Van do Prestige e Aínda Non Dimitiu Ninguén ¡Dimíteos ti!

UN ANO DE MENTIRAS

Hai un ano as bagoas percorrían as miñas meixelas. Un sentimento de impotencia e unha tristura oprimrome o corazón. Hoxe, un ano despois, a rabia contida, unha sensación de desacougo e incredulidade embárganme. Xa non son quen a entender todo o acontecido, de creer que o estado da costa galega, asturiana, cántabra e vasca se comprobe dende o aire, de que as voces que reclaman a verdade sexan acusadas de “jarraicitas”, que en definitiva, oficialmente todo estea maravilloso, e esa mentira oficial se estea a propagar sen ter consecuencias para que as difunde e menos aínda para os mentireiros.
Fagamos memoria. Nas primeiras semanas, cando xa en tódolos noticieiros as imáxenes desmentían as versións oficiais, o exército seguía ausente (realmente só uns poucos membros do exército belga estaban a traballar na costa galega), ós voluntarios os coordinaban e alimentaban veciños e traballadores de confradías e concellos, Tragsa suministraba e non moi ben o material e cando xa todo empezaba a andar, o ridículo internacional era clamoroso, apareceron exército, empresas de catering e señoritas de traxe azul. Eso si, as medallas para Cascos, pero dos mariñeiros de Ribeira, Arousa, Bueu, Cangas e moitos outros que coas mans espidas, os seus traxes de faena e nas súas embarcacións sairon a atallar o chapapote no mar non se acordaron.
Un berro fíxose oir en todo o pais nun día de choiva, cando os paraugas encheron as rúas de Santiago. Iso asustou ós gobernantes, que presionados tiveron que poñerse a traballar. Fixeron chegar cartos a mariñeiros e mariscadoras pero tamén empezaron unha caza de meigas. O demo anda tras dese berro que, probiños, roíalles na conciencia. Pero funcionou iso de demonizar a aquelas voces concienciadas, o berquer máis porcallada polas súas bocas que o mesmo petroleiro chapapote polas súas feridas, e como carroñentos medraron das mentiras. E iso é a parte que non entendo de todo isto. ¿Cómo poideron sair reforzados nas urnas aqueles mentireiros e presuntos culpables, instigadores da masacre dun pais polo petroleo que aquí manchaba a costa, cando tanta xente se manifestaba en contra deles?. Tal vez sexa a parte de min que pertence ó mar, que segue a ver que nada mudou, e que calqueira día outro barco pode atoparse con problemas e as solucións van ser as mesmas (ata hoxe se permiten alabarse por pasear o barco ata afundilo, xa que así toda a costa recibiu un pouquiño), e por riba os mesmos tomarán as decisións, os mesmos mofaranse dos voluntarios e dos que "ladren o seu rencor polas esquinas", e o triste é que poderán facelo porque cando houbo, hai e haberá ocasión de trocar as cousas, os que realmente poden, as xentes de a pé, non fan nada, non se dan conta do poder que lles dan as eleccións.
Agora, durante varios días encheran os noticieiros de boas palabras para os voluntarios (certamente artífices de que as cousas mellorasen), tentando mercar o seu voto, pero compre non esquecer que na costa hai chapapote, as contas non saen, o barco segue no fondo do mar, e os mentireiros seguen a mandar.
¿Non vai sendo hora de facer que isto cambie?