Donderdag gaan we verder de bergen in, en volgen een dirtroad naar de Glow worm tunnel. We rijden 30-40 km per uur over deze grint/zandweg.Onderweg zien we onze eerste wilde kangaroo, die wegspringt als wij met de auto naderen. verder komen we af en toe bouwverkeer tegen, wat een enorme wolk stof oplevert, zodat je snl de raampjes dicht moet draaien. Opeens horen we een luid kabaal in de bomen langs de weg. Vogels vliegen in groepjes van boom naar boom. Ze zijn zwart, met gele wangen. uit het vogelboek leren we dat dit zwarte kakatoes zijn. Geweldig! Onderweg komen we nog een jeep tegen met een ouder stel er in. Ze stoppen, en vragen waar we heen gaan. Naar de tunnel. Of we licht bij ons hebben? ...jahoor... En we moeten oppassen, er komt een landslide aan. Wat dat is weten we niet, maar leren we snel, een enorme diepe langerekte steile kuil. Einelijk naderen we het eindpunt, een kleine parkeerplaats met een chemisch toilet, waar de wandeling begint. De tunnel zelf is pikkedonker en met de lamp vinden we voetje voor voetje de weg. Halverwege doen we het licht uit, en dan zien we overal kleine lichtjes: glimwormen. Een grappig gezicht. Aan het eind van de tunnel begint het bos weer. We keren terug en wandelen weer naar de auto. We ontdekken dat er nog maar drie wieldoppen opzitten. We dachten wel dat we wat hoorden, maarja, weten wij veel. Niek rijdt terug en Mariola speurt langs de weg, maar nee. Wel zien we weer kangaroes langs de weg, ditmaal vier. we stoppen de auto en zetten de motor af. Dan springen ze over, vanuit de struiken naar de weide aan de andere kant. Daar blijven zij naar ons en wij naar hen kijken. Het is een uur of vier, tegen zonsondergang komen verschillende dieren de bush uit, opzoek naar struiken of grasvlakten. Dat zijn dan ook de tijdstippen waar je als bestuurder extra goed moet opletten, de bordjes overstekend wild moeten hier wat serieuzer genomen worden dan in Nederland. We rijden verder, en dan door naar Bathurst, onze overnachtingsplaats. Of eigenlijk vijf kilometer ervoor, want daar is een Big4 camping. We kopen een lidmaatschapkaart, die ons 10% korting geeft op alle overnachtingen op campings van deze keten. Na het opzetten van de tent rijden we naar Bathurst zelf. We eten in een pub, met een glas wijn en bier. Drank kost hier erg weinig en het eten is verrassend lekker. We rekenen uit dat het tijdsverschil met Nederland 10 uur is, en bellen Mariola's broer Arnoud, omdat hij jarig is (en omdat zij een 'collect call' bon in een envelopje hadden gedaan). Het is erg leuk om een bekende stem zo dichtbij te horen...
Vrijdag staan we weer vroeg op. Eerst gaan we naar de Big W, een soort K-mart, dus megawarenhuis, en kopen er een nieuwe tent, maatje groter (vier personen) en een zeil, voor onder de tent, zodat het vocht niet optrekt in de tent. De tent die bij de koop zat was wel zo klein dat het 2-persoons luchtbed erin paste, maar dan was het vol, en hij heeft ook geen binnen- en buitentent. Daarna gaan we op zoek naar een nieuwe wieldop, die we vinden in ee auto-accessoires zaak, en wel met vier tegelijk. Dat moet dan maar... De auto rijden we naar een autowasserette, want ze zit onder het stof van de dirtroad, geen gezicht. Het stof zat zelfs in de auto! De wasserette is selfservice, je kiest een stand, gooit er een dollar in, en er komt een minuut zeep uit een slang, of water etc. Na een kwartier is ze weer mooi wit, en klaar om verder te rijden. We rijden de Blue Mountains uit, Riverina in, op weg naar Young. Onderweg zien we hoe droog het land is, nu we de bergen uit zijn, zijn de heuvels gelig. Het heeft lang niet geregend in Australie. Tevens begint de herfst, zodat de bomen langzaam geel oranje rood worden, wat het landschap een prachtig aanzicht geeft. Young is het kersenstadje..ze maken hier kersenjam, kersenwijn, en wat je nog meer kan bedenken. Op de camping in Young zetten we onze nieuwe tent op, wat best goed gaat. Binnentent, twee koepeltentstokken, buitentent met miniluifel erover en klaar is Kees. Deze camping heeft een overdekte keuken, met koelkast, oven en magnetron, en een waterkoker. Wat een luxe! We schuiven het koelelement in de vriezer, broodbeleg in de koelkast en gaan boodschappen doen. Het wordt een familiepizza en yoghurt toe. Die avond maken we kennis met een bejaard stel, zij was Nederlandse en geemigreerd, hij is Australier. Nog later als we koffie drinken in de keuken en wat lezen, komt er een oudere man langs, de helemaal enthousiast wordt als hij hoort waar we vandaan komen en wat we van plan zijn. Sinds Katoomba komen we eigenlijk geen backpackers meer tegen, en op de campings hebben we aanspraak van de aussies zelf, wat we eigenlijk veel leuker vinden. Zo leer je wat van een land en de mensen, en hoe zij tegen de wereld aankijken. Die nacht slapen we comfortabel in onze nieuwe tent.
Zaterdagmorgen brengen we eerst een bezoek aan de jamfactory, die helaas niet op volle toeren draait. Wel kunnen we zien wat ze allemaal maken. We kopen er twee kleine potjes jam, en rijden door, naar een winery. We kiezen uit vijf 1 die ons aanspreekt op zijn logo: Lindsay's. Daar aangekomen, blijkt het een huis te zijn, met een enorme garage. Daar lopen we heen en worden verwelkomd door een hond, en later zijn eigenaar. Hij nodigt ons binnen uit, en laat de wijnvelden zien. We komen op tijd; de druiven zijn geoogst, en hij laat ons het proces van druif tot wijn zien. Later vertelt zijn vrouw hoe ze de smaken testen, en aanpassen. We hadden geen idee, dat wijn lokaal zo gemaakt werd, met de hand en met behulp van pers machines. Maar geen lopende band werk dus. We mogen verschillende wijn en port proeven, ze maken ook druivenwijn, die heerlijk zacht van smaak is. Helaas kan ze die niet verkopen, omdat het filter nog vervangen moet worden voordat ze tappen. Maar gelukkig vindt Niek de kersenlikeur ook heerlijk, dus die kopen we, samen met een witte en een rode fles. Ze worden terplekke gekurkt en van etiket voorzien. We blijven er nog een tijdje kletsen, maar rond het middag uur wordt het echt tijd om te gaan. We picknicken op een rustplaats langs de weg en zetten koers naar Wagga Wagga (alleen een Aussie verzint dergelijke plaatsnamen). Als we de stad inrijden, nemen we de verkeerde afslag, waardoor we in een buitenwijk belanden. als we keren, zien we allemaal papegaai achtigen op het gras zitten; roze buiken, grijze vederdek. We zoeken ze gelijk op, het blijken galah's. We blijven ons verbazen over de soorten en hoeveel heden tropische vogels die we hier zien, dat hadden we niet verwacht. We vinden een camping langs de rivier, en besluiten er twee nachten te blijven, om wat van de omgeving te zien. We verkennen de rivier over, het water is te koud om te zwemmen, en zien witte kaketoos in de bomen. Bij zonsondergang keren ze terug naar hun slaapboom, en dat gaat gepaard met veel gekrijs. Het zijn mooie vogels om te zien, maar dat geluid... Wij rijden naar het centrum, dat op zaterdagavond erg verlaten is. We eten er shoarma (in australie zijn alle etnische groepen ter wereld vertegenwoordigd, je kan er echt alles eten, en als je wilt, krijg je er patat bij) en gaan op zoek naar vertier, tenslotte is het zaterdagavond. Maar ja, alle dorpen zijn hier echt dorpen, je vindt er af en toe een pub, maar dat is het dan. In de pubs kijkt iedereen op zaterdagavond naar 'footy' (australian football) dus dat is ook niet leuk. We vinden een bioscoop! En zien daar Chicago, geen onaardige film. Terug op de camping gaan we gescheiden tandenpoetsen en als we bij de tent terugkomen horen we gekrijs, alsof er katten vechten. Niek ziet iets, en het blijken kleine diertjes, die de boom inschieten. Op dat moment weten we niet wat het zijn, en denken onze eerste wombat gezien te hebben. De volgende dag horen we van een buurman dat het possums zijn, een nachtdiertje. Mm, vanavond maar eens beter opletten dan.
Het is zondag vandaag, en er is een lokale zondagsmarkt. Dat willen we wel eens zien...het blijkt verkoop van persoonlijke afdankertjes te zijn. We snuffelen door boeken, en gaan op zoek naar cassettebandjes (de auto heeft een radio/cassetterecorder). Erg veel countrymuziek, en erg veel jaren vijftig muziek. Uiteindelijk vinden we een bandje discomuziek, 50 ct. Dan gaan we naar de botanische tuin, die ook een minizoo heeft met de australiche fauna. De kangaroos liggen in de schaduw te slapen, evenals de wombats, die we dus nog niet zien. Er loopt een emu, en er zijn een paar voilieres. We picknicken met onze koelbox (we zijn inmiddels sandwichexperts) en besluiten de rest van de middag met boeken en ballen (jongleren) op het gras in het park te gaan hangen, zoals wel meer families hier. We zien daar nog meer papegaaiachtigen en kunnen de australische magpie van dichtbij bekijken, zo brutaal zijn ze (soort zwartwitte kauw). We verdiepen ons eens in de kaarten van Australie en ontdekken dat het niet opschiet in het tempo dat wij rijden. Het tempo gaat nog wel, maar de afstanden per dag zijn zo klein, dat we op die manier niet in drie/vier maanden rondrijden. het land is wat groter dan we dachten....en met 100 km per dag kom je er niet, zeg maar. We maken een nieuw 'plan de campagne' en zoeken met behulp van info materiaal en reisgidsen uit wat we willen zien en hoe we verder moeten rijden, en zetten een paar doelen. als de zon zakt, gaan we weer terug naar de camping, na eerst wat gegeten te hebben. Die avond gaan we na zonsondergang weer naar de rivier en zien daar in en rond de bomen possums. Terug bij de tent loopt er een moeder met haar jong. ALs wij op de houten bank zitten, met koffie en eenkoekje, komt ze nieuwsgierig erg dichtbij. Dat vinden wij een beetje eng, want we weten niks van deze beestjes. Maar ze zien er erg aaibaar uit.
Maandagmorgen worden we weer vroeg gewekt door het gekrijs van de kaketoes en de galah's. We pakken alles weer in, en rijden naar de stad. Het is nog erg stil op de camping. Vandaag willen we kijken hoe ver we komen, we rijden New South Wales uit, Victoria in via Albury. Maar eerst moeten we nog naar de RTA, om de auto officieel op Mariola's naam te laten. En Wagga Wagga heeft een RTA, dus dat komt mooi uit. Hij blijkt allen nog dicht te zijn, terwijl het al half negen is..dan maar eerts een McOntbijtje (ze serveren pannenkoeken, bacon en eggs etc) De klok bij de Mac komt niet overeen met onze tijd..vreemd. We vragen hoe laat de RTA opengaat, dat is half negen. Nou, dan zal het horloge wel verkeerd lopen, misschien lege batterij, tenslotte in Thailand gekocht.. We wachten tot half negen, en mogen de RTA binnen. Daar staat de klok ook op half tien, dus nu vermoeden we dat ze hier iets van wintertijd hebben, en ja, bij navraag blijkt dat het geval, dit weekend ingegaan, de klok een uur terug. Dat verklaart veel. Na identificatie en het betalen van stempelgeld is de auto eindelijk als officieel van ons geregistreerd.
We vervolgen onze weg naar Albury, waar we de grans met Victoria oversteken. Je mag geen fruit en groente invoeren, ivm fruitvliegjes, dus dat eten we nog lekker op. We wisselen van plek en rijden verder, we hopen Healesville te halen. Dan gebeurt er iets geks...Niek zegt dat hij geen gas meer kan geven en de auto mindert vaart. Accu en olielampje branden, hij moet naar de kant. Niek stuurt hem naar links, langs de weg en komt in de berm tot stilstand. We hebben geen idee wat er aan de hand is.... we doen de motorklep open, waar een enorme walm uit komt, het lijkt erop dat ze oververhit is. maar we weten niet waardoor, en wat is wat eigenlijk onder de klep? Tja.... we bellen het nummer van de NRMA, en worden doorverbonden met de RACV, de zusterorganisatie in Victoria. Over 20 minuten komt er iemand. Ondertussen stopt er een auto, en een vrolijke Australier vraagt of hij kan helpen. Sociaal volk zeg! Hij kijkt mee, en constateert dat de motor het warm heeft, draait de radiator dop eraf, en gaat een tank water halen uit zijn auto, en giet dat erbij. het geheel begint te koken en spuit eruit. De telefoon gaat, de monteur belt terug, om te vragen wat er gebeurd is. We geven hem aan de Australier, dat praat wat makkelijker...en die vist een stuk rubber uit de motor, de "fanbelt". Zegt ons niks, maar de monteur wel. De verbinding wordt verbroken, de australier gaat weer verder, nadat we hem bedankt hebben, en wij gaan maar een boterham smeren. Dan is de RACV-man er. Met een nieuwe fanbelt. Maar dat is niet voldoende, de auto start niet meer, en hij vermoed dat de motor oververhit is geraakt, en mischien kapot is gegaan. Zijn gezicht spreekt boekdelen, en die vertellen niet veel goeds... we vragen wat dat gaat kosten en hoe dat moet gebeuren. Hij vertelt dat het zo'n 1000 dollar kost, maar dat hij nu geen tijd heeft, omdat hij nog wat klussen heeft liggen, en op vakantie gaat. Maar hij zou wel even rondbellen. Wij bekomen ondertussen van de schrik, dat is veel geld....
