De volgende dag worden we naar Benalla gesleept, een plaats 30 kilometer verderop. De motor wordt opnieuw bekeken, en dezelfde conclusie gemaakt. Ze kunnen er voor 1000 dollar een tweede hands motor inzetten. Radiator moest ook gecheckt worden. Enfin, het zou twee en een halve dag duren. Gelukkig is ook hier een camping, waar we heen gebracht worden. We krijgen er een backpackerskaart, die ons 10% korting geeft. De plaats die we krijgen is droog, zonder schaduw. We vragen of we dichter bij de wasruimtes mogen staan, onder een paar kleine bomen. eigenlijk niet, maar vooruit. Wegens ons autoverhaal zal hij wel medelijden met ons gehad hebben. "Hij" is Ricky, assistant manager van de camping, en manusje van alles. Als de tent staat, biedt Ricky ons een lift naar het centrum van Benalla aan. We laten ons afzetten bij het infocenter. Daar verzamelen we wat brochures over Victoria, en de Great Ocean Road, een route die we graag willen rijden, langs de kust en kliffen van Victoria. Het info center is bemand met een aardige vrouwelijke vrijwilliger, waar we een aardig gesprek mee hebben. In het bijkeukentje eten we een boterham en lezen ons in. Dan bekijken we het aangelegen museum, waar een tentoonstelling is over Ned Kelly, hero or outlaw, een berucht personage uit de geschiedins van deze streek. Grappig genoeg is zijn verhaal net verfilmd in de gelijknamige movie. Er zijn foto's en krantenartikelen en zelfs de gevangenis waarin hij vervoerd is. een ander deel van het museum gaat over E. Edgar 'Weary' Dunlop, die uit Benalla kwam, en in WO2 aan de Birmaspoorlijn in Thailand heeft gewerkt. Hij was chirurg, en heeft veel levens gered. We herkennen schilderijen, die we ook gezien hebben in de tentoonstelling in Kanchanburi, Thailand, bridge over the river Kwai, ter herdenking aan alle Amerikanen, Australiers, Thai en Nederlanders die daar zijn gestorven.
Als het niet meer zo warm is, maken we nog een wandeling door de botanische tuin, en lopen aan het eind van de dag van het centrum naar de camping, zo'n twee kilometer. We passeren Coles, en kopen er avond eten. Op de camping ontdekken we een recreatieruimte, met stoelen en een TV. Die avond brengen we TV kijkend door.
De volgdende dag lopen we naar het centrum, op zoek naar een bibliotheek. We komen langs een garage met een RACV uithangbord, gaan naar binnen en informeren naar hun kennis van Benalla towingservice, waar onze auto staat. Het blijkt, dat deze niet meer bij de RACV is aangesloten.... dat is vreemd. We doen ons verhaal, en de behulpzame medewerkster stuurt ons door naar de monteurs, om ons aan technische informatie te helpen. ook daar doen we ons verhaal. Uit wat we vertellen, denken ook zij dat het de motor is. Als we vertellen waar de auto staat, betrekt hun gezicht. Graham, de eigenaar van de TowingService is een man die bekend staat om zijn buien. Zij kunnen ons als RACV niet helpen, totdat hij klaar is, en er blijkt iets niet in orde te zijn, bijv. de rekening valt hoger uit, of de auto werkt nog niet. Afwachten dus, is de boodschap. We gaan naar de bibliotheek, en daar hebben ze internet op drie computers. Tegen kosten en eigenlijk bedoeld voor research, maar we mogen een half uur mail checken. Dat halve uur is zo om. De enige ander plaats voor internet vraagt 6 dollar per uur, en is eigenlijk ingesteld op games, niet op internet. We snuffelen tussen de boeken, vinden boeken over auto onderhoud, National Geographic tijdschriften en boeken over Australie. We komen onze middag dus wel door. We dineren bij KFC en die avond brengen we weer in de TV kamer door, beschut tegen de kille avond wind. Ricky komt ons opzoeken, en geeft de sleutel om af te sluiten, dat is tof.
Donderdag bellen we de garage, om te informeren. Het blijkt dat de reparatieduur uitloopt, de radiator is er nog niet. Dat is balen, en we worden wat onrustig. Dit zijn de dingen waar we wat huiverig voor waren. We moesten om 15 uur maar terug bellen. Wij gaan maar weer naar de bibliotheek. Eind van de dag bellen we weer, de radiator is er nog niet, of we om 17 uur weer willen bellen. Wij gaan maar wat eten bij een charcuterie (verkopen ze allerlei kipgerechten). en we bellen na 17 uur terug: degene die de radiotor zou checken is niet komen opdagen...dus de klus is niet af, morgen half elf terugbellen. Omdat wij een mobiel uit Nederland hebben, kan men ons niet bellen, ook niet als je er 0031 voorzet. Dat is best lastig. We lopen pissig en teleurgesteld naar de camping. Ricky heeft die avond vrij, en komt bij ons zitten. We leren elkaar beter kennen, en wij leren wat typisch Australische uitdrukkingen die avond.
Vrijdagmorgen staan we met kriebels op, en pakken de tent in. Na het ontbijt en drie keer naar de wc belt Niek alvast de garage. Nee, nog niet klaar... we worden accuut misselijk. Ze is om 14 uur klaar. De manager komt even later langs, met een achtergelaten bericht voor ons; van iemand van de RACV. Het blijkt een RACV vertegenwoordiger, die van ons verhaal had gehoord en wilde helpen. We bellen terug, en hij adviseert ons de RACV klantenservice in Melbourne te bellen, voordat we de auto halen, om advies te krijgen, hoe te handelen, en dat we vooral niks moeten tekenen. Dat waren we toch niet van plan. Maar we bellen de klantenservice en Niek probeert verhaal te doen. Uiteraard worden we een paar keer doorverbonden. Dan krijgen we te horen dat Graham niet RACV is, volgens hun computer. Ja, dat weten we, maar hij gebruikt wel het logo, op zijn kantoor, en op een van zijn wagens, en wij zijn naar hem doorverwezen door een RACV garage. We krijgen het nummer van een manager, die ons terugbelt, en zegt dat ze niks kan doen, totdat we de auto hebben en er dan dingen niet juist blijken afgehandeld te worden. Zover waren wel al, niet verder gekomen dus. We besluiten naar de garage te gaan. Daar treffen we Graham zelf. Hij vertelt dat de motor er wel in zit en test heeft gedraaid, maar dat er een nieuwe radiator in moest. Hij was zelf ook boos dat de betreffende man zijn werk gisteren had verzuimd, zodat alles vertraagd werd, en zij er deze morgen alsnog een nieuwe in moesten zetten. OK, misschien is Graham dan nog zo'n kwaaie niet en zit het alleen maar tegen. Om 14 uur komen we terug, en zien dat de monteur boven een draaiende motor staat. Alles zit op zijn plek, en hij vult de radiator bij, terwijl de motor loopt. Dan maakt hij een testrit, vervolgens Mariola. De moter lijkt zelfs zachter te klinken. We zijn er blij mee, en betalen het bedrag, met creditkaart; $1000 plus 120 voor de radiator. We bedanken en nemen afscheid, om vervolgens naar de camping te rijden. We laden de auto in, en drinken nog een kopje koffie (cuppa, zoals hij dat noemt) met Ricky. HIj heeft dit weekend vrij, en gaat naar huis. Zijn moeder en de manager komen ook kijken en afscheid nemen. Gek genoeg voelen we ons nog niet jippie-de-pippie, de spanningen van de afgelopen dagen glijden niet in een keer van ons af. Maar, we gaan onderweg, wederom naar Healesville. Het is 17 uur als Mariola wegrijdt, maar het is een rit van anderhalf uur, dus dat moet voor het donker lukken. We kiezen de snelweg, richting Melbourne, dat rijdt het snelst. Echter, de zon staat al laag, en schijnt in je ogen. Dat is het nadeel van die weidse horizon. Tijdens het rijden houden we nauwlettend de meters in de gaten. Na een half uur ziet Mariola de hittemeter gestaag oplopen, en rijdt de wagen naar de kant. We springen uit de auto, klep open en zien dat radiatorvloeistof rechts voor ergens uit de moter spuit. Dat is niet goed... we bellen Graham's nummer en vertellen dat we gestrand zijn. De monteur is net weg met de truck om een auto op te halen die verongelukt is, dus het duurt wel een half uur voordat hij bij ons is. Het wordt langzaam donker en koud. We openen een noodenvelopje, die van Sander en Nathalie. Het geld is nu welkom, omdat we liever in een caravan slapen dan weer de tent moeten opzetten, en het lieve magneetje plakken we in de auto. Ze moesten eens weten... Eindelijk is de sleeptruck er. De auto die hij eerst moest halen, was tegen een boom gereden, omdat de bestuurster verblind werd door de laagstaande zon. Oh... We worden met slaapspullen bij de camping afgezet, waar het personeel al uitloopt. We spreken af ons morgen bij de garage te melden. Op de camping worden we goed ontvangen, en ze hebben nog een caravan voor ons. We krijgen ook kussen en dekens. Ricky belt net om door te geven dat hij veilig is thuisgekomen, en hoort dat wij weer terug bij af zijn. We bestellen pizza, en laten die op de camping brengen, en zetten de kachel in de caravan aan.
Zaterdagmorgen brengen we een bezoekje aan de garage, om te informeren. Het blijkt dat er een gaatje in de onderste helft van het motorblok zat, wat nu gelast wordt. Omdat de koelvloeistof door de motor geleid wordt, spoot het er daar uit. Jaja. Vanmiddag terugkomen. We gaan maar weer naar de bibliotheek, en sturen e-mail naar de VACC, een soort overkoepelende organisatie, en de ANWB waar Mariola een lidmaatschap heeft. 's Middags keren we weer terug, en de auto is klaar. De monteur heeft een stuk gereden, om de druk op te voeren, en alles ging goed. de hittemeter komt zelfs niet verder dan een kwart, dus dat ziet er goed uit. We kunnen weer vertrekken. De derde poging om Healesville te berijken. We kiezen een andere route, via de binnenwegen. We komen echter niet verder dan Bonnie Doon, omdat Mariola daar de meter weer zag oplopen, en de auto aan de kant wilde hebben. gelukkig was er een benzinestation met garage. Daar reden we in, motorklep open, en er kwam weer warmte vanaf. En de auto laat water los, nu rechtsonder! We weten niet wat het is....gelukkig komt er iemand aan lopen en vraagt of alles in orde is. Hij kijkt of de ventilator het wel doet, die lijkt niet aan te slaan. Hij trekt de zekering los en maakt hem weer vast, en ja de ventilator slaat aan. Het water dat wegloopt is overdruk het loopt uit de fles door de slang. hij vult de radiator bij, terwijl de moter draait, en de meter zakt weer terug. Hopelijk was het alleen maar een losse zekering dus. We gaan weer verder en het gaat weer een half uur goed...na dat half uur slaat de meter weer omhoog. Auto aan de kant van de weg bij Molesworth, klep open, en nu maken we zelf de radiator voorzichtig open. De auto laat weer water los. We vullen dit zelf bij (inmidddels reizen we met twee keer twee liter water bij ons), en wachten tot ze afkoelt. Op de kaart zoeken we op welke dichtsbijzijnde plaatsje RACV heeft. Dat blijkt Yea [jeej], en dat wijkt uiteraard van onze route af. Dat moet dan maar, want dit is geen rijden. En autorijden terwijl twee mensen op de meters letten in plaats van op de weg is ook niet verstandig. Er stopt weer een auto, om te vragen of we hulp nodig hebben. We bedanken voor het stoppen, en vragen hoe ver het is naar Yea. Ongeveer 30 kilometer, nou dat is te doen. Als de motor weer is afgekoeld gaan we weer rijden. Nu loopt ze sneller op, maar als je gas terug neemt tot 60 km, dan blijft ze onder het midden. Met dit slakkegangetje rijden we dan ook verder, regelmatig worden we ingehaald door andere auto's. We realiseren ons dat we nu op een andere manier een gevaar op de weg zijn, maar het is niet anders. Eindelijk bereiken we Yea, en we vinden de RACV garage ook, die natuurlijk al dicht is, want inmiddels is het 18 uur. We zoeken het infocenter, dat ook dicht is, maar er hangt gelukkig een kaartje op de deur en er staat een camping op. Voorzichtig rijden we erheen. Ze hebben nog cabins, ensuite (huisje op camping met toilet en douche) en na ons verhaal berekent ze ons er maar 40 dollar voor ipv 50. Ze biedt zelfs aan morgen de RACV te bellen. De cabin heeft een gewone keuken, met gas, dus we kunnen zelf koken. We openen ook een fles wijn, om te ontspannen en storten op de bank neer. Morgen zien we wel weer.
Zondag slapen we uit, en die middag wordt de RACV gebeld, die even langskomt. Hij start de auto door plankgas te geven en dan komt ze op gang. Verder kan hij niets constateren en vraagt derhalve of we haar morgenvroeg naar de garage willen brengen, hetgeen wij graag doen. Dan kunnen ze haar uitvoerig testen.
Yea, maandag 7 april
We brengen Carrie naar de garage en wachten af in de bibliotheek. Helaas vertelt de RACV man van de garage ons wat we al vreesden; hij adviseert ons de auto terug naar Benalla te brengen, omdat we daar Warranty hebben. "he's got you by the balls." Zelf heeft hij niets kunnen vinden, maar hij gelooft ons als we uitleggen hoe ze oververhit na X tijd rijden. We bellen de RACV omdat we nu zeker willen weten dat zij ons gaan steunen, maar ze laten ons vallen als een baksteen. Hoe we ook uitleggen dat zij ons hebben doorgestuurd (wat ze niet lijken te geloven, ze zeggen dat de man in Wangaratta een aantal opties heeft geboden om ons te helpen), de man in Benalla is niet RACV, dus geen steun. Bovendien komen ze nooit tussenbeiden zeggen ze. Er zit niets anders op en we tuffen terug met Carrie naar Benalla. De camping verwelkomt ons hartelijk en heeft caravan 41 nog vrij voor ons, maar tegelijkertijd balen ze met ons mee. Graham (garage) vermoedt dat er toch iets met de radiator mis is, hij meet de temperatuur op verschillende stukken en constateert een verschil van 40 graden. Ook lijkt de carborateur niet in orde, zegt hij na ons verhaal over startproblemen.
Benalla, dinsdag 8 april
's Morgens brengen we door in de bibliotheek en we proberen te achterhalen of RACV danwel VACC ons kan helpen. Om 13:00 gaan we terug naar Graham en hij heeft de radiator gespoeld, carborateur vervangen (onze oude zit er nu weer in??) en de waterpomp (ook onze oude) vervangen. Bovendien heeft hij er nu een thermostaat ingezet, waarschijnlijk omdat de RACV in Yea hierover met hem gesproken heeft. Dit kleine dingetje moet ervoor zorgen dat als de moter te warm wordt, het water kan gaan stromen (naar de radiator). Doe je die er niet in, dan stroomt het water voortdurend. Wij testrijden met Carrie naar Yarrawonga, in het noorden, wat een rit is van zo'n 150 km. Alles lijkt in orde, de hittemeter blijft stabiel. Wel leek ze olie te lekken, daarom laten we haar nog een nacht in de garage van Graham staan, op een stuk beton, om te controleren. Ricky en zijn moeder hebben beloofd vanavond met ons naar Kangaroes te gaan zoeken. Hoewel we op de eerste plek niets zien, is het golfterrein gastheer voor een kudde van zo'n 15 Roo's. Machtig om te zien, deze beesten, die met hekken niets te maken hebben. Ze slepen ons mee naar de racetrack, zodat we kunnen zeggen dat we die gezien hebben en een reusachtig beeld van Ned Kelly. Moe gaan we tukken.
Benalla, woensdag 9 april
Als we om 10 uur aankomen zien we geen olie onder de auto liggen. Alles lijkt dus tiptop te zijn. We bedanken Heather en vragen haar namens ons Graham en Ricky te bedanken. We zetten de crew van de camping op de foto en nemen afscheid, het voelt 'definitief', omdat we nu denken echt weg te gaan. Het rijden naar Healesville gaat goed, maar in de bergen geeft de hittemeter toch aan dat het niet OK is. We halen informatie in het centrum en rijden naar een camping. Daar laten we de moter afkoelen terwijl we de tent opzetten. Als we terug naar Coles rijden, een ritje van tien minuten, staat de meter alweer op 3/4, bijna rood dus. We eten magnetron lasagna op de camping en proberen te slapen, maar het is erg koud 's nachts.
