|
Als reactie op de Bebop ontstond de Cool Jazz tegen het einde van de jaren 40. Deze muziekstijl werd voornamelijk gespeeld door blanke musici in New York en stond dichter bij de klassieke speelopvattingen dan die van de zwarte Bebop en blues. Vaak werd de Cool Jazz bestempeld als "verstandelijk", "gevoelloos" en "academisch". Gangmaker binnen deze stroming was Lennie Tristano, hij ontwikkelde binnen zijn sextet een zeer geraffineerde polyfone manier van samenspelen. Elke vorm van emotionele expressiviteit was taboe, hierdoor ontbraken technieken als bijv. vibrato in de Cool Jazz. De ritmesectie had enkel als taak om voor een strakke, exacte maar accentloze fundering en begeleiding te zorgen. Soms werden hier uitzonderingen op gemaakt. Net als in de bebop vormden de akkoorden schema's van de standards het uitgangspunt voor nieuwe composities. Er zijn verschillen in de term Cool als in Cool Jazz en de speelstijl "cool" als tegenhanger van "hot". Vaak wordt de scheidslijn cool/hot doorgetrokken in blank en zwart; cool/blank, hot/zwart. Dit is echter niet waar, er zijn zwarte musici met een cool geluid bijv. Paul Quinichette en blanke musici met een hot geluid zoals bijv. Phil Woods. Dizzy Gillespie heeft ooit eens over de Cool Jazz gezegd dat het een stijl is "waarin weinig wordt gezweet". Deze stijl is dan ook geen lang leven beschoren geweest, dit is voor een gedeelte te wijten aan het spaarzame optreden van Tristano naar buiten toe. Wel is de invloed van Cool Jazz op een stijl als Westcoast niet gering geweest. |
|
