Van do Prestige e Aínda Non Dimitiu Ninguén ¡Dimíteos ti!

A Plataforma Nunca Mais de Carnota esta a hibernar. Non desaparecemos nin esquecemos pero resultanos case que imposible dar contidos relacionados ca marea negra e o chapapote a esta páxina, de feito as derradeiras aportacións falaban máis de lumes e desidias de terra dentro. Gustaríanos non ter que volver aparecer, iso significaría que os futuros accidentes quedan só en accidentes e non se convirten en catástrofes, significaría que as autoridades, as institucións, aprenderon a lección e que todos saímos beneficiados desa aprendizaxe. Nembargantes a nosa desconfianza está baseada en feitos reais e por iso gardamos, prudentemente, o truel e as pás , e si hai que volver ás rúas e ás praias pois, que carallo, ali estaremos.
Queremos dar as gracias a todas aquelas persoas e intitucións que colaboraron con nós, fóron moit@s e o fixeron de moi diterente xeito a través de estes máis de catro anos, gracias a tod@s. Tamén queremos agradecer as visitas a esta e a anterior páxina, axudáronnos a espallar as nosas denuncias e supuseron un estímulo para continuar; e non queremos esquecer a todas aquelas persoas que nos puxeron a parir, vendo de donde viñan esas críticas supemos que estabamos no camiño correcto.
Bicos e , por suposto, Nunca Máis

Como isto non é un adios senón un ata logo "colgaremos" na páxina as novas que podan ser de interés según van aparecendo, si queres recibir un aviso só tes que enviar un correo ao noso enderezo electrónico ( [email protected] ) e engadiremos o teu enderezo a nosa lista de correos.

PASEN E VEXAN, A REPRESENTACIÓN QUE ASOMBROU Ó MUNDO

Prestige : Elenco de actores
	A eficacia en persoa, imperturbable e engominado pasara o que pasara. Cando dixo :" Hay una cifra que está clara y es que la cantidad que se vertió no se sabe" non supemos ver nel a ese político sagaz capaz de describir milimétricamente a realidade tan só cunha frase. Irrepetible (esperemos).
	O compromiso. Lástima que ese compromiso non fora con Galicia senon con él e os seus; fiel ó seu estilo pensou en todos nos incluso mentras cazaba e non reparou en gastos, ata chegaron temer pola súa saúde tal era o disgusto que tiña o home. Por si había dúbidas da súa capacidade testicular doulle a Cascos a Medalla de Galicia.
	A sinceridade. Pasará á historia pola súa frase dos "hilillos de plastilina en estiramiento vertical", dende aquelas vai de mal en peor; cousa que algúns achacan ás malas compañas..., aínda que outros pensan que é moi capaz de cagala el só. Fixo auténticas filigranas dialécticas para nos colar unha tras outra e ó final non colou; iso si, recompensáronlle os servizos prestados nomeándoo sucesor de Aznar pero tal distinción rematou sendo un agasallo envelenado. Aí anda o home salvando a patria e queréndonos convencer que é o moneco quen move ao ventrílocuo.
	O galardonado. Outro cazador de amplo espectro. Pasou de ter unha pose de matón de taberna a ser unha persoa sensibilizada ca arte. Repetidamente cuestionado, chegouse a pedir a súa dimisión levados sen dúbida por un odio atávico e visceral , fora de toda razón. Gracias que a Xunta de D.Manuel remediu tanta inxustiza otorgándolle a Medalla de Galicia. Desaparecido.
	A humildade. Nunca poido crer que lle pasara isto a él, e é que mentras todo o mundo pelexa polo petróleo, e incluso fan guerras por el, nos protestamos por telo nas praias, unha panda de desagredecidos e por iso non dubidou en tildarnos de " perros que ladran su rencor por las esquinas" ; segun él "El gobierno respondió con diligencia y coordinación". Agora comparte o seu infinito saber en conferencias ben remuneradas.
	A previsión . Unha xoia, cada vez que abría a boca superábase a si mesmo, despois de asegurar o 17 de novembro que : " Todo el fuel que tenía que llegar a la costa ya ha llegado" xustificou a falta de medios decindo " Non podemos ter un barco para un accidente cada dez anos", cousa ben certa porque non tíñamos ningún.
	O casual. A pesar de ser o Ministro español de Agricultura e Pesca parecía que a cousa non iba con él e que casualmente pasaba por ali. Luciuse cando dixo :" Afortunadamente, la rápida intervención de las autoridades españolas alejando el barco de las costas,hace que no temamos una catástrofe ecológica como ha sucedido en otras ocasiones ni preveemos grandes problemas en las aguas españolas ni para los recursos pesqueros" , e tan só tres dias despois do S.O.S . Nin Nostradamus.
	O chivo expiatorio. Única víctima política do desaguisado ; aproveitaron un inocente desliz cunhas pás para quitalo de en medio nun rifirafe nunca aclarado a pesares de que todo cheiraba raro no seu derredor. Saleu pola porta de servizo. Dende aquelas sempre foi unha ameaza na sucesión e chegou a facer algún movimento intimidatorio en compaña de Baltar pero chegado o momento o de Ourense, que é un supervivinte nato, apostou polo cabalo gañador da cuadra de D. Manuel.
	O experto. Súa é a frase (que non a idea) de " Levalo mar adentro atá que afunda", auténtica perla interpretativa neste intrincado guión; pero xa lanzado, improvisando e totalmente metido no papel de tonto útil aportou a idea de " xa só nos queda rezar", a grandes males grandes remedios.
	O improvisador. Nun principio non había papel para él na obra pero voluntarioso e tenaz fíxose un hoco e chegou incluso a ter o seu momento estelar con dúas aparicións relevantes, a primeira sopesando seriamente a posibilidade de bombardear o barco e a segunda asegurando que as praias estaban "esplendorosas" mentras milleiros de voluntarios retiraban toneladas de fuel desas mesmas praias.

E hai máis, unha longa lista na que figuran extras da categoria de Corina Porro ou Ana Pastor sin esquecer ó "tapado" Nuñez Feijóo que calou obedientemente deixando que os outros pringaran. Criaturiñas...