Ο θεατής, όπως είναι φυσικό δεν αντιλαμβάνεται τη μακέττα χρησιμοποιώντας μόνο την λογική του. Ένα μεγάλο μέρος των προσλαμβανουσών γίνεται μέσα από τη διαίσθηση. Σε αυτήν αναφέρεται η αισθητική του έργου, αφού, όπως είναι γνωστό, δεν μπορεί να περιγραφεί αυτή του η ιδιότητα με την χρήση της λογικής. Δεν θα ήθελα σε αυτό το σημείο να αναφερθώ στην αισθητική, μια και κάποιες παραμέτρους της θα καταγραφούν στο επόμενο κεφάλαιο. Θα ήθελα να αναφερθώ μόνο στα (συν)αισθήματα [1] που έχουν την ικανότητα να δημιουργούν τα έργα και στον τρόπο που αυτά επιδρούν στην κριτική αντίληψη του θεατή. Γνωρίζω ότι είναι ένα μεγάλο θέμα που δεν μπορεί η παρούσα εργασία να καταπιαστεί ουσιαστικά στον περιορισμένο χώρο που της διατίθεται. Θα ήταν αντικείμενο μιας ευρύτερης προβληματικής, μια και τα αίτια αυτής της σχέσης (λογική - διαίσθηση) είναι δυσκολο να προσδιοριστούν. Εγώ απλά θα ήθελα να σημειώσω σε αυτό το σημείο πως αναγνωρίζω την σημασία αυτής της σχέσης, η οποία είναι σημαντική και να προσπαθήσω να υπονοήσω την σπουδαιότητα και το εύρος της με την τελευταία υποσημείωση που έκανα, σε ένα βαθμό υπερβολική για τα δεδομένα τέτοιων εργασιών. Νομίζω ότι κάτι αντίστοιχο υπονοώ με τη χρήση των φωτογραφιών, προσπαθώντας μέσα από αυτές να προκαλέσω τον αναγνώστη να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση και να κινητοποιήσει τη διαίσθησή του.
[1] Ο Όσκαρ Ουάιλντ, σε έναν από τους θεατρικούς διαλόγους του, με το στόμα του Γκίλμπερτ, μας μιλάει για τη μουσική (αντιστοιχίες προφανώς υπάρχουν με την αρχιτεκτονική): "Παίζοντας Chopin, αισθάνομαι σαν να έκλαψα για αμαρτίες που δεν διέπραξα και σαν να θρήνησα για τραγωδίες που δεν έζησα. Μου φαίνεται πώς πάντα η μουσική έτσι επιδρά πάνω μας. Σου δημιουργεί ένα παρελθόν για το οποίο δεν έχεις την παραμικρή ιδέα και σε γεμίζει με μία αίσθηση θλίψης που κρυβόταν από τα δάκρυά σου. Μπορώ να φανταστώ έναν άνθρωπο που έζησε μιαν εντελώς κοινότοπη ζωή να ακούει κατά τύχην ένα παράξενο μουσικό κομμάτι και να ανακαλύπτει ξαφνικά πώς η ψυχή του, χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, έζησε τρομακτικές εμπειρίες, φρικώδεις χαρές, άγριες ρομαντικές αγάπες, σπαρακτικές εγκαταλείψεις... και θα γυρέψει να εξαγοράσει ανομήματα που δεν διέπραξε και να εξιλεωθεί για τρομερές ηδονές που ποτέ δεν γνώρισε...". Βλ. Ουάιλντ Όσκαρ: Ο κριτικός ως δημιουργός, εκδ. Στιγμή, Αθήνα, 1984, σελ.13.
