น้ำตาฉันรินหลั่ง เมื่อเธอหันหลังเดินจากไป เธอรู้หรืออย่างไร ว่าทำร้ายใครทั้งชีวิต	ความรัก คือความทุกข์ ความสุข คือความฝัน เราสองคนต้องจากกัน ทั้งที่ใจเรามั่นเป็นหนึ่งเดียว
ใจหม่นหมองครอบงำด้วยความรัก ซึ่งตระหนักรักแน่แท้แค่ไหน ทุกทวาราตรีแผ่ห่างไกล ยังห่วงใยรักแท้แน่แต่เธอ	อย่าได้ถามไถ่ถึงความรักที่มีต่อเธอ มันสิ้นสุดตรงวันที่เจอเธอครั้งสุดท้าย วันนี้เท่าที่มีคือ ความเปล่าดาย ทุกอย่างมันตายไปจากความทรงจำ
อย่าได้ถามถึงความรักในวันนี้ เพราะมันไม่มี ไม่มีพอจะเจ็บซ้ำ วันนั้นไปกับเขาไม่บอกกล่าวสักคำ แล้ววันนี้มาพูดพร่ำเพื่อประโยชน์อะไร	อย่ามองกันอย่างนั้น ถึงอย่างไรฉันก็เลือกเขา ความรักกับการเป็นเรา อยู่ได้ด้วยความเข้าใจ
เมื่อเธอคิดว่าไม่สำคัญ รักอย่างเดียวเท่านั้น ก็อยู่ได้ ฉันจึงปล่อยให้ยืนกรานอย่างนั้นต่อไป เพราะสำหรับฉัน ความเข้าใจ ยิ่งใหญ่กว่าอะไรทั้งปวง	คงไม่ใช่เนื้อคู่กัน ทุกครั้งฉันเฝ้าบอกตัวเองอย่างนี้ ก็มันเป็นคำปลอบใจที่ได้ผลดี ถึงจะใช้หลายทีแล้วก็ตาม
ฉันอึดอัดทุกครั้ง รู้สึกเหมือนนั่งคุยกับคนแปลกหน้า ทั้งที่เคยรู้จักกันมา จะนับเวลาก็หลายปี	รู้ก็รู้ว่าไม่ยอมใคร แสดงว่าตั้งใจให้เขามาเจอกัน อะไรจะเกิด ให้มันรู้กัน อยากให้เป็นอย่างนั้นก็ตามใจ
ใจแข็งเข้าไว้ ใจบอก ช้าไม่อยากช้ำชอกอีครั้ง พอแล้วความเป็นคนจริงจัง ลืมหรือยัง ชีวิตเกือบพัง เพราะใคร	คงไม่ใช่เนื้อคู่กัน ทุกครั้งฉันเฝ้าบอกตัวเองอย่างนี้ ก็มันเป็นคำปลอบใจที่ได้ผลดี ถึงจะใช้หลายที แล้วก็ตาม