Bir defa daha izin istenir.....

Yıkılır dünyalar... değişir dengeler,kaybolur ümitler,Çöker geceler, Gözlerin görmez olur,kelimeler duyulmaz.Duygular duygusuz olur, Unutur sevmeyi, unutulur sevilmeyi can. Gözler yaşarır ve yönler yaşlar görünmesin diye dönülür.Akşam olur yemek yenilir,lokmalar geçmez olur boğazlardan,hissetmez olur ateşi narı beden, .Gül kokan kalpler derler ki  “İlkbahar olur,çiçekler açar” Ama bilmezler ki kalplerde hüzün. Gözlerde yaş , değişmeyen mevsim sonbahar olur.

Kış olur yağar karlar, gözler görmez önünü, duygular bulamaz olur yönünü,fırtınaları dinmeyen geceler olur. Dökülür yaşlar gözlerden, taşımaz olur canı ten,isyan olur ; kapılar yumruklanır. Zifiri karanlıklarda secde olur,eğilir başlar, çatılsa kaşlar, görünce nuru gülümser dudaklar. Unutur hüznü , dökülür sevinç sevinç...

Yangın olur yanar , yakarken kül olur, Her mevsim alevlenen gözyaşı olur.Yaş tükenince kan olur gözlere inen  perde perde. O gider sen kalırsın ... O gider akar yüreğine kan...

Yürekler kan ağlar. Sabah olur elinde valizi , Üç tılsımlı kayma noktası ve o liğme liğme örülen kilim  en alçakça saldırıyla paramparça edilir.Bir şiir olur “Kime emanet” Emanet edilen hak etmese de bu vasfı uçar gider emanet edilen, tan yeri ağarırken güler yüzlü cellatlar eşliğinde kaybolur

Yürekte bir yara kapanmadan yeni bir yara, bir yangın bitmeden yeni bir yangın başlar , acımasızca yakar ruhunu sabahlara kadar. Sabah olur akşam olur, mevsim değişirmiş dışarıda ama sende değişmeyen tek mevsim olur.

Sırtlar sıvazlanır...Teselliler verilir,teselli etmeyen.
Hıçkırıklar karışır gözyaşlarına , eller açılır dualar edilir, alınlar secdede namazlar kılınır. Ama her hasat mevsiminde yinede kalpler kırılır... kalpler kırılır...