Op het vliegveld Sydney wordt Mariola's bagage extra gecontroleerd, haar houten armbandje uit Thailand was de boosdoener (je mag hier werkelijk niks invoeren...). Bij een infostand zijn folders van backpackers accomodaties te verkrijgen en er hangen telefoons zodat je ze gratis kan bellen. Sommigen hebben ook een free pickup van het vliegveld, en zo een kiezen we er; Boomerang Backpackers op Williamstreet. De 2 persoonskamer ziet er wel OK uit, een 3-persoonsstapelbed, bankje, kast, TV en de douche en het toilet delen we met twee andere kamers op deze verdieping. Helaas slapen we slecht.
De volgende dag melden we ons voor 10 uur (check out time) dat we nog een nacht willen blijven en we slapen verder. Eind van de morgen gaan we op verkenning; Australian Museum, HydePark en op zoek naar Georgestreet, omdat daar Travellers Contact Point zit, om info te krijgen over werken, reizen etc. Het blijkt vandaag St. Patricks Day, een Ierse feestdag. Men loopt in het groen, of met groene hoeden of vlaggen. We vinden Georgestreet, maar deze is bepakt met mensen, we kunnen niet oversteken. Er staat een podium, en wat blijkt, de Ierse president(e) is er zelfs. Wat een feest. Uiteindelijk komen we er via de ondergrondse gangen, maar de winkels zijn gesloten. Oja, in Westerse landen is dat normaal op een zondag. We lopen terug naar Kings Cross, daar zouden veel backpackers accomodaties zijn, hadden we opgezocht in een Lonely Planet in een boekwinkel (die wel open was, ja). We gaan eerst naar YHA, maar die is vol en heeft pas volgende week kamers. Daarnaast is ze best prijzig, maar dat komt omdat het een groot hostel is met alle voorzieningen midden in de stad. We kopen er wel een YHA membershipcard, omdat je daarmee diverse toegangskortingen krijgt en dan is het iets goedkoper om in een YHA te verblijven. Alle hostels hebben dezelfde prijs en ze bieden ongeveer het zelfde. Maar ze hebben niet allemaal een kamer voor twee vrij. Via via komen we bij Bernly's private Hotel. De eigenaar is een voormalig Nederlander, en hij spreekt nog wat Nederlands. Dat is een aparte ervaring, hij is 50 jaar geleden geemigreerd. Hij heeft een goedkoper week tarief, en 2-persoonskamers met gewone bedden, een TV, koelkast en een wastafel met warm en koud water, een waterkoker en beneden een keuken met microwaves en een grote TV met satelliet. We doen een aanbetaling, voor morgen, maar nu gaan we nog terug naar Boomerang.
Maandag worden we wakker van de wekker, wederom niet zo goed geslapen. We eten bananencake en gaan met onze rugzakken naar de bushalte van de Explores Bus (hop on/off) die door Williamst. komt, en door KingsCross. Na het overbrengen van de bagage naar Bernly's gaan we met de hop on/off de stad verder verkennen.We zien de HarbourBridge, het Operahouse, we maken een wandeling door de enorme botanische tuin, we stappen weer uit op Georgest., en gaan naar Travellers ContactPoint, en lezen ons wat in en halen veel brochures op met wat er allemaal te doen is. Eigenlijk is dit kantoor meer voor mensen die begeleiding in alles nodig hebben. Want je kan alles nalezen. Alleen als je wilt werken is het handig, ze helpen je bij het krijgen van een taxnummer. Maar aangezien Mariola geen werkvergunning heeft en een visum voor 3 maanden, denken we niet dat we tijd gaan verspillen met werken, ook niet met Woofers (Work On Organic Farms, organische boerderijen waar je werkt voor kost en inwoning). 's Avonds komen we moe van alle indrukken van Sydney terug, en halen een magnetronmaaltijd bij de supermarkt. Die avond kijken we op TV hoe de oorlog eraankomt.
Deze nacht worden we weer wakker om half twee.... Niek heeft jeuk, zouden er bedbugs zijn?? We vinden niks op de lakens en kussen..totdat Mariola een klein beestje ziet lopen over de houten achterwand. Soms heeft bijziend zijn z'n voordelen.... Dan ontdekken we zo'n zelfde beestje maar dan vuurrood. Jahoor, een volgezogen exemplaar. Niek gaat naar beneden en eist een andere kamer. Dus midden in de nacht verhuizen we. De volgende moregn worden we pas om half twaalf wakker, van de housekeeping, die vraagt of we op deze kamer willen blijven of dat we terug verhuizen. Mooi niet! Die middag bezoeken we het Joods museum. Bij de ingang worden we verwelkomd door een oudere Joodse vrouw, oorspronkelijk Pools, maar nu in Australie. Dit land was ooit een strafkolonie, waar mensen werden heengestuurd, als ze iets misdaan hadden. Dat varieerde van het stelen van een klosje garen (jawel) tot het kopen van een gestolen fiets. Zij legt ons het een en ander uit, maar als ze hoort dat we uit Nederland komen, gaat ze ervan uit dat we een deel van de geschiedenis wel kennen. De tentoonstelling is erg informatief. ook al kennen we de geschiedenis van de Joden in Europa, hier leer je toch weer feiten. Ook zijn er video opnames van mensen die de oorlog overleefd hebben en hun ervaringen vertellen. De tijd vliegt, om half vijf sluit het museum, en wij gaan een wandeling maken, naar de Elisabeth bay, een luxe jachthaven.
Woensdag varen we met de ferry naar de overkant van de haven, waar Taronga Zoo is. We komen langs het operahouse, kunnen we nu van de andere kant bekijken. Boven zijn schoonmakers bezig de rode letters 'NO WAR' er af te boenen. we maken er een foto van, voordat het eraf is. De zoo is op een heuvel gebouwd, we gaan eerst met de kabelbaan naar boven en lopen dan in cirkels de heuvel af, langs alle dieren. Voor ons is eigenlijk het stukje Australische bush het leukst, daar kan je doorheen lopen, en de kangaroos en emoes en wallabies lopen er los. Een kangaroo heeft een jonkie (joey noemen ze dat) in haar buidel. Op gezette tijdstippen houden de verzorgers een informatief praatje over de dieren. De giraffen hebben uitzicht op Darling Harbour. We brengen er de gehele dag door, en als we terugkomen eten we fish & chips in de haven.
De volgende dag gaan we met de trein/metro naar Paddy's Market, een grote markt waar ze naast fruit en groente van alles verkopen, ook veel leuke souveniers, iets om te onthouden als we Sydney op de terugweg aandoen. Sommige dingen zoals zonnebrillen zijn nog goedkoper dan op Kao San road in Bangkok. Daarna gaan we naar het Powerhouse museum, waar we Tokyo mode zien, spelen met allerlei energievormen, leren hoe vuurwerk en chocola gemaakt wordt. Vooral dat laatste is erg leuk, omdat je mag proeven ... 's Avonds eten we pasta bij Darling Harbour, met uitzicht op de rivier en flanerende mensen. Later op de avond gaan we naar IMAX, een film over Australie, heel gaaf. Daar kwamen we grappig genoeg een Duits stel tegen, waar we in Melaka (Maleisie) Kerst mee hadden gevierd. Zij vlogen toen 1 januari naar Sydney, en gaan nu weer verder. Wij komen net aan. Zij hebben met de auto rondgereisd en dat is goed bevallen. Wij zijn nog aan het overwegen wat we doen, een auto kopen, of met een bus tour meegaan. Het een is een behoorlijke investering, maar wel veel vrijheid, de ander is zekerheid en je hoeft niet alles zelf uit te zoeken; OZ experience. We denken er nog over na.
Vrijdag slapen we uit en gaan dan naar het Australian Museum, tijd om ons in de geschiedenis en cultuur van dit land te verdiepen. Dat is niet mis, weinig geschiedenis en het beetje cultuur wat er was (Aboriginals) hebben ze geprobeerd uit te roeien. Er was ook een WildLife Photography tentoonstelling.
Zaterdag wordt autodag. We gaan naar Kings Cross carmarket, waar backpackers hun auto verkopen. Deze hebben een zogenaamde pinkslip, wat betekent dat ze gekeurd zijn en roadworthy bevonden. Er staan voornamelijk stationwagens en een enkel top up/poptop busje. Er staan niet veel auto's en de prijzen varieren van 4000 dollar tot 1700 dollar. We bekijken een aantal auto's praten met de eigenaren. Met de auto krijg je ook een volledig camping equipment; tent, stoelen, borden en bestek, jerrycans. De meeste backpackers gaan weer terug naar huis, en verkopen dus alles. We realiseren ons dat we niks maar dan ook niks van auto's weten. In de Rough Guide staat een lijst met tips, waar je op moet letten. Van olieplek onder de auto tot sparkplugs (joost mag weten wat dat zijn). Een witte Mitsubishi spreekt ons wel aan, gezien zijn prijs (2300) en bouwjaar (1990), automaat (links rijden is al lastig genoeg), airco en het canadese koppel dat duiken als hobby heeft. De meeste auto's zijn Fords, en van voor 1990 met soms meer dan 250000 km op de teller. De carmarket sluit om 16:00 en wij besluiten er nog een nachtje over te slapen. We gaan nog naar Travellers AutoBarn, een dealer die auto's aan Backpackers verkoopt. De prijzen daar liggen wel hoger, maar ze zijn getest en in orde gemaakt door monteurs, daarnaast is er een terugkoop garantie (afhankelijk van de tijd die je verbruikt). Hij heeft een auto bijna klaar, die morgen de verkoop ingaat, voor 3500 dollar. We hebben een leuk gesprek met de dealer, maar we denken er nog over na, kunnen altijd morgen vlak voor openingstijd terugkomen. Best een flink bedrag namelijk. Het is afwegen, of we op 'zeker' spelen, omdat Mariola een visum heeft voor drie maanden, dus we kunnen max. 12 weken rondreizen, en dan krijgen we nog een aardig bedrag (1300) terug, of we kopen prive, en proberen hem voor het zelfde bedrag later te verkopen, zodat we 'voor niks' rondgereisd hebben.
Zondag gaan we naar KingsCross, het wordt de witte Mitsubishi Magna. We dingen nog 200 van de prijs af, omdat de registratie in juli verloopt, en we de duikflessen niet overnemen. We nemen het checklijstje door, en alles lijkt in orde, met uitzondering van een voorlamp, daar moet een nieuwe in. Er zit al een nieuwe accu en startmotor in, dus daar kan niks mee misgaan. En dan is na het tekenen van papierwerk de auto van ons. Omdat we particulier kopen, moeten we de registratie per 31 juli 2003 met een jaar verlengen in New South Wales a 750 dollar (slik) of in Queensland voor een half jaar, voor de helft van de prijs (325 dollar). Auto's zonder reggo, zoals ze het hier noemen, worden moeilijker verkocht, omdat de nieuwe kopers dat lastig vinden. Dat is een tegenvaller. Het blijkt dat alleen autodealers registratie voor drie maanden kunnen laten afsluiten op auto's. Nouja, dan doen we dat in Queensland voordat we hem verkopen en rekenen dat bij de verkoop prijs. Er is voor de hele week parkeergeld betaald, dus we laten de auto staan in de garage. Die avond proosten we op onze nieuwe aanwinst, en de daarbijbehorende avonturen. Oh, als we toen wisten, wat we nu weten!
Maandag gaan we inkopen doen, naar campingzaken, naar Coles (megasupermarkt, die ook huishoud- en auto-artikelen verkoopt). Bij de auto zat een tent, twee slaapzakken (naar de wasserette gebracht), twee campingstoeltjes, bestek, een luchtbed (beter dan die matjes!) en een gasfles. Wij regelen borden, kopjes, een alu-pannensetje, lamp, pomp (voor het luchtbed) en doen inkopen. Dus: blikken ravioli, pakken rijst en macaroni, brood, gecondenseerde melk voor in de koffie (van die lekkere zoete die ze in maleisie ook hadden) blikjes groenten in tomatensaus, tonijn, cruesli, afwasborstel en theedoeken, limonade, thermoskan. En natuurlijk plastic kratten om dat allemaal in te doen.
Dinsdag is het dan zover; de take off naar de Blue Mountains, met Katoomba als eindpunt vandaag. Na de spits rijden we Sydney uit, wat nog best even duurt gezien het aantal voorsteden, belanden onverhoopt op een tolweg en vinden eindelijk het bordje Blue Mountains. De naam is verleend aan het feit dat de bergen begroeid zijn met Eucalyptusbomen, die een blauwige nevel afscheiden, zodat er een waas blauw over de bergen hangt. Onderweg stoppen we af en toe, om van het uitzicht te genieten. In Katoomba vinden we de camping al snel. We vinden 22 dollar voor een plek wel duur...maar goed, het is tenslotte redelijk touristisch hier, en dat blijkt: er staan hier meer van dezelfde auto's en tentjes...allemaal backpackers! Het tentje is snel opgezet, wel een beetje klein... We rijden terug naar het dorpje, op zoek naar een eettentje. Het wordt een Chinees restaurant. We duiken er na het eten vroeg in, het is best koud! En zo ervoeren we de nacht ook. Langzaam komen alle herinneringen aan camperen met de ouders weer terug.
