SEVGİ

 “Sevgi, dünyaya gelen her varlıkta en esaslı bir unsur, en parlak bir nur, en büyük bir kuvvettir ve bu kuvvetin yeryüzünde yenemeyeceği bir hasım yoktur.”(1)

       Gözler sevgiyle açılır dünyaya  ve kalpler sevgiyle karşılar her yeni geleni. Güneş sevgiyle doğar her sabah, güne sevgiyle başlar her canlı. Her şey sevgiyle var olur, sevgiyle baki kalır  geçmiş. O  her zaman vardı ve var olacaktır. Çünkü sevgi gönüllerdedir, içimizdedir. Onunla hayat bulur, onunla yaşarız her şeyi.

Onsuz bir şeyi tasavvur bile etmeyiz. Onun varlığıyla varlık bulmuşuz, onunla katlanmışızdır her derde.

       Yavru anaya muhtaçtır, ana bitkiye; bitki toprağa muhtaçtır, toprak suya, güneşe. Ama hepsi sevgiye muhtaçtır. Herkes her gününde onu arar onu ister. Sevgi her şeyi yaptırır insana. Kimi yurdunu, yuvasını terk eder gider, kimi de bu uğurda canından vaz geçer. Kimi bulur sevgiyi sultanlar gibi yaşar. Kimisi de bulamaz deli  divane olur, düşer yollara, hayatını bedbaht geçirir.

       Bizler sevgiyi yanlış anlamışız. Onu yanlış yerlerde aramış, yanlış yerlerde kullanmışız. Bize unutturulmuş sevgi. Bunun için birbirimizden kopmuşuz. Amacımız bir olsa da, yollarımız ayrılmış. Sevginin olmadığı yere adavet yerleşir. Hele birde nifak tohumları ekilince adavet neşv-u nema bulmuş, müslüman din kardeşiyle düş- man hale gelmiştir.

       Biz sevgiye muhtacız. Biz birbirimize muhtacız. Sevgiyi  tekrar bulduğumuz an yine el ele, yine gönül gönüle olacağız. Onunla hayat bulup onunla yeşereceğiz. Yunus Emre gibi “Yaratılanı severim, yaratandan ötürü” deyip birbirimizi seveceğiz.

      Bütün kapılar sevgiyle açılır, bütün gönüller sevgiyle kazanılır. Sevgiyle yükselir ruhlar, sevgiyle yaşar gönüller. Sevgiyi sinelerinde yaşatanlar onunla bütünleşebil- dikleri oranda yükselirler. Doğarken sevgiyle doğar, ölürken sevgiyle ölürler. Sevgi peygamberler yoludur. Bu yolda gidenler takılıp kalmazlar. Bu yolun yolcuları huzurla gider, hiçbir şeyden korku ve üzüntü duymazlar.

       Sevgiden mahrum kalanlar ise yükselemez ve olgunlaşamazlar.   Egonun boyunduruğundan kurtulamadıkları için sevgiyi sezemez ve  kimseyi sevemezler. Sevgi kalplerinden silinmiştir, onu anlayamazlar. Kendi dünyalarının karanlığına dalar, çırpındıkça daha da batarlar ve boğulurlar.

M.Mustafa DURMUŞ

DİGER YAZILARI Çile Yolunun Genc Neferleri Sevgi YA RESULALLAH GUL_U RANA