We rijden weg uit Peterborough, op weg naar Warrnambool. Op weg daarheen besluiten we een kleine omweg te nemen, zodat we uitkomen op Lorne's Beach, waar een Whale Lookout Point is. Het is niet het seizoen voor walvissen, die komen meestal tussen juni en september, maar we wagen een gokje. Er is een beetje informatie te lezen over de walvissen die er gezien worden; de Blue Whale (blauwe vinvis), de Southern Right Whale (zo genoemd omdat ze er op mochten jagen) en de Humpback. De Southern Right die regelmatig gespot wordt, kan tot 14 meter lang worden. De Blue Whale, 's werelds grootste zoogdier, kan wel 25 meter lang worden! Helaas hebben we niet het geluk een walvis waar te nemen. In Warrnambool zelf zijn we lang op zoek naar een geschikte camping. We worden van hot naar her gestuurd, steeds met involledige informatie, waardoor we zelfs over een uitgestorven camping heen slenteren, op zoek naar welke faciliteiten ze dan hebben. Uiteindelijk belanden we in Figtree, die in het centrum zit. We krijgen de plaats waar deze camping zijn naam aan ontleent; op onze site staat een vijgenboom. Dat lijkt leuk, tot je vijgenmoes van je tent en auto staat af te vegen. Onderweg hadden we al boodschappen gedaan en getankt, dus na het opzetten van de tent snellen we richting Tower Hill, wat een vrij toegankelijk natuurgebied is, gevormd op een oude vulkaan locatie. De natuur hier is heel mooi, het is rustig waardoor je er heerlijk kunt wandelen. De eerste wandeling spotten we 3 Grey (Western of Eastern?) Kangaroo's, daarna lopen we door de Wetlands, waar we Fantails en Fairy Wrens (vogeltjes) zien. Terug bij de parkeerplaats zien we nog meer kangaroes. Het is inmiddels schemerig, dus rijden we stapvoets weg, wat maar goed is ook. Twee keer zien we een grote kangaroe in de berm zitten en na een scherpe bocht staart een uil ons aan. Gelukkig vliegt ie op tijd weg. Op de camping maken we worstjes op de BBQ, met wat brood en saus smaakt het prima. Ook hier hebben ze een games (en TV) room, daar blijven we hangen tot we gaan slapen.
Vrijdag, 25 april, is ANZAC day (Australian & New-Zealand Army Corps), dat is de dag waarop de veteranen en gestorven geeerd en herdacht worden. Hierbij speelt Gallipolli (zoals de film) een grote rol. Wij gebruiken de rust overal om de auto te wassen en te behandelen met anti-regen en anti-mist spul. Daarna gaan we naar Flagstaff Hill Museum, waar een negentiende eeuws dorpje is nagebouwd (of intact gehouden). Deze immigranten-nederzetting (Engelsen, Ieren, Schotten en Duitsers) laat veel zien over de scheepsbouw uit die tijd en de wrakken die er voor de kust (Ship Wreck Coast geheten!) liggen. 's Middags rijden we weer naar Tower Hill, we hebben tips gekregen over waar we naar koala's moeten zoeken. Niet op de plek die op het kaartje staat aangegeven, maar in de buurt van het informatie-centrum. Dat blijkt te werken; we spotten er al snel twee. De picknick plek is vergeven van de emu's die om je heen lopen. Sommige Australiers zijn behoorlijk agressief tegen deze enorme vogels, maar als je niets doet, komen ze binnen een meter afstand en ze vallen je niet aan ofzo. Net als met alle natuur zeg maar, als je hen niet lastig valt, dan omgekeerd. Tijdens het maken van foto's ontdekken we een kleine koala in een eucalyptusboom (waar ze lang niet allemaal zitten!) met een witte kont. Hij klimt verder omhoog in een naaldboom en blijft daar rondklieren. We wandelen naar de top van de oude vulkaan en als we zijn aangekomen (en een luidruchtig gezin de aftocht heeft geblazen) komt een wallaby in de buurt. Hij is best nieuwsgierig en laat zich niet wegjagen. We blijven op een paar meter afstand en schieten een fotootje. Terug bij het informatiecentrum blijkt de kleine witkont koala in een kale boom te zijn geklommen en hij klimt helemaal naar het einde van een tak, waardoor deze behoorlijk laag komt te hangen. Helaas is de accu van de camera net op, maar we kunnen (hopelijk) nog een foto schieten. Als hij terug wilt klimmen voelt Niek even snel aan zijn vacht (waarop de koala terugkijkt met zo'n blik van 'moet dat nou?') 's Avonds eten we kip met een hashbrown en champignons (BBQ). De was (met de handdoeken) is nog nat, dus helaas kunnen we niet zwemmen. We gaan wat vroeger slapen.
Zaterdag
Lekker douchen en een lokaal ontbijtje klaarmaken: toad in a hole. Je pakt een boterham, met boter, snijdt er een rondje uit en doet dat op de BBQ. Daar tik je vervolgens je eitje in en voila! Best lekker en zeker met wat tomaat en bacon erbij. We drogen de tent zo goed en zo kwaad als het kan en pakken hem vervolgens in. We rijen via Port Campbell naar Cape Bridgewater, waar ze helaas geen betaalbare accomodatie hebben (enige die er is, is volgeboekt en zijn advies is de tent op het strand op te zetten). We wandelen er naar een zeehonden kolonie, wat een flinke wandeling blijkt, berg op en af. Op het derde uitzichtspunt zien we de zeehonden het beste, ze spelen in de golven, zwemmen als een surfer voor de golven uit. Daarna gaan we verder naar Mount Gambier, waarmee we in South Australia zijn aangekomen. In het infocentrum zien we een goedkoop Motel, Jubilee, waar we inboeken voor 40 dollar. Niek eet een Jubilee Chicken burger en Mariola een Steak Burger...Met wat Strongbow Cider erbij een feestmaal, daar kan de Mac niet aan tippen. Toe nemen we een stukje Cheesecake, de eerste in Australie, wat goed smaakt. Als het donker is lopen we naar Sinkhole, een tuin die is aangelegd in een Cenote, wat eigenlijk een ingestort dak van een ondergrondse grot is (rustig lezen, dan snap je 't wel). Bijna tot aan de bodem hangen klimplanten, waardoor een kant van de Cenote een groen gordijn heeft. Er lopen her en der possums rond, die worden gevoerd. Ze zijn erg tam en eentje is zo brutaal/nieuwsgierig dat we hem kunnen aanraken. We wandelen de 200 meter terug naar het motel en gaan tukken.
Deze zondagochtend rijden we naar Blue Lake, waar Mt Gambier bekend om is, en ontbijten met uitzicht. Daarna gaan we naar Naracoorte Caves, World Heritage gebied, vanwege de kalksteengrotten, maar vooral de fossielen die er gevonden zijn. Onderweg zien we Crimson Rosella's (blauwrode papegaaien) en aangereden grijze kangaroes, die we al vaker hebben gezien, maar het blijft schrikken. Later in Naracoorte, in het centrum, zien we nagebouwd de dieren waarvan ze denken dat die er tot 20.000 jaar geleden leefden. De Wet cave is een kalksteengrot waar we even doorheen lopen, maar die niet zoveel indruk maakt, waarschijnlijk omdat we al behoorlijk wat van dergelijke grotten gezien hebben inmiddels. Bij de wandeling vanuit het centrum naar de parkeerplekken zien we nog een vreemde (sluip?)wesp een oranje-geel (harige poten) spin voortslepen, een kangaroe en rosella's. Bij de auto zien we dat de voorkant inmiddels vol zit met doodgereden insekten. Yuk. Verder rijdend zien we onderweg nog een emu (in de buurt van Willalooka.) In Keith besluiten we te overnachten, het is al donker en het duurt even voordat de camping-eigenaar komt opdagen. We hebben geen zin nog een tent te moeten opzetten en morgen weer te moeten afbreken (wachten tot die droog is) dus boeken een caravan voor $28. Uit de noodvoorraad eten we macaroni met kaassaus, we lezen wat en gaan tukken.
Maandag, 28 april
Vroeg op, inpakken en op weg. We hadden geen brood meer, dus improviseren we een koffie en koek ontbijt. Later vullen we dat aan met een donut bij het tankstation. Het blijkt dat Carrie een stuk minder dorstig is als we 100 km / uur kunnen blijven rijden. Het is nu ongeveer 1 op 10, terwijl ze in de bergen toch al gauw een liter op zeven kilometer achterover sloeg! Rond het middaguur komen we aan in Adelaide, waar we hostels afgaan. Het leek ons handig om in het centrum accomodatie te hebben, dan hoeven we niet steeds op en neer. Helaas hebben de hostels alleen nog maar dorms beschikbaar, hetgeen nog steeds een 20 dollar p.p. kost. We doen boodschappen in de stad, lunchen in een foodcourt (geweldige uitvinding!) en rijden dan toch maar naar een Big4 camping in de buurt, Levis Park aan de rivier de Torrens. Met de auto naar de stad, gratis parkeren na zes uur, de bibliotheek is helaas al gesloten (geen gratis internet), Enigma cafe blijkt niet open (geen gratis internet), dan maar naar een internetcafe voor $4 / uur, met een bakje koffie/chocomel erbij. Terug naar de camping en tukken.
Dinsdagochtend gaan we lekker douchen, schone kleren aan, ontbijtje eten, foto's maken van Rainbow Lorikeet (kleurrijke papegaaien), wasje draaien en hop naar de stad. Eerst gaan we naar de Central Market, icoon voor Adelaide. Veel koffietentjes en shops met van alles, allemaal onder 1 dak. Dan naar de Adelaide City Council, voor gratis internet! Op Rundle Mall lopen we door de winkelstraat te snuffelen, we kopen een kussentje voor in de rug bij het autorijden. We vliegen even snel het South Australia museum in, maar die sluit al om vijf uur, dus kunnen we maar eventjes wat Aboriginal filmpjes zien. Nadat we elke bioscoop in de stad hebben gezien, besluiten we naar Dreamcatcher van Stephen King te gaan. We kunnen de auto voor de bioscoop parkeren, dus dat valt mee. En lekkere pasta in de buurt en wij gaan filmpje kijken. Dreamcatcher bleek overigens meer een horror te zijn dan thriller, maar we hebben gelijk 'Flight of the Osiris', een voorfilmpje voor de Matrix Reloaded, gezien. We snellen naar de camping en gaan slapen, morgenvroeg er weer snel uit.
Hophop bedje uit, kleertjes aan, ontbijtje happen, was binnenhalen en weer de stad in. Met een 'research' verhaal kunnen we gratis internetten in de bibliotheek, de emailcomputer blijkt maar een half uurtje beschikbaar te zijn, maar Mariola kan dan in ieder geval wat achterstallige mail wegwerken terwijl Niek het verslag (research) intypt. Daarna gaan we in het South Australian Museum verder op ons gemak de Aboriginal expositie bekijken, waardoor we meer achtergrond-informatie krijgen. Ook leren we nu dat de Macademia noot eigenlijk een aboriginal voedselbron is, waarschijnlijk zullen er nog wel meer voedselbronnen voor de Australiers en zelfs voor export goed blijken. We zien op de tweede etage ook nog veel opgezette dieren, in sommige gevallen is het dan wel handig om een naam te zien bij het beestje. Daarna doen we boodschappen en gaan naar het Railway Station, waar we van de man in de Pie Cart een Traditional Pie Float krijgen, hartige taart in erwtensoep met saus (ketchup voor Niek en BBQ-saus voor Mariola) en mintsaus! Heerlijk, goedkoop ($4,90) en vullend. Iets voor Nederland tijdens schaatsen... We duiken opnieuw het internetcafe in en leggen de laatste hand aan de verslagen. Weliswaar niet alles met fotolinks, maar ja. We moeten behelpen tegenwoordig.
