Vrijdagmorgen staan we vroeg op en gaan naar de duikschool op de camping. Zij bieden een pakket aan van 2 rifduiken, 2 eilandduiken en een pierduik. Dat is mooi, jammer is dat we pas zondag kunnen beginnen, wederom omdat het al vrij vol is. Met de YHApas krijgen we 10% korting, een meevaller. Snorkelen met de whalesharks die dit seizoen voor de kust te spotten zijn is eerder een tegenvaller, 310 dollar per persoon!! Daar moeten we nog over nadenken..aan de ene kant is het een uniek moment, aan de andere kant is 620 dollar best veel geld (=14 keer een volle tank, of 12 nachten in een hostel, of 25 nachten op een camping etc.). Die morgen gaan we de was doen en wat zaken regelen en tussen de middag rijden we naar Cape Range, het national park. Er zijn aan de kust in het park diverse stranden, waaronder Turquoise bay waar je prima kan snorkelen, en wij onze wetsuits weer kunnen uitproberen. Het antrekken valt nog niet mee, ze zij redelijk nieuw en dus strak op de enkels. Vooral Mariola heeft moeite de wetsuits over de onderbenen te krijgen. In het water gaat het beter. Een maal aan drijven we als Michelinmannetjes over het rif, het is een drift snorkel baai dus je hoeft niet veel te doen, behalve op tijd aan de kant gaan. Vooral als het tij opkomt wordt de stroming sterk en zuigt je naar het rif, oppassen dus. We zien geweldig veel vis en een Giant Eagleray ligt op een stuk zand. We kunnen er om heen zwemmen enn hem eens goed bekijken. Gaaf hoor. Het water si warm en met een 7 mm wetsuit is het erg goed uit te houden. Als de stroming te sterk wordt gaan we nog even in de baai snorkelen. Minder koraal en minder vis. We gaan het water uit en beginnen nu het gevecht om het pak staand in enkeldiep water uit te krijgen. Helaas valt ook dit niet mee....Als het gelukt is eten we een bammetje in de schaduw en laten al onze spullen opdrogen in de zon. Daarna vertrekken we naar Mangrove bay, waar een vogeluitkijkpunt is gebouwd. Onderweg zien we erg veel skippies in de berm zitten, het is dan ook al 16 uur en zij komen uit de schaduw om te grazen, gek genoeg staan de lekkerste plantjes altijd langs de weg..... stapvoets rijden dus, en we zetten de auto af en toe stil naast een skippy, die de ene ker doorgraast, de andere keer weghopt of terugstaart. Verder zien we nog een stel australische loopvogels, australian Bunnet (geen emu's). Bij de birdobservetory doen we lange broek aan (muggen) en lopen zachtjes naar binnen. We zien vogels aankomen,op zoek naar een slaapplaats en vertrekken: White egret, aalscholvers, waadvogels, grey heron. Daarna zien we hoe de zon in de zee verdwijnt en we lopen terug naar de auto. Het wordt nu snel donker en de weg is niet verlicht dus weer langzaam rijden: nog meer skippies aanwezig en ze steken nu ook de weg over. Het duurt dus vrij lang voordat we terug zijn op de camping, om te eten, nieuwe buren te ontdekken (Ned. jongen JJ reist met Duits meisje Julia) en de nacht in te gaan.
Omdat we toch nog niet kunnen duiken slapen we vandaag uit tot 8 uur. De vogles op de camping maken zveel herrie dat je altijd vroeg wakker wordt, zeker de (witte vogel lijkt op kaketoe) maken herrie, goorien takken en blaadjes uit de bomen en gaan die dan met veel gepiep op de grond verder slopen. Vandaag lummelen we wat, nog een was, boodschapjes en aan het zwembad hanghen. Het water in het zwembad is kouder dan de zee... gaaf is dat ze er ook een zee-aquarium in gebouwd hebben dus je kan spelen met de scorpioenvis (achter glas uiteraard). Het is zaterdag, en vanavond is er footie in Exmouth, op de Oval achter de camping. We pakken de stoeltjes en gaan kijken. Exmouth wint met 78 tegen 13. We snappen al iets meer van dit spel.
Zondagmorgen gaan we in duikschool eerst mail checken, en wat antwoorden sturen. We hebben een paar trouwe fans, en we zijn altijd blij met mail en nieuws van het thuisfront. Om 11 uur is het tijd om naar de peir te vertrekken. Eerst naar een loods om duikspullen te halen en dan met het busje de pier op. Op de pier trekken we alles aan en dan langzaam met de trap naar het benedenplatform en springen maar. De duik opzich is makkelijk, de peier loopt van Noord naar Zuid en het is niet diper dan 14 meter. AL het leven vind plaats onder en rondom de pier. En wat voor een leven, we kijken onze ogen uit! Wauw, haaien liggen er te wachten, wobbegong, een school baraacuda's zwemt over als we door de stellage zwemmen, angelfish, enorme groupers, veel scorpiofishes, coral cod, we zien een actieve otopus, meerkatten, trevallis en teveel om op te noemen. Iets minder geslaagd was dat de andere twee buddyparen een camera mee hadden genomen en dus her en der zwommen zodat de gids moeite had ons te leiden. Het zicht vooruit was niet geweldig, 4 meter, maar dat was niet erg, omdat je zoveel zo dichtbij zag, de vissen leken ook totaal niet schuw. Na 50 minuten (maar eigenlijk nog erg veel lucht) was het feest over; eruit, en terug. Bij de loods spoelen we de spullen om, we laten onze wetsuits hier om te drogen. Een wallibi zit op het grasveld bij de loods en laat zich benaderen, en Mariola kan hem aaien en knuffelen. Naast de loods is een opvangcentrum voor weesjes, en die laten ze dan weer vrij, sommigen komen zoms nog even terug en laten zich aanhalen. Bonus na het duiken. Op de camping ploffen we weer bij het zwembad en werken de logboeken bij. Mariola koopt een tshirt en een onderwatercamera in de duikshop (tot 30meter, met flits en als je hem vorzichtig openmaakt kan je het rolletje verwisselen voor maar 50 dollar). JJ wil ook de navypierduik maken en we vertellen hem alvast wat hij kan verwachten. 's Avonds kijken we naar de australische Big Brother.
Maandag maken we twee rifduiken. WE gaan met het busje naar het strand, we moeten onze suits al aandoen en overstappen in een zodiacbootje. Mariola had een zeeziekte pil ingenomen, maar dit gedans tegen de golven in op een rubberbootje is wat veel van het goed, ze wordt dus zeeziek. Als de boot stilligt, gauw het water in, Jacket met fles wordt aangereikt en afkoelen in het water. Na het afdalen gaat het wat beter, maar tijdens de eerste duik voelt ze zich niet superlekker. De duik zelf is rond koraaleilandjes onder water, hard koraal, verschillende vissen, erg ondiep, tot 6 meter. De deining van de golven is dus nog te voelen. De tweede duik gaat al beter en nu zwemmen we over een woud van staghornkoraal, wat indrukwekkend is. In het koraal zitten veel kleine visjes. Ook nu is het ondiepo, met als gevolg dat je na 45 minuten met 130 bar boven komt. Na het duiken varen we terug, en via de loods weer naar de camping. Daar krijgen we een broodje worst 'the lot' en we eten er nog 2 boterhammen achteraan. Die avond eten we met JJ en Julia.
DInsdag moeten we ons al om 7 uur melden bij de duikschool, vandaag gaan we naar Murion Islands. Gelukkig nu met een grotere boot, een vissersboot. We moeten zelf alles naar de boot dragen en daar wordt alles op het achterdek opgestapeld. gevolg: rommeltje en moeilijk je eigen spullen terug te vinden. Mariola heeft vandaag 2 pillen ingenomen en gaat na het aantrekken van de wetsuit met behulp van shampoo liggen tot op de plaats van bestemming. Op de boot zijn veel duikers met video's en fototoestellen. Gelukkig worden die in een groep ingedeeld en wij duiken met z'n 2en en een gids. De duik is wederom ondiep, maar erg mooi, veel zacht koraal en we zien veel nudibranches. Helaas had Mariola de camera op de boot gelaten, om de eerste duik te orienteren en te kijken hoe het met de visability is. Natuurlijk was op de tweede duik (met de camera) het zicht minder en zagen we maar een nudibranche. De andere duikgroep had zich beziggehouden met het vangen van crayfish (rocklobster); de kapitein heeft een vergunning om zoveel vis te vangen om zijn bemanning van eten te voorzien. Dit is nu even geinterpreteerd als kreeft vangen en op de BBQ gooien op de boot. De duikschool had ook in lunch voorzien, dus nu hadden we overvloedig en geweldig eten. We waren om 16 uur terug, ijsje gegeten, alvast opgruimd en ingepakt. Eten, kletsen in de keuken, slapen.
Woensdagmorgen staan we om half zeven op, breken de tent af, vullen alle flessen met water en aanmaaksiroop, brood smeren en wegwezen. Mariola's visum loopt 15 juni af, dus we moeten wat vaart maken om op tijd in Darwin te zijn, om het visum te verlengen. Vandaag willen we Port Hedland bereiekn, dat ligt 783 km verder naar het noorden. We tanken15 liter benzine bij de calltex tegen de belachelijke prijs van 1 dollar 08 en hopen dat de benzine bij een roadhouse 200 km verderop goedkoper is. De weg is saai, we komen veel dode kangaroes tegen.Langs de weg staan borsjes die floodway aangeven, maar dat gaat alleen in het regenseizoen op. Wel moet je uitkijken voor straying stock, koeien en schapen op en langs de weg. Die boeren zijn ook te beroerd een proper hek om hun honderden hectares land te zetten... De benzineprijs bij het roahouse valt tegen, het is duurder. We wisseln vandaag om de twee uur af en hebben eenkorte lunchstop van een half uur. Met de auto gaat alles goed, mat Mariola minder, die besloot gsteren ongesteld te worden. Maarja, we moeten even doorzetten nu. op de zon in de vooruit hebben we wat gevonden, een Tshirt in het bijrijdersraam vastmaken en een handoek om de zonneklep heenslaan. Zo heeft de bijrijdersplek schaduw en kan hij/zij de weg niet zien, waardoor je echt 2 uur ontspant (leest/slaapt). Om Half vijf bereiken we SOuth Hedland, de camping heeft echter geen goedkope vans en we waren niet van plan de tent op te zetten (moe, warm, morgen haast). We rijden Port Hedland in, en vinden een gesloten camping...de I is nu ook al dicht maar er hangt wel een plattegrond buiten. We zoeken de backpackershostels maar op, en eindigen bij Frogshallow. Twee persoonskamer met airco. Mariola's hoofdpijn staat op ontploffen, dus we gaan eerst even douchen en rustig zitten, koffie drinken, en naar de zonsondergang kijken; we zitten zowaar weer aan de zee. Als het beter gaat, gaan we naar de pizzeria even verderop. We bestellen een heerlijke antipasto en twee minipizza's. Die avond vallen we als een blok in slaap.
Voor de verandering staan we vroeg op ;-) en na het tanken zetten we koers richting Broome. Onderweg zien we veel koeien, en zelfs aangereden koeien. hoe kan je een koe nou over het hoofd zien? Ze zijn ook niet bepaald snel...we zijn een keer gestopt omdat er een kalf op de weg stond, toeteren en ja daar ging ze. We rijden nu af en toe door heuvels, het wordt groener en we passeren veel droge rivierbeddingen, creeks. In Broome rijden we gelijk naar de i, en leren dat ze er eigenlijk alleen maar dure accomedatie hebben. Een 2-persoonskamer in een YHA kost rond de 75 dollar!! En Vans op de campings zijn ook aan de prijs. We vinden een camping bij de stad met een Van voor 55 dollar, dat gaat dan nog. Eenmaal op de camping bliljkt de Van wel erg luxueus, een aparte slaapkamer met wasbak, keuken en zithoek van banken met TV. En een terras met tafels en stoelen, uitzicht op het strand. Het strand is niet echt geschikt om te zwemmen, de getijden zijn erg extreem; er kunnen verschillen van 9 meter ontstaan tussen hoog en laag. Een strand is wel geschikt om te zwemmen, en dat is een 'beroemd' starnd, cable beach. Vorige week hebben ze er nog een krokodil gevangen, dus het is nu weer safe... Broome is de plaats waar de ouderen heenreizen, ze komen er overwinteren. Dat is ook de reden dat alles aan de prijs is. Het is een enorm uitgestrekt strand, en het water voelt lekker aan. We kopen een schepijsje, dat erg groot uitvalt en zien de zon weer eens verdrinken. We rijden terug via de Mc en kopen een hamburger en een grooooote cola. We moeten weer aan de vochtinname denken nu het zo warm wordt. Mariola wordt aangesproken door een aboriginalmeisje dat haar broekrokje mooi vindt. Het eerste contact met een inheemse...hoera. Het wordt MC-take-away en we nestelen ons op de bank met de airco aan voor de Tv en kijken naar de lokale zender.
Broome spreekt ons qua sfeer en klimaat wel aan, maar we moeten toch verder vandaag. Je kan vanuit Broome excursies naar de Kimberleys boeken, maar we moeten er toch doorheen, dus we besluiten onderweg te kijken. Eerst naar Coles om goedkoop in te slaan, tanken. De kimberleys is een regio en een gebergte. Het landscap wordt nog groener en onderweg zien we de eerste boab's, een boomsoort en termietenheuvels. Of bergen, want ze zijn aan de grote kant. Vreemd is dat het landschap links soms verbrand is, terwijl het rechts gewoon geelgroen is. We stopen in FitzroyCrossing, omdat we hebben gelezen dat je daar met de CALM een boottocht kan maken over de Fitzroyriver door de gorges heen voor maar 20 dollar. Bij de i leren we dat het waar is en dat de volgende tocht om 15 uur is. We krijgen een kaart, en rijden er heen, picnicken en gaan de boot in. Over de rivier vaar je tussen de Geikigorge, en het land aan de overs is van de aboriginals. De Parkwachter vertelt ons over het ontstaan van de Gorge als ooit koraal en nu zandsteen en kalkformaties. Het onderste gedeelte wat in het water staat is wit en uitgesleten, terwijl de toppen van rood steen zijn. Op de oever liggen zoetwaterkrokodillen, de Johnstoncrocodile. Niet gevaarlijk voor de mens als je ze met rust laat, en ze kunnen maximaal 3 meter worden. Na de boottocht van anderhalf uur wandelen we wat rond tot de zon ondergaat. Het is niet verstandig om in de rivier te zwemmen lezen we, dus dat laten we maar. Als we het park uitrijden stopen we bij de eerste camping die we zien. We zetten de kleine tent op, en gaan douchen. Tot Mariola's verbazing en een beetje schrik zit er in iedere toiletpot wel een groen kikker onder de rand! Niek maakt het eten klaar op ons eigen gaspitje en Mariola werkt het versal in het schriftje bij. We hebben al een tijdje geen internet en het zal ook nog wel even duren.
Vandaag is het al 31 mei. Als we klaar zijn om te vertrekken kijken we de op de kaart waar we heen gaan. We willen graag de Bungles zien, maar daar kan je alleen komen met en doorheenrijden met een 4WD. Daarom overwegen we een vlucht. Met helicopter is het aan de prijzige kant, met vliegtuig is langer en goedkoper. De vliegtuigen vertrekken vanaf hier en vanuit Turkey Creek, maar ook vanuit Kunnunurra. Aangezien er verder weing te doen is hier of in Turkey Creek, besluiten we vandaag door te rijden dan. Het wordt dan wel weer een ruk. Maar goed, het rijden door de Kimberleys is geen straf, en de wedge tailed eagle heeft plaats gemaakt voor kites en valken, kleinere roofvogels, in grote getale aanwezig boven de velden, en waar bushfires zijn. Bushfires zie je vanaf grote afstand, omdat het uitzicht zo weids is. In Kununurra kiezen we de Big4 camping, vlak bij het centrum en met een zwembad en een Spa. De tent hebben we opgezet in de schemering, wat een feestmaal voor de muggen werd. Ons maaltje was wat eenvoudiger, de douche was geweldig en we vielen op de slaapzak in slaap.
Zondag worden we wakker van het licht. Na een rustig ontbijtje (wat is het nog stil op de camping) lopen we naar de I in het centrum. Op het hek van de oval zitten kites. Een australier laat zijn hond uit en groet ons, en begint een gesprek. Hij is oorspronkelijk Hollander blijkt, maar zijn ouders emigreerden toen hij 10 was. Inmiddels is hij met pensioen en reist hij met zijn vrouw rond Australie. Als Mariola op haar klok kijkt blijkt het pas half acht...vandaar zo rustig. Volgens de man kunnen we ook tochten boeken op de camping. Dat zou handig zijn, dus we lopen terug. En ja, dat kan. We boeken een vlucht over Lake Argyle en de Bungles. Het kan vanmiddag al. Dat is mooi, dan doen we nu een was en gaan we naar het zwembad. De spa blijkt wel een koudwaterspa, tot teleurstelling van Niek. Het water is sowieso wat fris....Dan maar lezen in de schaduw en vogeltjes spotten. Naast Doublebarred Finches en een Crimson Finch zit een hagedisje fier in de zon aan de overkant van het zwembad. 's Middags worden we opgehaald en naar het vliegveld(je) gebracht, waar een Cessna (707?) ons vervoer blijkt. Er wordt gezegd dat we _waarschijnlijk_ wel een rustige vlucht zullen hebben....*slik*, we zijn volslagen vergeten om zeeziekte pilletjes in te nemen (ja, die kun je ook in de lucht gebruiken!) Dan maar het beste ervan hopen. Na het opstijgen zien we de 'stad' en de velden die eromheen liggen. Tien minuten later krijgt Mariola helaas al de eerste symptomen, het vliegtuigje schud behoorlijk, niet alleen heen en weer, ook op en neer. We vliegen over de Ord Dam, Lake Argyle, rotsformaties die vanuit de lucht eruit zien als golven van steen/grond (gevormd door platen die noord en zuidwaarts bewegen), en dan de Bungle Bungles. Mariola kan voor de gelegenheid weer even kijken. De Bungles zien eruit als enorme bijenkorven met horizontale, bruin/geel/zwarte strepen. We landen ten noorden van de Bungles waar we twee passagiers oppikken die met een tour door Purnululu (zo heet het National Park) zijn gereisd. Mariola komt even bij op de grond en krijgt aangeboden plaats te nemen naast de piloot. Dan krijgt ze meer frisse lucht, dat helpt! Zo gezegd, zo gedaan. We vliegen terug over de Argyle Diamond Mine, 's werelds grootste (qua productie) roze diamant-mijn. De zon begint onder te gaan wat prachtige kleuren maakt op de rotsen. We schieten foto's voor zover mogelijk en landen. Als we terug zijn gebracht doen we snel nog wat boodschapjes, morgen kunnen we dan weer gelijk verder rijden.
