Philip Island
Het ritje naar Healesville Sanctuary, wat ook maar tien minuten is, resulteert wederom in een hittemeter net onder het rood. We bellen naar Benalla, de garage, waar Ricky (van de garage) ons vraagt of we de radiator gecontroleerd hebben op water, in de bergen kan ze inderdaad warm worden, dan verliest ze water, zo legt hij uit. "Stom van ons," denken we, "niet gecontroleerd." Inderdaad blijkt er niet veel water meer in te zitten, dus vullen we haar (terwijl de moter loopt, zodat er geen airpockets inkomen of blokkades door te koud water.) De meter blijkt naar 2000 toeren per min. te springen als ze in 'park' staat. Dat was nog niet eerder voorgekomen...We laten Carrie achter en gaan proberen te genieten van het park.
Healesville Sanctuary is een opvangplek voor Australische dieren die gewond zijn (of bedreigd worden) en die gerehabiliteerd moeten worden. Je loopt door een open stuk waar de kangaroes in de schaduw liggen te slapen. Een paar Wallabies (kleine kangaroes) liggen naast het pad op een stuk gras waar we mogen lopen. Ze zijn zo mak dat we dichterbij kunnen lopen en ze zelf kunnen aaien. We leren weer wat meer over de Platypus (vogelbekdier) en vragen ons af waarom ze die dieren niet in de Biesbosch laten rondzwemmen. Er zijn volop vogels, sommigen in een aviary, sommigen lopen los. We zien de eerste dingo's en zijn benieuwd of we die nog in het wild zullen tegenkomen. Eigenlijk zien ze er prachtig uit, de 'down under' tegenhanger van de huskies. Na de Sanctuary checken we in de bibliotheek onze email. We kopen flanellen pyjama's bij Coles, de koude nacht in ons achterhoofd. Terug naar de camping. Tot onze spijt loopt de meter nog steeds veel te hoog op. We openen we de moterkap en starten de moter. Er zit nu ruim voldoende water in de radiator, daar kan het niet aan liggen. Als Mariola de kabel van de fan optilt, begint deze ineens te werken. We denken dat er een los contact zit, waardoor deze fan het water niet afkoelt. Mogelijk is dit contact losgeschoten toen we door de bergen reden, vanwaar onze problemen nu. Vanavond proberen we ons eerste BBQ maaltje, helaas valt de BBQ uit na de eerste keer, als een half uur later de onderhoudsman hem weer aan de gang krijgt, zijn onze lapjes al wat taaier geworden. Dat schrikt de possums overigens niet af. Het is al behoorlijk donker en ons kleine lantaarntje houdt deze gremlins ook niet op afstand. We blazen de aftocht en besluiten de rest van ons diner in de keuken op te peuzelen. 's Avonds kijken we TV en spelen wat pingpong. We praten nog eventjes met een stel dat in een heel klein tentje slaapt naast ons. Ze zijn 'de stad' ontvlucht door een paar kilometer verderop op de camping te gaan staan. De regen en kou worden weggejaagd met een paar treetjes bier per dag.
Healesville, vrijdag 11 april
's Nachts regent het. Af en toe verschijnen er aan de binnenkant regendruppels. 's Morgens ontdekken we dat de regen er voor gezorgd heeft dat de tent vol met modderdruppels zit. Bij de receptie vragen we of we iets langer de tent mogen laten staan, omdat we de auto naar de garage moeten brengen. Tegelijkertijd hopen we natuurlijk dat de tent opdroogt. We krijgen tot 15:00 en rijden naar de eerstedebeste garage met VACC logo en vragen om dit fancontact te controleren en te repareren. Er wordt ons gezegd dat het vandaag te druk is, maar men stuurt ons door naar een Auto Electrician. Daar aangekomen zegt de beste man dat hij het vanmiddag om 14:00 zal hebben bekeken. We lopen naar de bibliotheek en gaan daar onze mail controleren en informeren welke instanties nog iets voor ons kunnen betekenen. Als we 's middags onze auto ophalen zegt de electricien dat alles eigenlijk in orde leek met de fan, maar hij heeft voor de zekerheid een knopje op het dashbord gezet, waarmee we de fan handmatig aan kunnen zetten. Dan kunnen we in de bergen of als we file rijden altijd hem aanzetten, dat is prima. We 'snellen' terug naar de camping om onze tent in mekaar te smijten en in een vuilniszak te proppen. De meter loopt weer op, Niek belt Graham (Benalla) en vraagt hem wanneer hij denkt dat de meter aangeeft dat er een probleem is. Graham zegt dat je dat met die meters niet te nauw moet nemen en dat er pas echt een probleem is waarvoor je aan de kant moet, als de meter in het rood staat. Daarna rijden we naar een tankstation, het werd weer hoog tijd. In dit kleine stukje loopt de meter weer op. Op het tankstation is een 'mechanic on duty' en we vragen na hoe heet hij vindt dat zo'n meter mag aangeven, zonder dat er problemen met de auto zijn. Hij legt uit dat hetgeen wij aangeven absoluut te warm is. Wij doen ons auto-verleden uit de doeken en de mechanic bevestigd dat Benalla ons inderdaad 'by the balls' heeft. Hij tipt ons dat er in Lilydale, zo'n twintig minuten rijden van Healesville vandaan, een Magnas 'R' Us garage is, gespecialiseerd in ons type wagen dus. We besluiten het erop te wagen, we hebben absoluut geen zin om weer terug te moeten rijden naar Benalla en daar 'met een kluitje het riet in te worden gestuurd.' Langzaam maar zeker (60 km/uur) bereiken we Lilydale en na wat navragen parkeren we bij Magnas 'R' Us. Een vriendelijke man luistert naar ons verhaal, vraagt waar we vandaag komen en zegt dat hij de baas wel even zal halen, die is ook Nederlander. Er komt een lange, grijze man die ons geduldig aanhoort. Vervolgens gaat de moterkap open en wordt er stapsgewijs nagekeken waar het mis kan gaan: de radiator wordt getest, lijkt in orde. De waterpomp wordt eruit gehaald en nagekeken. Ook niets mis mee. Dan wordt er goed geluisterd naar de moter, een testrit voor de zekerheid. Er komt een jongen bij en die zegt meteen (na kort luisteren): "head gasket". Het oordeel is geveld, van de vier cylinders in onze moter, werken er drie, misschien maar twee. De moter zal moeten worden geopend om na te kijken of dit gerepareerd kan worden. De baas legt uit dat dit zo'n 250 aus.dollar kost, als het tegenzit kan dat tot 550 aus.dollar oplopen. Hij vertelt erbij dat dit absoluut bodemprijs is. We moeten de auto 's nachts achterlaten, dan gaan zij er morgenvroeg mee aan de slag. Hij biedt aan ons af te zetten in een motel, hetgeen wij graag laten doen. Het motel is een aangename afwisseling: mooie kamer, lekker bed, eigen badkamertje, alles warm en een filmkanaal bovendien! Het kanaal is wel niet fantastisch, maar de manager was helemaal perplex toen hij ging uitleggen dat hij problemen had met zijn kabelnetwerk en wij alles begrepen. We leggen uit wat voor werk we hebben gedaan en hij vindt het fantastisch. We komen hier een beetje bij van de pech die we hebben.
Lilydale, zaterdag 12 april
Lekker uitgeslapen, 's ochtends snel opstaan, aankleden en eten, zodat we op tijd uitgecheckt zijn. Als we bij Magnas 'R' Us naar binnen lopen, zien we het al: de moter ligt nog open, dat belooft weinig goeds. De baas, Jaap de Wit geheten, John genoemd door de collega's, legt ons uit dat er inderdaad een head gasket kapot was, helemaal verroest. Hij laat het zien en legt uit dat de hele bovenste helft dus vervangen moet worden. Ohjee...We waren er al een beetje bang voor, het zal dus 550 dollar gaan kosten. Niek belt op naar Benalla en krijgt Heather aan de lijn. Graham is niet aanwezig op het moment, maar ze zegt dat de garage niets mag doen aan de moter zonder toestemming van Graham, als we willen dat hij het betaalt. Toch besluiten we alles te laten repareren, we hebben vertrouwen dat Magnas 'R' Us het kan oplossen, hij is een specialist en bovendien legt hij alles uit wat hij doet en waarom. Daarnaast weten we al van onze vorige ervaringen dat de prijs die hij vraagt inderdaad een bodemprijs is. Een van zijn reparateurs, Marc geheten, gaat met onze moter aan de slag. Ook hij legt maar wat graag uit wat hij allemaal doet en waarom. Er wordt een remlicht vervangen, dat was kapot hadden ze ontdekt. De moter wordt schoongespoten en er gaat een nieuw luchtfilter in. Na de testrit zegt Marc dat er iets nog niet helemaal in orde is, hij zal zorgen dat ze meer 'power' krijgt. De carborator blijkt verstopt te zijn, er gaat 1 klep niet normaal open. De carborator wordt gerepareerd. Er lijkt een klein gaatje in de moter te zitten, de moter wordt opnieuw geopend, gecontroleerd en vastgelijmd. De olie wordt vervangen, de radiator-koelvloeistof wordt vervangen. Wij zijn dik tevreden met de service. Dan komt Jaap aangelopen en hij zegt dat hij gebeld heeft met Graham: alle kosten worden door Graham betaald. Wat een ontzettende meevaller! Niek rent naar een 'liquor store' en haalt twaalf flesjes Heineken om iedereen te bedanken. Dankbaar voor wat alcoholhoudend vocht, in aanloop naar het weekend, drinken ze die in no-time weg, Jaap niet in de laatste plaats. Om 16:00 rijden we weg uit de garage, na afgesproken te hebben dat we hier terugkomen na Philip Island voor de 'head retension', de koppen moeten dan opnieuw worden aangedraaid. We komen niet makkelijk weg; rijden twee keer de verkeerde kant op. Uiteindelijk hebben we de route gevonden, maar in Pakenham stoppen we, het is al donker en we zijn moe. Het is even zoeken, maar we vinden accomodatie op een camping. Aangezien we geen zin hebben in het donker de tent op te zetten, besluiten we in de auto te slapen; gelijk een kans de tent op de auto te leggen en te laten drogen. Slapen in de auto blijkt erg mee te vallen.
Pakenham, zondag 13 april
Bij het inpakken van de tent komen we erachter dat we de haringen in Healesville hebben laten liggen. Geen nood, met het setje dat we extra hadden gekocht en de haringen van de oude tent hebben we er genoeg. We rijden weg en komen om 12:00 aan op een BIG4 camping op Philip Island. We besluiten hier twee nachten te boeken in de laatste cabin die ze hebben. Dan rijden we naar de Nobbies en wandelen daar een forse regenbui en windvlagen. De zeeleeuwen hebben we niet gezien, maar de blowhole wel. In de cabin kunnen we lekker opwarmen.
New Haven (Philip Island), maandag 14 april
De regen trekt op, we doen snel wat was en ontdekken tientallen duizendpoten die het WC/was-blok intrekken. Bij de receptie leggen ze uit dat ze dat probleem drie weken per jaar hebben, rond deze tijd. Als het helemaal droog is rijden we naar Rhyll, op het noordoosten van het eiland (Philip Island zit met een brug vast aan het vasteland.) Op het strand zien we pelikanen en zilvermeeuwen, als we verder lopen richting het noorden, lepelaars en zwarte zwanen. In het mangrove-stukje zit nog een grote spin, die lijkt wel een schelp te hebben? We lunchen een hotdog in een strandtent en rijden dan iets verder naar het noorden, stappen daar weer uit. De wandeling hier leidt ons door bos, mangrove en weidegebied. We zien vogels en ganzen en op de terugweg spotten we een Wallaby, die we nog twee keer tegenkomen op het pad (of waren dat anderen?). We rijden snel naar het informatiecentrum om kaartjes te kopen voor de Pinguin Parade, waar Philip Island bekend om is. We eten bij het centrum van de Pinguin Parade en gaan vroeg naar de tribunes die ze voor het strand gebouwd hebben. Helaas staan er bordjes dat het verboden is te filmen of fotograferen, omdat in het verleden mensen die zeiden dat er niet geflitst zou worden, dat toch deden, wat natuurlijk deze diertjes afschrikt. Op de tribunes zitten al behoorlijk wat mensen. We wachten geduldig af en zien een eerste groepje van zo'n tien Little Pinguins het strand opkruipen. De eerste paar meters zijn ze erg schuchter en voorzichtig, bang voor roofdieren. Na drie keer zo'n groepje te hebben gezien, zien we dat ze omhoog klimmen de duinen in, we kunnen er eentje zien op zo'n twee meter afstand van het pad! Langzaam lopen we terug en slaan en pad richting het strand in. Langs dit pad ligt een graspad van ongeveer een meter breed en hier blijken de pinguins voortdurend in groepjes van vijf tot vijftien langs te lopen! Fantastisch om ze langs te zien hobbelen. Het enige vlekje op deze avond was toen we als een van de laatsten wegreden van de parkeerplaats een jonge pinguin zagen, die doodgereden was. Hoe kun je dat nou doen, als je weet dat die beestjes hier overal zitten?!?! We rijden terug naar onze cabin, blij met een (verder) perfecte avond. Al die tijd doet Carrie het weer prima, alleen liggen er wat oliedruppels onder de auto. Geen zorgen meer om de temperatuur.
New Haven, dinsdag 15 april
Het regent al de hele nacht en ook 's ochtends. Helaas ontdekken we dat Carrie (weer) natte voeten heeft gekregen, deze keer op de bestuurdersplek. Waar kan dat toch aan liggen? We leggen er kranten op en rijden weg richting Wilsons' Promontory National Park. Als we daar aankomen bedenken we dat we toch niets zullen zien van het park als het blijft regenen, we moeten morgen namelijk terug naar Lilydale, hadden we afgesproken. Daarom rijden we naar een caravanpark en we wachten daar het weer wel af. We zien weer wat oliedruppels onder de wagen. Om te voorkomen dat de regen weer in de auto komt (hoe?) spannen we het tentzeil over de auto met de scheerlijnen, spoelt die ook gelijk schoon. Wanneer de regen stopt gaan we snel voor een wandeling over het strand bij het caravan park. Ook hier een mooi stuk rotsstrand, uitkomend op een baaitje met zwarte zwanen en (zo vermoeden we) shearwaters. Als we terugkomen blijkt het zeil te zijn losgewaaid. Gelukkig was het droog. We maken het zeil verder schoon en zetten het opnieuw vast. Eten maken we uit de noodvoorraad.
Yalakie, woensdag 16 april
We rijden terug naar Lilydale, doen inkopen bij K-mart en Coles. Bij Magnas'R'Us komt Jaap vragen hoe alles is gegaan. "Alles prima", zeggen we, "alleen lijkt ze wat radiatorvloeistof en misschien olie te lekken." We leggen uit wat wij gezien hebben en Jaap zegt: "De waterpomp lekt. Morgen zetten we er een nieuwe in." We mogen vannacht in de garage (in de auto) slapen, dan sparen we kosten uit. Hij geeft ons sleutels en waarschuwt de bewaking. We slapen best aardig, hoewel niet aan een stuk.
Lilydale, donderdag 17 april
650 kilometer nadat de nieuwe bovenkant op de moter is gezet, worden de schroeven opnieuw aangedraaid. Dit moet koud gebeuren. De nieuwe waterpomp wordt erin gezet en Jaap geeft ons twee nieuwe reservebanden. Een band was toch al versleten, dus die hebben we weggegooid, gelijk een goede oefening in het band-vervangen. Als we vragen wat hij van ons krijgt lacht hij, dat zit wel goed. Ongelooflijk wat een mazzel dat we hem zijn tegengekomen na al dat gedonder met Carrie. Om 10:30 rijden we richting Melbourne. We zijn al gewaarschuwd dat met Pasen alles volzit, daarom boeken we de BIG4 camping voor vier nachten, al zouden we misschien wel minder willen. Met de tram voor maar vijf dollar kunnen we de hele dag door Melbourne heen rijden, we gaan naar het Visitors' Info Centre en informeren wat er allemaal open is met Goede Vrijdag en Pasen. Daarnaast zoeken we een internetcafe, het is weer lang geleden dat we wat hebben geupdate! We verkennen het centrum een beetje en eten bij een 'all you can eat' voor $6,95. 's Avonds slapen we in ons tentje, met pyjama en sokken en fleece-truien aan konden we de kou net aan.
