We staan dus niet zo vroeg op, het is bewolkt, maar wel droog. We wilden de Pinnacles bezoeken, een gele woestijn bezaaid met rotsen; een natuurwondertje dus. Bij het park aangekomen kopen we een holidaypas, voor 22 dollar, welke ons vier weken toegang geeft tot de parken in WA. De Pinnacles zien er haast onwerkelijk uit als decor: goudgeel zand dat gloeit wanneer de zon door de wolken piept en grillige stenen van 50 cm tot wel 2 meter. Zie de foto's voor een indruk. Als we het park uitrijden spot Mariola een kangaroe in de berm die kijkt hoe we vertrekken.
We rijden door naar Geraldton (aan zee) en komen er lekker vroeg aan. Bij de I halen we accomodatie- en duikinformatie, die we bij de Mac doornemen. De campings zijn niet goedkoper dan de YHA, dus we besluiten dat maar weer te doen. De eerste is met lunchpauze, dus we rijden door naar Foreshore, een gelukkige keuze: mega hoog bed, de golven hoor je in de kamer en vanaf de veranda kan je met een daar geplaatste telescoop de zeeleeuwen op de rotsen zien liggen. Het duiken gaat helaas niet door vanwege het slechte weer. Het is die avond ook fris, dus we blijven binnen en kijken een videofilm, en hebben een grappig gesprek met een oudere heer, die wildenthousiast is over alles wat hij gedaan heeft.
Zaterdag checken we dus uit, maar we gaan eerst nog naar het museum, waar we de (gruwelijke) geschiedenis van de schipbreuk van de Batavia (1629) leren, middels film en tentoonstelling. Oude hollandse munten, VOC-verhalen etc. Wel jammer dat we niet op het wrak kunnen duiken...
Vandaag is Kalbarri de eindbestemming, onderweg stoppen we bij een Pink Lake (algensoort kleurt het meer bij zonneschijn purple tot roze) en uitzichtspunten langs de kust bij Kalbarri. Op de camping huren we weer een caravan, lekker makkelijk, zodat we alleen de slaapspullen uit de auto hoeven te halen en kunnen koken in de Van. Vanaf ons terras zien we de zee, pelikanen en zeearenden, wat een plek, we blijven er maar twee nachten.
Zondag staan we bijtijds op, om het voeren van de pelikanen te kunnen zien. Iemand voert ze vis en vertelt wat over de pelikanen. Er komen er erg veel ontbijten, en zo kan je ze van dichtbij bewonderen. Er scharrelen meeuwen tussendoor, die proberen de vis van de pelikanen te jatten, maar dat gaat niet zo makkelijk. Daarna gaan we zelf ontbijten, we hopen vandaag op de rivier door de gorge van het park te kunnen kanoen. Helaas leren we dat er 's morgens om 7 uur een georganiseerde tour weg gaat (en dus is) en dat je wel een kano kan huren, maar dat je dan niet de baai uit mag. Niet leuk dus... en we willen ook niet met onze auto over de 4WD-wegen het park in, ze is net helemaal gerefurbished! Tja wat nu? Gelukkig is er een rainbowjungle, een papegaaienpark die alle papegaaien en kaketoes die in Australie voorkomen, heeft. Sommige zijn zeldzaam, anderen worden beschouwd als 'pest' omdat ze andere vogels verjagen of de landbouwzaadjes jatten. Eigenlijk vinden ze alles wat ooit geintroduceerd is een pest (konijnen, vossen, katten). Een kleurig park dus, zie de foto's. Voor lunch gaan we zelf pannenkoeken bakken op de grillplaat (daar kan je er meer tegelijk op bakken) en daarna minigolfen!!! Niek wint, maar Mariola trekt het winnende nummer voor een partijtje gratis minigolf. De rest van de middag lezen we op het terras, schrijven verjaardagskaarten voor Nelly en Karin, drinken koffie met TimTams. We hopen een paar pakjes TimTams te importeren, wat zijn dat lekkere koekjes zeg! Die avond gaan we naar een visBBQ (Finlay's Fish BBQ); je kiest de vis uit die je wilt en hij wodt voor je klaargemaakt. Geen fratsen, alleen vis, en als je wilt sla. Drinken is B(ring) Y(our) O(wn). Kost dus weinig. Wij laten ons verleiden tot de 'Knock Yourself Out'-plate: oesters met tabasco, mosselen met chili, crayfish (rocklobster), grote garnalen, Barramundi en nog een vis. We scheppen wat saus in plastic bekertjes en smullen maar voor 45 dollar. Mede dankzij de bijdrage van tante Leni in een kaart. Na het eten komen we weer bij rond het kampvuur, en wandelen tevreden naar de Van terug.
Maandag staan we al om half zeven op. Het is koud geweest, plus we moesten veel plassen 's nachts. Snel inpakken, ontbijten en weg. De ruiten beslaan van buiten als een idioot en de ruitenwisser doet niet veel goed, maakt grijze strepen. De zon komt op en dit samen heeft een verblindend effect. Bij de BP gaan we de ruiten spoelen en tanken. Via de verharde weg rijden we door het Nationale Park, maar we zien de Gorges niet. Die liggen dieper in het park...nouja, we zien vast nog wel meer rotspartijen de komende maand.
Terwijl Mariola rijdt en Niek van de omgeving geniet, besluit Mr Kangaroo dat het weer tijd is om wat toeristen te pesten. Ha, daar ziet hij een witte auto aankomen, weliswaar niet op maximale snelheid, maar wel met een vreemd nummerbord. Vanachter de struiken maakt hij vaart en als de auto dichterbij komt stuitert hij de weg op, de auto van rechts achter naderend. Helaas, Mariola ziet Mr Kangaroo in haar ooghoek aankomen, gaat op de rem staan en roept 'shiiit' en Mr Kangaroo schiet mis, glijdt over de motorkap via de vooruit van de auto af. Niek vouwt instinctief zijn hoofd in zijn armen, de auto staat stil en Mr Kangaroo boinkt teleurgesteld van de weg af, de berm in over het 1 meter hoge hek het niks in. Mariola en Niek komen de auto uit, met knikkende knieen en bonzend hart. Het is half negen, dan verwacht je geen kangaroo attacks meer, die beesten horen in de schaduw te liggen maffen nu. De auto heeft geen schram opgelopen, alleen een spoor rood zand op de motorkap. We zetten de auto langs de kant van de weg en komen weer bij. GELUKKIG heeft de kangaroe ook niks, je moet er toch niet aan denken dat je hem half dood rijdt en verder moet afmaken? Als de knieen niet meer knikken gaan we verder. Niek stelt voor om achter een auto met caravan te gaan hangen, die zijn wat groter. Net nadat hij dat gezegd heeft, hopsen er weer 2 roos de weg over, achter de caravan en voor onze auto. We zien nummer drie in de berm meehopsen, maar die besluit toch niet over te steken. Hij had vast door dat wij HEM door hadden....Het komende uur zitten we iets minder relaxed in de auto, totdat we weer op de snelweg zijn. Vandaag gaan we naar Sharkbay. Onderweg maken we stops; bij een plek waar stromatolites (FOTO) te zien zijn, de oudste vormen van leven op aarde. Het zijn eencelligen die 350 miljoen jaar geleden begonnen samen te klonten en waren verantwoordelijk voor CO2, zodat er ander leven kon ontstaan. Iets minder informatief maar wel leuk was Shellbeach (een strand van allemaal kleine witte schelpjes) (FOTO), en Eagle Bluff waar we uitzicht hebben op een baai met koraal. Helaas geen mantarays te zien... In Denham stoppen we weer, en zetten onze tent op langs het strand, op schelpenzand. In de supermarkt zien we een briefje hangen dat er vanavond in het gemeentehuis een voorlichtingsavond over slangen is. Dat is interessant. Terug op de camping gooien we kippenspiesje en pumpkin op de BBQ en schuiven aan bij twee fransen. Hij spreekt geblekkug Engels en zij helmaal niet. Dus moesten we ons Frans ophalen, en dat viel niet mee. Een vriendelijke Australier gooide nog een stukje vis (hele Cod) op de BBQ, want 'hij had er toch al teveel gevangen'. Vervolgens kwam hij nog een citroen langsbrengen en kijken of Mariola de vis niet verpestte op de BBQ. Na deze vreemde maaltijd haastten we ons naar de Civil House, om een les over slangen te leren, ze te bewonderen, verafschuwen en aanraken. Zo, nu zijn we voorbereid! Op de terugweg lopen we nog over de steigers om te kijken hoe Aussies 's nachts vissen op onder andere octopus. De blauw geringde is vrij gevaarlijk, en er zwemmen ook Tigersharks, allemaal redenen om ook hier niet te kunnen duiken of zwemmen.
Dinsdagmorgen vertrekken we vroeg naar Monkey Mia. Het is wat toeristisch, maar nu we hier toch zijn, willen we de dolfijnen in Monkey Mia toch bekijken. Het is een Marine Park (nationaal park in het water), en in de baai komen 's morgens dolfijnen kijken en die worden een beetje gevoerd. Men mag tot de knie in het water staan en deze beesten bewonderen, en wie geluk heeft, mag ze een visje voeren uit de hand. We waren er al erg vroeg, betalen 6 dollar toegang, krijgen een infopamflet over wat wel en niet mag (zonnebrand niet, als er kleintjes meekomen moet iedereen het water uit, niet aanraken, er wordt beperkt gevoerd, dus geen garantie) en haasten ons naar het strand: dolfijnen! En niet zoveel mensen gelukkig! We staan in no time in het water en bewonderen de langszwemmende rugvinnen en de enkeling die echt dichtbij komt. (FOTO) Filmen natuurlijk, en foto's maken. Een dame met een hoed en een versterkertje vertelt van alles over de dolfijnen (FOTO). Er zijn er best veel. Op een gegeven moment moeten we het water uit, want ze worden gevoerd, en dan komen de kleineren mee. Mariola werd aangewezen om een vis te geven aan een dolfijn, dat was wel gaaf. Na het voeren vertrokken ze weer. Het voeren duurt niet lang, omdat de vrouwtjes naar de baai komen, en dan laten ze de jongen soms achter. Om die niet lang alleen te laten (met risico's van dien..) worden de moeders maar kort opgehouden. Het water is wat fris, helaas, anders waren we een stuk verderop gaan zwemmen, in de hoop dat we bezoek kregen. In plaats daarvan gaan we op een terras cappuchino drinken en bewonderen we de pelikanen die op de wind drijven en op de vlaggemast proberen te landen (FOTO). Op een gegeven moment komen er weer dolfijnen naar de baai. Dus wij ook...het zijn er maar drie deze keer, maar een moeder heeft haar jong even meegenomen. En wie mocht alweer een dolfijn voeren...Mariola (FOTO)! Haar dag kon niet meer stuk. We kopen een kaart als herinnering, en brood om te gaan picnicken. Niek gaat nog een keer in het water staan, en er komt een dolfijn op zijn gespetter af. Dan komen er meer mensen in die ook gaan spetteren, wat natuurlijk niet de bedoeling is zodat de voorlichtingsmevrouw vriendelijk moet vragen om daar mee op te houden. Niek is dan allang het water weer uit. In het infocenter bekijken we nog een film over de Tigershark, en weten nu waarom we beter niet kunnen zwemmen hier... Rond een uur of een vertrekken we uit Monkey Mia en Shark Bay. We hopen Coral Bay te halen, maar dat is een misrekening en we belanden in Carnarvan. Daar zetten we de tent op en voelen druppels. Een vrouw komt langsgefietst en roept dat ze blij is dat er weer mensen camperen, want dan gaat het altijd regenen...ze hebben hard regen nodig in Australie, zo hard dat ze zich niet realiseren dat campeerders minder op regen zitten te wachten. Enfin, het blijft bij een paar druppels. Tijdens het eten (maken) raken we aan de praat met een Nederlands meisje dat rondreist met nog drie meiden. Zij moeten om de 200 km stoppen, de auto laten afkoelen en bijvullen met olie, dus het reizen schiet niet op. Verder zijn ze op zoek naar werk, het schijnt dat je hier bananen kan plukken. Het klimaat wordt inderdaad tropischer, we naderen de steenbokskeerkring.
De volgende morgen maakt Mariola ontbijt op de BBQ; 'toad in a hole' (FOTO), ei in brood en bacon op de barbie, van Ausies afgekeken. Vult goed, zodat we er weer tegen aan kunnen, op naar Coral Bay vandaag. Maar eerst rijden we naar de 'blowholes' aan de kust, gaten in de kust waar het water uitspuit nadat het met grote kracht tegen de kliffen opgeslagen wordt. Indrukwekkend, en moeilijk op foto vast te leggen. (FOTO) We rijden een stukje verder naar een verlaten baaitje, waar geen golven zijn, om te snorkelen. We zien best veel vis, en het strand is goddelijk en klein doordat het water erg hoog opkomt. Zout en nat stappen we in de auto, we vinden nergens schaduw om te lunchen, dus stoppen erg laat op een parkeerplaats langs de weg, waar we de auto zowat in de bomen rijden om schaduw te vangen. Brood smeren in de auto, want de vliegen hebben ons weer in no time gevonden. En reken maar dat die irritant zijn, ze willen altijd in je oog of neus zitten, niet fris. Het laatste stuk naar Coral Bay is zwaar omdat het warm is, de voorruit is niet getint en dat voel je op je armen en benen, nu de zon er pal in schijnt als we naar het Noorden rijden. Puffend komen we aan. Er zijn twee campings, de eerste heeft zijn tentsites zover mogelijk van de toiletten geplaatst (niet leuk als je 's avonds of 's nachts zonder lenzen daarheen moet lopen), dus het wordt de tweede, die op verzoek een plek heeft recht voor de damesingang. Na het douchen halen we info en brood. Je kan hier diverse snorkeltours boeken, met mantarays, of met whalesharks en duiken. Het is niet goedkoop...we wachten wel tot we in Exmouth zijn, dat is groter, hopelijk meer concurrentie. Het is vanaf de camping 5 minuten wandelen naar het strand. Coral Bay is echt piepklein, alles is dichtbij het strand. De campkitchen is behelpen wegens te weinig voorzieningen dus we eten soep en sla, maken kennis met een Frans/Canadees stel, drinken chocomel bij de tent en verbazen ons over de hoeveelheid sterren boven Coral Bay.
De volgende dag gaan we snorkelen; het Ningalooreef is al zichtbaar, maar niet aan te zwemmen. Toch is er al koraal 500 meter vanaf het strand, even zwemmen en drijven maar! We zien zelfs kleine eaglerays en veel vis. Het water is wel fris....dus na drie kwartier komen we eruit en gaan ons opwarmen in de zon. We komen de oudere heer uit Geraldton tegen, die alles wat je hier kan doen al gedaan heeft, de tijd van zijn leven. Wij moeten iets voorzichtiger doen met ons budget. Op de camping douchen we snel en eten we voordat we op weg gaan naar Exmouth. Het is maar 150 km verder, maar de weg is warm en het uitzicht is saai. Het heet hier niet voor niks de 'outback coast'.
In Exmouth leren we al snel dat Top Tourist voor ons de beste camping heeft, met zwembad en duikschool. We vinden een gezellig plekje onder bomen in een cirkel waar meer jongeren staan. Na het opzetten van de tent gaan we naar het postkantoor; als het goed is, is daar een pakket voor ons aangekomen uit Holland, met de wetsuits en vinnen. Nelly heeft dit opgestuurd op ons verzoek. En hoihiephoera, het is aangekomen. Het (duik)feest kan beginnen....
