de dwerg die op zijn rug was geklommen. Daarna richtte Iznir zijn blikken op de berg, denkende aan de schatten daarbinnen haalde hij diep adem en riep. De ijselijke klanken van wel tien ongestemde violen huilden door de grot, grote steenbrokken scheurden los van zijn flanken en vielen met donderend geweld omlaag. De smalle richel, die de dwerg natuurlijk niet had onderzocht kon het gewicht van al die neerstuitende steenmassa's niet langer dragen, trilde hevig, en brak af. Tot ondenkbare schrik van de dwergenkoning stortte hij zelf met de draak en alle rotsblokken omlaag de diepe afgrond in. Hij gilde zijn stembanden stuk alsof er nog iets te toveren viel. Maar de draak werd door die valt bevrijd van het zware gewicht, schudde het puim van zich af, spreidde zijn machtige vleugels uit en vloog van de steenlawine weg. Hij hoorde het angstgeschreeuw van de dwerg, zag hem in de chaos omlaag storten, een gewisse dood tegemoet en in zijn vlucht keerde de draak zich om. Gedreven door wie weet welk engelachtig instinct ging hij terug, schoot hij in een duikvlucht naar beneden. Scherpe rotssplinters sloegen dwars door zijn vleugels, enorme stukken steen boorden zich in zijn gepantserde huid, maar vlak boven de bodem van de afgrond kreeg hij de dwerg te pakken, verborg hem onder zijn brekende vleugels en bleef hem verbergen. Samen vielen zij neer en terwijl de draak verpletterd werd boog hij zich nog over zijn kleine kwelgeest. Iznir, de koning der dwergen, werd geen haar gekrenkt. En ook geen haar wijzer. Denkende dat de draak hem had willen verslinden, sloeg hij onmiddellijk op de vlucht, keek niet op of om, doolde wezenloos door het ravijn, vond bij toeval zijn kroon terug, zette die op en kwam langzaam tot bezinning. Rondziende ontwaarde hij aan alle kanten loodrechte rotswanden die hem insloten. Onbereikbaar hoog boven hem, nauwelijks zichtbaar, wenkte een klein stukje touw in een klein stukje blauwe lucht. Branko, mei 1986 |
 |
 |