We trammen naar St Kilda Beach en wandelen langs het strand. Hoewel het nog best koud is, zijn er behoorlijk wat fanatiekelingen met korte broek en T-shirts aan te vinden hier. Gekkenwerk! Het internetcafe dat we hadden gevonden (en ons had gezegd open te zijn) blijkt gesloten, dan gaan we maar terug naar de camping. We eten een magnetronmaaltje en lezen wat in de recreatieruimte. Het is 's nachts weer erg koud.
Melbourne, zaterdag 19 april
Queen Victoria Market is een gezellige markt, maar dan wat groter. We snuffelen wat rond en Mariola koopt een muts om haar 's nachts warm te houden. Ook vinden we een stuurslot en een bekerhoudertje. Als we bij het Melbourne Museum aankomen horen we dat ze zondag ook open zijn: dat komt ons beter uit. Bij de Target (een soort Hema) kopen we een deken. Eerst hoopten we een soort van branddeken te kunnen kopen, maar als ze die hier al hebben, dan kosten ze 100 dollar. Daarentegen vinden we een Queensize dekbed voor maar $30. Die gaan we vannacht uitproberen! We hebben bij de Market een internetcafe ontdekt voor $3 per uur, dus gaan we daar 's avonds internetten; naast het chatten typen we ons verslag en controleren de bankzaken. Terug spreiden we ons dekentje en zonder fleece en sokken slapen we heerlijk. Zou het nou warmer zijn geweest of werkt het deken prima?
Melbourne, zondag 20 april
Vandaag is het zondag, eerste Paasdag. In Australie doen ze niet echt aan Pasen, Goede vrijdag en zondag en maandag zijn de winkels dicht, maar dat is het dan. Ze verven zelfs geen eieren, ze eten alleen chocolade eieren. Wij hopen dat deze na de Pasen in de uitverkoop gaan.... Nadat we nogmaals naar Victoria Market zijn gegaan, om sokken te kopen (als je niet veel wast, en wel veel loopt, is vier paar sokken te weinig, zeker als je een paar in bed aan wilt). Daarna gaan we naar het Melbourne museum (foto). Het Museum heeft verschillende exposities: 'Australia Gallery', 'Mind&Body', 'Forest', 'Science&Life' en een 'Immersion Cinema Experience', of ICE. Erg veel te zien, erg interessante informatie. Daarnaast is er een expositie van uitgewerkte ideeen van Britse studenten, veel goede ideeen waarvan we ons afvragen waarom ze niet op de markt zijn gebracht (een BH zonder stekende beugels en bandjes, een waszak waaraan je kunt zien hoeveel was erin zit). Bij 'Melbourne Gallery' worden we langdurig aangesproken door een vrouw uit Melbourne, die ons vertelt over Neighbours (de TV serie) en tolerantie in een cultuur met veel verschillende ethnische achtergronden (alleen de Aboriginals hebben een historie die verder teruggaat dan 200 jaar). "Forest" was een stuk regenwoud buiten, met tekst en uitleg. En er was een expositie van tekeningen van uitgestorven vogels, waaronder de dodo, erg mooie schetsen. Helaas mochten we daar niet filmen. Verder lezen we over 'Phar Lap', een legendarisch race-paard. ICE was niet zozeer een Cinema gebeuren, maar een netwerkspelletje, waar men zonder al te veel uitleg mee aan de slag moest, als pantoffeldiertje opklimmen in de oceaan-voedselketen naar een Grote Witte Haai. 's Avonds kruipen we weer het internetcafe in, hopend dat we de website nu echt geupdate krijgen! We tikken ons suf, en plaatsen de foto's, de tijd vliegt en iets na elven moeten we stoppen, anders halen we de laatste tram terug naar de camping niet meer.
Maandagmorgen rijden we al vroeg Melbourne uit, richting Geelong; we gaan de Great Ocean Road (GOR) af, de kustweg van Victoria langs de Zuidzee die ingaat van Geelong tot aan Port Campbell. Onze eerste stop is Torquay, wereld beroemd om zijn surfstranden. We willen graag leren surfen, maar het is nogal fris... In het museum bekijken we de geschiedenis van het surfen, en de verschillende surfplanken door de tijden heen. een bekend surf (kleding) merk hier is 'Ripcurl' en deze sponsort ook een jaarlijks surffestival. We hebben geluk, het festival vindt rond pasen plaats. We rijden naar Bells Beach, DE surfbeach. De toegang is gratis vandaag, omdat de wedstrijd is afgelast, wegens te weinig wind. We zien wel een paar surfers in het water liggen wachten op golven, het zijn er inderdaad niet veel. Beneden op het strand is het toch druk, men is in afwachting van een weeromslag. We filmen wat van de golven, en opeens rent de nummer een van de lijst met plank het water in. Voor ons een onbekende, maar het publiek reageert. Om ons te entertainen vertoont hij wat kunstjes op de golven die groot genoeg zijn (foto). We rijden door naar Lorne, favoriete vakantiebestemming van de Australiers. Het is een klein gezellig stadje, met boulevard en pier. De drie campings hebben nauwelijks faciliteiten, en kosten wel 25 dollar per nacht. Bij de info halen we wat wandelkaarten en ontdekken dat er ook Bushcampings zijn. We besluiten de gok te nemen, en een nieuwe ervaring op te doen. Zonder faciliteiten als een TV-kamer of gamesroom zit je als campeerder al gauw in het donker, en om nou bij de toiletten te gaan kaarten... dus kan je net zo goed in het bos gaan staan. De Millervale site is een grasvlakte in het bos en heeft geen voorzieningen en geen water, maar er is wel een chemisch toilet, scheelt weer een kuiltje graven. Water hebben we altijd bij ons, twee gerecyclede limonadeverpakingen van twee liter, en onze waterzakken van 1.8 liter. De auto wordt aan de rand geparkeerd, en dan 200 meter met je spullen lopen. We besluiten het kleine tentje op te zetten (die bij de autokoop was ingesloten), en lopen twee keer heen en weer met tent, luchtbed, slaapzak, deken en toilettas. aan het eind van de dag wordt het al snel donker, zeker zo ver van de stadslichten. Het voordeel is een prachtige sterrenhemel. We koken op de parkeerplaats, bij de auto, stoeltjes eruit, gastankje eruit en twee blikken ravioli opendraaien. (foto) Het smaakt best goed! We koken ook nog water om onze voeten te wassen, en thee te maken. Dan lezen we nog een uurtje in de auto, tot het tijd is om naar bed te gaan.
Dinsdagmorgen worden we al vroeg gewekt door de kookaburra's, en door onze campeerburen, die met een fietsgroep zijn, en groepen mensen maken altijd herrie, want ze hebben elkaar en hoeven dus met niemand rekening te houden. Je ontdekt veel over gedrag van mensen als je de tijd hebt ze te observeren... We herhalen het omgekeerde ritueel met de spullen van gisterenavond, smeren brood en stappen in de auto. We gaan de nabijgelegen watervallen, Erskine Falls bekijken, die wat tegenvallen zo aan het eind van de zomer, en rijden naar Teddy's lookout, een uitzichtpunt over de baai en de weg langs de kust (GOR). (foto) Even later vervolgen we de weg verder, naar Apollo Bay. We doen navraag bij de info over campings, en Otway Forest, een groot nationaal park. We zien dat we in Otway kunnen camperen, ook bushcamping, maar dan met een waterkraan en meerdere toiletten, picnictafels en BBQ-pitten. Volgens de infodame is de camping vol, maar we willen ons geluk beproeven. De camping is vlak bij de vuurtoren, die we ook willen bezoeken. Per ongeluk nemen we de verkeerde afslag, en belanden bij de vuurtoren. We kijken er rond, en keren terug, beter eerst naar de camping, nu we nog bijtijds zijn is er misschien plek. De genomen gok valt eerst niet zo goed, de weg naar de camping is een dirtroad, die bij regen niet door 2WD bereden kan worden, aldus de borden. Dan maar hopen dat het droog blijft dus! De weg ligt zes kilometer vol zand, dan weer grit, en heeft de nodige kuilen. Langzaam rijden dus. Eindelijk licht aan de horizon, een parkeerplaats vor dagbezoekers. Daar parkeren we en gaan we lunchen, met uitzicht op de zee, en er vliegen papegaaitjes rond. Vanaf hier lopen we naar de camping, om te informeren of er plek is. Voor een nacht blijkt dat zo te zijn, gelukkig, hoeven we niet terug. Dat betekent dat we het bezoek aan de vuurtoren ook skippen vandaag. Om geen tijd te verliezen, ruimen we de auto uit en maken het bed in de auto op; vannacht slapen we in de auto. Er wordt namelijk al een paar dagen regen voorspelt. We gaan een wandeling maken door het bos en terug over het strand. Het strand ligt vol kelp, een soort zeegras. Als de zon onder gaat, kleurt de lucht roze en lila, een plaatje. In de schemering koken we een pan water, om op de kant-en klaar noedels te gieten (we hebben allemaal praktisch eten gekocht voor als we geen campkitchen hebben), die verrassend goed smaken. Die nacht slapen we lekker warm.
Toch worden we woensdag best laat wakker. Na een snel ontbijt van crueslimuesli met yoghurt gaan we nog een wandeling maken; de parkwachter vertelde dat je op de heuvel koala's in bomen kan zien. De wandeling zou een uur duren, maar wij bekijken elke eucalyptusboom, en dan schiet het niet op. Natuurlijk zien we geen koala's... op de weg terug komen we wel twee wandelaars tegen, die ons de weg vragen, en Nederlanders blijken te zijn. We kletsen wel een half uur en er zijn veel overeenkomsten in het reisschema. Dan keren we terug naar de camping, het is al een uur, en tot onze schrik start de auto niet. Niek controleert alle vloeistoffen, en alles lijkt in orde. Mariola probeert het met tussenposen en Niek checkt de olie nog eens. Nu blijkt dat er bijna niks meer inzit. Bijvullen dus, en laten zakken. Dan start ze wel, gelukkig maar. Waarschijnlijk is Carrie niet zo goed in de bergen, maar ook niet goed op dirtroads, waar je in low gear rijdt en ze meer olie verbruikt. We rijden het bos uit en vervolgen de Great Ocean Road, naar de twaalf apostelen. Twaalf apostelen? Dat zijn grote rotsblokken in zee, vlak langs de kust, van de kliffen afgebrokkeld. Oorspronkelijk waren het er twaalf, vandaar de naam, maar sommig rotsblokken worden verder door de zee stukgeslagen. Het is een machtig gezicht (foto), helaas kan je nergens alle 'twaalf" de blokken tegelijk zien, behalve als je met de helicopter gaat, maar dat is ons te duur. Het is te vroeg om te wachten tot de zon onder gaat, en de rotsen in vuur en vlam zet, dus we rijden door, en pas als de laagstaande zon Niek verblindt besluiten we te stoppen. Dat wordt in Peterborough, een klein niemandsplaatsje, met vreemdgenoeg twee campings. We nemen de kleinste, daar verhuurt een bejaarde man caravans voor $30, met ensuite (blokje douche en toilet voor jezelf). De man vertelt dat zijn vrouw gehandicapt is, en hij heeft een hondje en een mooie rode kater, om haar gezelschap te houden. De kater komt ons even gezelschap houden, springt op de auto (foto) en laat zich aanhalen.
