Εάν έχει οριστεί με πληρότητα το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιείται η κατάδειξη, τότε η ασάφειά της μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Αναφέρομαι σε όλα αυτές τις επιπλέον σκέψεις που πραγματοποιεί ο θεατής μιας αφαιρετικής μακέττας, που δεν πραγματοποιήθηκαν από τον δημιουργό της και που λειτουργούν προσθετικά στην αξία της. Η ικανότητα να αντιλαμβάνεται ένα χωρικό γεγονός ο θεατής μπορεί να αυξήσει το ποιοτικό φορτίο της μακέττας. Εδώ υπάρχει ένα ανάλογο φαινόμενο με το έργο τέχνης. Σε αυτό (ειδικά αν αναφερόμαστε σε αφαιρετική τέχνη) ο θεατής αυξάνει την αξία του καλλιτεχνικού έργου με την ερμηνεία που παράγει [1]. Ο Levi-Strauss [2] σε ένα κείμενό του που αναφέρεται στην τέχνη, μιλάει για το μοντέλο και την ικανότητά του να δημιουργεί σκέψεις στο μυαλό του θεατή που δεν είχαν πραγματοποιηθεί από τον δημιουργό ή είχαν αποκλειστεί από αυτόν. Ουσιαστικά καταγράφει μια ιδιότητα του μοντέλου (στη περίπτωσή μας, της μακέττας) να δέχεται και άλλες ερμηνείες, άλλες προεκτάσεις, ανάλογα με τη δομή σκέψης του κάθε παρατηρητή και την αντιληπτική ικανότητά του.
[1] Βλ. Έκο
Ουμπέρτο: Τα όρια της ερμηνείας, εκδόσεις Γνώση, Αθήνα, 1993.
Σε αυτή τη μεγάλη σε έκταση εργασία του, διαπραγματεύεται τα όρια, τις δυνατότητες
και τη δύναμη της ερμηνείας, κυρίως στη λογοτεχνία (αλλά μπορεί να γίνει μια
αναλογική θεώρηση της αρχιτεκτονικής) με μια σημειολογική ματιά. Τα προβλήματα,
οι ασάφειες και τα αδιέξοδα των ερμηνειών, που βρίσκονται εκτός των ορίων
που θέτει το ίδιο το έργο τέχνης, αναπτύσσονται διεξοδικά από τον Ουμπέρτο
Έκο.
[2] Βλ. Levi-Strauss Claude: Άγρια
σκέψη, σελ. 122. ο συγγραφέας αναφέρεται στο μοντέλο και σχολιάζει:
"...Καθώς η επιλογή μιας λύσης συνεπάγεται μιαν τροποποίηση του αποτελέσματος
στο οποίο θα είχε οδηγηθεί μια άλλη λύση, τελικά εκείνο που δυνάμει δίνεται
είναι ο γενικός πίνακας αυτών των αντιμεταθέσεων, συγχρόνος με την ειδική
λύση που προσφέρεται στο βλέμμα του θεατή, ο οποίος μεταβάλλεται έτσι - χωρίς
καν να το ξέρει - σε φορέα. Με μόνη τη θεώρηση ο θεατής γίνεται κάτοχος και
άλλων δυνατών τροπισμών του ίδιου έργου του οποίου αισθάνεται αόριστα τον
εαυτό του δημιουργό, σε καλύτερη θέση από τον ίδιο τον δημιουργό ο οποίος
εγκατέλειψε αυτούς τους άλλους τροπισμούς αποκλείοντάς τους από τη δημιουργία
του, και οι τροπισμοί αυτοί αποτελούν ισάριθμες παραπληρωματικές προοπτικές,
ανοικτές στο ενεργοποιημένο έργο. Μ' άλλα λόγια, η εγγενής αρετή του σε μικρή
κλίμακα μοντέλου είναι ότι αντισταθμίζει την παρατήρηση από τις αισθητές διαστάσεις
με την πρόσκτηση κατανοητών διαστάσεων"..
