VURULUYORUM...

Yanılgı mı ağlatır insanları yoksa sevda mı?Bir cümlenin büyüsünde ve bir cümlenin kıyısında düğümlendi yaşam.Ne dün var aklımda  şimdi ne de yarın.An’ ı yaşıyorum bütün anlamsızlığıyla...Bir sabah vakti uyuyup,bir geceye uyanıyorum ansızın .Güneş ısıtmıyor eskisi gibi düşlerimi.Aya tutunuyorum,yıldızlardan medet umuyorum.Gökkuşağı ,yağmur sonrası çizilmiyor gökyüzüne.Ağaçlar kışın tomurcuklanıyor,yazın aksine.Güller ilkbaharın değil ,sonbaharın müjdecisi ,sonbahar yalnızlığın hüzünlü bestesi...Ne zaman bir tebessüm görsem ,bir çocuk tamamlamıyor artık resmi.Ve ne zaman bir çocuk görsem,yüreği buruk,gözleri nemli...Mavi ki ;renklerin en neşelisi,süslemiyor  artık denizi,usulca çekilip gökyüzünden ,çoktan oldu uzak rüyaların prensi..Su diyorum çöl geliyor aklıma,sus diyorum,kelimeler düşüyor bahtıma...Bir alın yazısı ki,sırra düğümlü,çözülmüyor,bir uzak şehir mutluluk ,yollar tükenmiyor...Ilık bir lodos geçmiyor artık penceremden ,fırtınalar kopuyorken sessizce yüreğimden...Baharı beklemek,ölümü ertelemek kadar imkansız ,kışın hüküm sürdüğü mevsimlerde.Sonsuz baharlar istiyorum,sonsuz sonbaharlar düşüyor heybeme...Leyla var artık,çöllerde ,Mecnun yolunda.Yusuf kuyuda , Züleyha ise gecenin koynunda...Tersinden okunuyor artık hikayeler,Başı sonunda,sonu başında.Yazar hikayenin tam ortasında...Ne Kaf dağı var artık,ne  Simurgu aramaya giden otuz kuş.Otuz kuş ,Simurg olmanın çoktan bilincinde...Her sözün başı ihanet,her sözün sonu nedamet.Ve ulaşılamayacak her yerde selamet...Yaşamak acının talihsiz çocuğu.Acı, sevdanın siyah tomurcuğu...Aynalar oldu artık hayatım,ben yalnızca aynalarda varım...Suretimin düştüğü her gölgede var olmak isterken,suretime düşürülen gölgelerde yitiyorum...Bir yanım gündüze  bakıyor,diğer yanım geceye akıyor.Özgürlük, prangaların esaretinde,prangalar, özgürlüğün hasretinde .Ve ben yaşamımın ilk celsesinde ....Vuruluyorum...Bir gülün sancısı var artık yüreğimde.Durmadan kanıyorum....

VURMA ARTIK BENİ.........