De meeste toonaangevende West Coast muzikanten hadden een carri�re als big band musicus achter de rug waarna zij zich als studio musicus in het Westen hadden gevestigd. Het overgrote deel van deze musici was blank. Hiervoor is een eenvoudige verklaring: Voor studiowerk moest men aan bepaalde eisen voldoen; het is noodzakelijk om zuiver en perfect te spelen hetgeen een grote discipline vraagt en goede scholing. Bij het spelen in een band mocht het af en toe slordig zijn, dat had zelfs z'n charmes maar bij studiowerk was dat ondenkbaar. Het moest bij de eerste keer inspelen meteen goed zijn, goede frasering en intonatie en goed lezen was van groot belang. De meeste zwarte musici waren in die tijd niet zo goed getraind en opgeleid, uitzonderingen daargelaten. Dit was uiteraard een zaak van routine.
De critici verzonnen in deze tijd een controverse tussen East Coast jazz (bebop) en West Coast jazz, ironisch genoeg kwamen de meeste West Coast musici uit New York. Deze controverse was echter noodzakelijk om de platenverkoop te stimuleren. Er was natuurlijk wel verschil tussen de muziek uit Oost en West. Musici zelf zeiden hierover: de Jazz uit New York was "heavy" en zwart terwijl de jazz uit het Westen meer "light" was en blank. In het Westen was daardoor weinig werk voor zwarten terwijl veel blanken uit het Oosten naar het Westen gingen.