Van do Prestige e Aínda Non Dimitiu Ninguén ¡Dimíteos ti!

VRÁN, PICHE E MENTIRAS

Isto que vos vou contar pasoume en Agosto do 2003 nas Illas Cíes, no meu país, Galiza.
Uns días que tiven de vacacións decidín pasalos no Parque Nacional das Illas Atlánticas. Xa, xa sei que non era o mellor sitio para tentar de recuperar a cabeza despois de nove meses de pensamento cáseque único sobre o chapapote, pero quería estar alí este ano tamén, ollar como estaban.
De partida manexaba dous tipos de información. Por unha banda a oficial: tanto tódol@s membr@s do partido que nos governa a nivel estatal e galego (mentireir@s), coma os medios de comunicación na súa práctica totalidade (mentireir@s tamén) dicían que tódalas praias de Galiza estaban esplendorosas e aptas para o baño. O Parque Nacional non era menos, esplendoroso tamén.
Doutra banda, a non oficial: eu, cos meus ollos podía ver como a Bocadorío e moitas máis praias de Carnota tiñan piche a esgalla, como noutras praias de Galiza seguían e seguen tendo piche por un tubo e como segue chegando fuel novo (será dese que se perdiu nos cálculos oficiais). Tiña tamén visto unhas fotos da praia de Figueiras (ou dos Alemáns) nas illas Cíes do mes de Xuño, onde amosaban unha marea negra, e tiña lido unha entrevista a unha parella á que lle mentiran,e que poideran comprobar que non estaban limpas.
Como, por moitas mentiras que teña oído na miña vida, sigo a esperar e a reclamar o dereito á información, tanto se ven dun organismo privado coma dun público, chamei antes de coller o barco para saber cal era o estado das Cíes e se tódolos areais estaban aptos para o baño. A mentira foi o que obtiven por resposta: a mentira que oculta a realidade sabida e a mentira que engana a sabendas. "Eu non sei..." ou "si, si, está todo limpo"
Collín o barco en Cangas. Ía cáseque valeiro, pero reparei que nos acompañaban 4 ou 5 membros de Salvamento Marítimo. Estranoume, xa que outros anos non os tiña visto, e a miña mente e corpo sentiron de novo a carraxe da mentira: algo non era coma a versión oficial me tiña dito. Pergunteille a un deles: ¿sabes como están as illas? ¿sabes se están limpas? "Si, lo sé, pero no te puedo contestar, trabajo para salvamento marítimo" foi a súa resposta. A carraxe xa me mordía nas entranas. ¿Tes orde de non contar a verdade? "Por escrito no, pero hai cosas que se saben aún que no estén escritas", respoutoume apuntando o que todos sabemos que pasa: se te moves contra o poder non saes na foto (se non que llo digan ós que saen en tódalas fotos ou ós que foron retirados de golpe de todas elas). Non lle perguntei máis nada, só lle dixen que debíamos ter dereito a non ser enganados, e calei. El, noutro xesto de prepotencia, díxome "No te preocupes, la playa a donde vais a ir va a estar muy limpia" Sabía que se estaba a referir ó areal de Rodas (o que sae nas fotos), entón díxenlle: a min gústame máis o areal de Figueiras ¿podo ir? ¿está limpo? A calada foi a súa resposta e xa non falamos máis.
Ó chegar ás Cíes entereime da verdade: a praia de Figueiras (ou dos Alemáns) estaba pechada, non se podía entrar ne-la. Estaban sacando piche do fondo a esgalla, tarefa na que participaban os meus acompañantes de viaxe no barco. Ate tiñan unhas mangueiras para o bombeo a un barco que estaba arriba, a recoller tan oculta carga tódolos días. Se os da FPG queren saber de onde ven o chapapote que se descarga tódolos días en Cangas, teñen ahí unha das respostas.
Sentinme aldraxado, enganado e estafado. A min informáranme que podía disfrutar do areal de Figueiras, que estaba limpo, esplendoroso, en perfectas condicións para o baño, e non era así. ¿A quén lle reclamo? ¿Denuncio ós políticos que nos malgovernan e nos minten? ¿Denuncio ós medios de desinformación de masas, algún deles público, que só están para seguir o xogo do poder, non da información? ¿Denuncio ó Concello de Vigo? ¿Denuncio ó Parque Nacional das Illas Atlánticas (así de paso collo ó concelleiro de medio ambente do PPrestige, outro dos ascendidos polos servizos prestados)?
Tentei de conter a carraxe que me come por dentro dende o 13 de Novembro, quería recuperar a cabeza uns días. Non poiden ir á praia dos Alemáns, so un día, a agachadas, a estar ó lado dela un pouco, como levo estando estes meses a carón de toda a nosa costa aldraxada e ferida de morte. Tampouco fun ó areal de Rodas, estiven no das Conchiñas. Non desconectei de todo: estiven con xente que pelexou todo o ano contra o piche, as mentiras e a incompetencia, alí nas Cíes (versión non oficial). Tamén tiven a versión oficial: un xornal galego repetía neses días a mensaxe institucional: tódalas praias de Galiza están aptas para o baño.
Cando ía coller o barco de volta a Cangas, parei na oficina de información do Parque Nacional das Illas Atlánticas. Pedínlles o libro de reclamacións: tíñanme mentido e enganado e quería deixar unha queixa por escrito. "Eiquí non temos libro de reclamacións, se ques podes subir á caseta dos gardas do parque, que coido que teñen unhas follas para suxerencias". ¿Suxerencias? Claro, entendín a realidade: non podemos reclamar contra o poder, eles están ó marxe das obrigas dos demais mortais. Nin siquera podemos protestar se non os mentireiros, terroristas e demáis somos nós. ¡¡Reclámallo nas elecións!! Non é tan doado, os medios de desinformación farán o seu cometido... Deste xeito, non dei máis voltas, e decidín deixar a miña queixa por escrito nesta páxina. De momento, xa están tentando de prohibir a verdade tamén en internet, quédanos un caderno onde poder deixar un anaco de liberdade.
Nunca me acostumarei ó engano e Nunca Máis mudarei de xeito de pensar.

XÁN NINGUÉN