เรื่องราวชีวิตของคนเราก็เป็นเหมือนดังละครฉากหนึ่งที่แต่ละวันชีวิตของเราจะมีเรื่องราวต่าง ๆ มากมายผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา บางครั้งเรื่องราวเหล่านั้นก็ซ้ำซากจำเจบ้าง บางครั้งก็มีเรื่องราวใหม่ ๆ เข้ามาในชีวิตให้เราได้ดีใจ ขบคิด แก้ปัญหา เรื่องราวของผมก็เกิดขึ้นเมื่อเราเริ่มได้ก้าวเท้าเข้าสู่เขตรั้วมหาวิทยาลัย สถานที่ที่คนมากมายใฝ่ฝันอยากจะเข้าไปเรียนนักหนา ความคิดของบางคนอาจคิดว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยนะเป็นชีวิตที่แสนสบาย แต่ในความเป็นจริงแล้วหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ บางคนอาจไม่เคยรู้ว่าชีวิตตอนสอบเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยที่ว่ายากนั้นยังง่ายเสียกว่าการเรียนในมหาวิทยาลัยเสียอีก

เรื่องราวของผมได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อผม(โจ้)และเพื่อนผมอีก 2 คน(วัต และ ปอน) ได้ผ่านการสอบเอ็นทรานต์ที่แสนจะยากเย็น แต่ในที่สุด เราทั้งสามคนก็สามารถที่จะสอบผ่านและเข้าเรียนในคณะที่เราตั้งใจได้ ในเมื่อคนเราทำอะไรซักอย่างสำเร็จคนเราก็ควรจะต้องมีการเลี้ยงฉลองกันหน่อยตามประเพณีที่เราเคยปฎิบัติกันมา ผม วัต และปอนจึงได้ไปเลี้ยงฉลองกันที่ร้านประจำที่เราเคยไปบ่อย ๆ ซึ่งเป็นร้านเล็ก ๆ จะว่าไปก็ดูออกจะโทรมไปหน่อย แต่ว่าอาหารที่นั่นนะอร่อยมากจนทำให้พวกผมไปนัดพบเจอกันบ่อย ๆ เมื่อเราเริ่มเข้ามานั่งในร้านบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น

" เฮ้ย ปอน แกว่าชีวิตในมหาลัยจะเป็นไงบ้างละวะ กูว่าตอนที่เรียน ม.ปลายโคตรน่าเบื่อเลยวะ กว่าจะสอบติดมาได้ก็แทบตาย เฮ้อ ชีวิตหนอชีวิต " ผมบ่นกับปอนเพื่อระบายความทุกข์ที่ทนมานาน

" เฮ้ย อย่าคิดมากสิเพื่อน เราผ่านมันมาได้แล้ว นายจะคิดมากอีกทำไมกันหนักหัวเปล่านะ" ปอนพูดขึ้น ปอนเป็นคนที่สุขขุมรอบคอบ ความคิดแก่กว่าวัยมาก ผมมักต้องปรึกษาเขาเป็นประจำเมื่อผมมีความทุกข์ขึ้นในใจ

" ก็คงอย่างที่นายว่านั่นแหละนะ โจ้อย่าคิดมากเลยนะ คิดไปก็ปวดหัวเปล่า กินข้าวกันก่อนดีกว่า " วัตพูดขึ้นเพื่อที่จะให้ผมลืมเรื่องที่ทำให้ผมไม่สบายใจ

ส่วนตัวผมก็พยายามที่จะลืม ไม่ไปคิดถึงเรื่องเดิม ๆ อีก

หลังจากที่เรากินข้าวกันเสร็จ เราก็คุยกันต่อถึงเรื่องต่าง ๆ นิสัยของผมเป็นคนที่กังวลก็เลยถามเรื่องต่าง ๆ กับวัตและปอนเพื่อให้ผมรู้สึกสบายใจบ้าง

" วัต นายว่าชีวิตในมหาลัยจะเป็นไงบ้างละวะ เราว่าคงเป็นชีวิตเรียบ ๆ ง่าย ๆ คงไม่มีอะไรยุ่งยากมากละมั้ง อีกไม่นานก็คงเรียนจบออกมาเป็นอย่างที่เราตั้งใจ " ผมถามความคิดเห็นเพื่อน ๆ

" อืม ก็ไม่แน่เสมอไปนะ นายอย่างเพิ่งมั่นใจนักสิ อย่างน้อยก็ควรที่จะตั้งใจเรียนต่อไป ในมหาลัยมีทั้ง ทาย และ เปอร์ นะ " วัตตอบ

" ทาย ก็พอรู้อยู่หรอกนะ แต่ว่าเปอร์นี่มันหมายความว่าอย่างไรละวะ ไม่ยักจะเข้าใจ " ผมถามด้วยความสงสัย

" ก็ซ้ำชั้นไงละ เอ ไม่น่าเชื่อว่านายจะไม่เข้าใจในเรื่องนี้นะ ถ้าซ้ำชั้น 2 ครั้งก็ โดนทายนะ " วัตตอบอย่างผู้รู้

" เลิกพูดเรื่องนี้ดีกว่าวะ เรื่องอัปมงคลอย่างนี้นะ อย่างเราคงไม่มีทางโดนอยู่แล้วละโว้ย " ผมพูดปัดไป

" เฮ้อ ตอนนี้ก็ดึกแล้ววะ กลับบ้านกันดีกว่า " ปอนชวนผมและวัตกลับบ้าน

" โอเค บายเพื่อน " ผมและวัตตอบ แล้วทุกคนก็ต่างแยกย้ายเดินทางกลับบ้านของตนเอง

ในระหว่างทางกลับบ้านก็คิดถึงเรื่องการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย แต่ผมคิดว่าคงไม่มีอะไรมากนักหรอก ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปเหมือนกับที่ผมเคยเรียนมาแล้ว ทั้ง ๆ ที่เคยมีพี่เตือนไว้แล้วว่าการเรียนในมหาวิทยาลัยนั้นไม่ง่ายเหมือนกับการเรียนใน ม.ปลาย แต่ผมคิดว่าถ้าเราสอบได้ เราคงจะสามารถเรียนได้อยู่แล้วละ

ระหว่างช่วงปิดเทอมก็มีการรับน้อง การรับน้องของมหาวิทยาลัยก็ไม่มีอะไรมากนัก ก็มีประเภทเกมไร้สาระปัญญาอ่อนให้พวกเราเล่น โดยการเล่นเกมจะมีการแบ่งเป็นกลุ่ม ๆ กลุ่มละ 5 คน ซึ่งรุ่นพี่ได้ให้โอกาสให้เราสามารถเลือกสมาชิกภายในกลุ่มได้เอง เมื่อเราได้สมาชิกครบแล้วเราต้องทำความรู้จักคนในกลุ่มให้ครบทุกคน ตรงเนี้ยแหละที่ผมคิดว่าเป็นส่วนดีของการเล่นเกมที่พอจะมีอยู่บ้าง

" เฮ้อ เกมอะไรก็ไม่รู้วะ ไร้สาระชะมัดเลย " วัตบ่นระบายความในใจให้ผมฟังในขณะที่เรากำลังทำกิจกรรมรับน้องอยู่ ดีนะที่ไม่มีรุ่นพี่มาได้ยินไม่งั้นคงโดนทำโทษน่าดูเลยละ

" เฮ้ย แต่เราว่าก็ดีนะเพราะว่าเราจะได้รู้จักเพื่อน ๆ มากขึ้น " ผมพูดตัดบท

" เอ อย่างนายเราว่าคงไม่ได้หมายถึงว่าเกมมีดีอะไรหรอก เราว่าคนอย่างนายนะอยากที่จะได้อยู่ใกล้กับผู้หญิงละมั้ง นายถึงได้พูดอย่างนี้นะ " ปอนแซวผม เขามองผมออกอย่างทะลุปุโปร่ง ทำให้ผมนั้นอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง

ส่วนวัตก็ชี้ไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งแล้วกระซิบบอกผมว่า " เฮ้ย โจ้คนนั้นน่ารักดีนะ เดี๋ยวเราขอไปคุยกับเขาก่อนนะ คุยกับนายแล้วแล้วเรารู้สึกเบื่อ ๆ วะ อยู่โรงเรียนเก่าก็มีแต่ผู้หญิงหน้าตาไม่เอาไหน อยู่ในมหาลัย เราว่าคงเจอที่ดีกว่านั้นแน่เลย เนี้ยแหละส่วนดีของมหาลัยละ " พูดเสร็จแล้ววัตก็เดินจากผมไป เข้าคุยกับผู้หญิงคนนั้นอย่างคนที่รู้ใจผู้หญิงเป็นอย่างดี ไม่นานก็สามารถคุยกันได้อย่างสนิทสนม แต่ตัวผมนะเหรอ ได้เพียงนั่งมองเขาคุยกันไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย

หลังจากที่นั่งมองอิจฉาเพื่อนอยู่นานผมจึงหันไปเพื่อที่จะไปคุยกับปอน แต่ว่าปอนก็เดินหายไปก่อนที่ผมจะได้เริ่มคุยกับเขา ผมจึงต้องนั่งอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายไร้เพื่อนฝูง ไร้คนรู้ใจอยู่ข้างกาย คิด ๆ แล้วก็น่าอิจฉาวัตเหมือนกันนะ

แต่จู่ ๆ ผมก็รู้สึกมีเสียงคนทัก มีสัมผัสเบา ๆ แตะลงบนไหล่ของผม

" ดีจ๊ะ เธอชื่อโจ้ใช่ไหมจ๊ะ เราชื่อ เล็กนะยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ " เสียงเล็ก ๆ ได้ผ่านเข้าไปในโสตประสาทของผม มันช่างเหมือนกับว่าผมฝันไปเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมและกำลังพูดอยู่กับผมนั้นช่างดูน่ารักไร้เดียงสาเหลือเกิน

" เออ…. ใช่ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ " ผมพูดออกไปด้วยความไม่ค่อยมั่นใจ เพราะผมเป็นคนที่กลัวผู้หญิงซะด้วย ตอนอยู่โรงเรียนเก่า เคยพูดกับผู้หญิงไม่กี่ครั้งเอง

" โจ้เธอมาจากโรงเรียนอะไรหรือจ๊ะ " เธอเริ่มถามผมอย่างเป็นกันเอง

" เออ … ผมมาจากโรงเรียน…. " ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบคำถาม วัตก็เดินเข้ามาหาพวกเราและพูดแทรกเข้ามา " เฮ้ย โจ้นั่นนายคุยกับใครนะ แนะนำให้เรารู้จักบ้างสิ " คำพูดของวัตยิ่งทำให้ผมรู้สึกเครียดและร้อนตัวอย่างบอกไม่ถูก

" เราชื่อเล็กจ๊ะแล้วเธอละชื่ออะไรละ " เล็กตอบวัต

" อ้อ ชื่อเล็กเหรอครับ ชื่อเพราะดีนี่ ผมวัตครับยินดีที่ได้รู้จักครับ " วัตตอบพรางส่งยิ้มให้เล็ก ส่วนเล็กก็ยิ้มและตอบกลับไปว่า " เช่นกันจ๊ะ "

ส่วนในใจของผมคิดอิจฉาวัตเหลือเกินที่เขาสามารถที่จะพูดกับผู้หญิงได้อย่างสนิทสนม ถ้าเปรียบเทียบกับตัวผมแล้วผมคงเทียบไม่ติดเป็นแน่แท้

" เออ เล็ก ถ้าเธอไม่รังเกียจจะมาอยู่กลุ่มทำกิจกรรมร่วมกับพวกเราก็ได้นะ " วัตชวนให้เล็กมาอยู่ร่วมกลุ่มกับพวกเรา ส่วนเล็กก็ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า " เออ เราก็ยังไม่มีกลุ่มเหมือนกันถ้ายังไงเราก็ขออยู่ด้วยคนละกันนะ "

" ถ้างั้นกลุ่มของเราก็ครบแล้วสินะ " วัตพูดขึ้น

" อ้าว วัตแล้วอีกคนหนึ่งละ พี่เขาจับกลุ่มละ 5 คนไม่ใช่เหรอ ตอนนี้กลุ่มเราก็มีเพียง 4 คนนี่นา " ผมถามวัตด้วยความสงสัย

" อ้อ อีกคนนะเหรอ เอ่อ เราก็ลืมแนะนำให้นายได้รู้จัก เฮ้ยโจ้นี่หน่อย " วัตแนะนำหน่อยให้ผมรู้จัก

" ดีจ๊ะ …. เอ…. ชื่ออะไรนะ " หน่อยทักทายผม

" เออ..ชื่อโจ้ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ " ผมตอบ

หน่อยก็คือคนที่วัตบอกว่าน่ารักและเดินเข้าไปคุยด้วยเมื่อตะกี้นี้ แต่ก็ไม่น่าเชื่อเลยว่าคารมของวัตจะสามารถดึงหน่อยให้มาอยู่กลุ่มเดียวกับเราได้

แต่ถ้าให้เทียบระหว่างเล็กกับหน่อยแล้ว ถึงแม้ว่าหน่อยจะหน้าตาดีกว่าเล็กอยู่ก็ตาม แต่ถ้าให้ผมเลือกระหว่างสองคนนี้ ผมคงเลือกเล็ก ส่วนเรื่องของเหตุผลนะ ผมก็ไม่มีหรอก แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมตอนที่ผมอยู่ใกล้เล็กผมถึงมีความสุข และตอนที่วัตคุยกับเล็ก ผมถึงมีความรู้สึกหึงหวงและอิจฉา อยากมีความกล้าพอที่จะคุยกับเขาบ้าง คงเป็นเพราะความรักละมั้ง จะว่าไปแล้วผมคงอ่อนหัดเรื่องผู้หญิงอยู่มาก ดังนั้นผมจึงหลงรักเขาได้ง่ายดายเหลือเกิน………….

พวกเรานั่งสนทนากันอยู่ซักครู่หนึ่ง โดยที่ส่วนใหญ่แล้วคนที่พูดก็คือวัตนั่นแหละ ส่วนผมก็นั่งอยู่เฉย ๆ พูดบ้างเป็นบางครั้ง ซักครู่หนึ่งปอนก็เดินกลับมา

" เออ วัต… " ยังไม่ทันที่ปอนจะพูดจบ พวกรุ่นพี่ก็เรียกรวมแล้ว

นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่ผม วัต และปอน ได้รู้จักกับเล็กและหน่อย มันอาจดูเหมือนว่าไม่น่าจะมีความสำคัญอะไรมากนัก แต่แท้ที่จริงแล้วพวกเราหารู้ไม่ว่า จุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ที่พวกเรามองข้ามไปนั้น จะเป็นตัวที่นำพวกเราไปสู่ปัญหาและเรื่องราวต่าง ๆ มากมายในอนาคตที่พวกเรายังไม่อาจคาดเดาได้

หากคุณสนใจจะส่งบทความ เรื่องสั้น หรือนิยายของคุณมายังเรา โปรดอ่านรายละเอียด ที่นี่เลยครับ