Vrijdag 2 mei
Voordat we doorrijden bezoken we de 'school of the air'. Nee, hier kan je niet leren zweefvliegen, dit is onderwijs per radio. In de outback leven namelijk ook mensen her en der, soms in kleine gemeenschappen, maar ook vaak een familie met een boerderij. Kinderen hier kunnen niet zomaar naar school, de afstanden zijn te groot. In de jaren vijftig kwam iemand op het idee om de hoge frequentiezenders van de radio van de Flying Doctors te gebruiken om uitzendingen te doen. We kregen uitleg, een opname van kinderen te zien en konden achter glas in een lokaal kijken waar een onderwijzeres een uitzending begonnen was. Helaas was de laatste live uitzending 11 april, en nu is deze manier van onderwijs overgenomen door internet via de schotel. Dit zorgt voor meer interactie, en met een webcam kunnen de kinderen de juf zien en vice versa. Het was heel erg leuk om op het geprojecteerde scherm een groep kinderen te zien reageren op een opdracht. Omdat ze zover weg wonen krijgen de kinderen weinig bezoek, maar de juf rijdt een keer per jaar haar studenten af. Toch presteren de radiokinderen gemiddeld beter dan kinderen op school in Port Augusta. Om 11 uur rijden we door naar Wudina. Onderweg krijgen we een lekke band, er lag een stuk hekwerk op de weg en de metalen pin met ijzerdraad heeft zich in de buitenband gedrongen. We krijgen het er niet uit, dus moet de band verwisseld worden. (FOTO) Bugger! Op de camping in Wudina zetten we het kleine tentje op, zodat we morgen lekker snel zijn. We BBQen kippenpootjes met pumpkin, wat nog best lekker smaakt. Het is er bar koud, dus de avond brengen we bij de TVkamer in het motel door, waar we in gesprek komen met een Aussie truckdriver, wat weer zeer interessante verhalen oplevert over het leven in de outback.
Zaterdagmorgen vroeg rijden we naar Gawlers Range National Park. Het is een granietgebergte 30 km ten noorden van Wudina, te bereiken via een dirt road. We hebben er geen 4WD voor nodig, zegt de infomeneer, dus we proberen het. Helaas is het aantal richtingaanwijzers zo schaars, dat we herhaaldelijk de verkeerde afslag nemen op een vaag kruispunt en dus via zandweggetjes op doodlopende wegen terechtkomen, waar de lokale fauna ons verbaasd aankijkt. Hierdoor verliezen we tijd, en de kans op het zien van de yellow footed rock wallaby. Als we de goede afslag vinden is het nog 32 km gravelroad. Mariola is het zat en stuift met 90 km per uur over het pad, wat Niek niet zo'n goed idee vind. Voor ons uit vliegt een zwerm galah's (roze kaketoes) verschrikt op. Eenmaal in het park is het 13 uur en de weg wordt er niet beter op. In dit park zijn geen wandelpaden, je moet er doorheen rijden. We eten onze bammetjes, terwijl we door blowies belaagd worden en wisselen van plaats, zodat Niek door het park rijdt, hoewel hobbelt misschien een betere beschrijving is. We stoppen twee keer, een keer voor een groep Western Grey kangaroes, die stoppen met grazen, en dan toch maar weghoppen voor dat witte gevaarte, en we verassen twee vermoedelijk wallabies in hun dutje in de schaduw. Misschen waren dit de geelvoetige, misschien ook niet. Bij een verlaten hutje doen we aan wildplassen en zien we gebeentes en schedels van geiten liggen. Boven ons cirkelen twe wedgetailed eagles. Rare sfeer hangt hier, dus we vervolgen de weg, inmiddels bezaaid met stenen wat 'kloink' oplevert en hopenlijk niks beschadigt. Opeens rennen links voor ons wilde geiten weg en rechts voor ons emu's. We weten niet welke kant we moeten kijken! Verder is het landschap droog, lage bush en veel stenen en granietgebergte; we zijn er niet rouwig om als we het uitrijden. We wisselen weer van plek en rijden door naar Minnipa. Dit blijkt uitgestorven op zaterdagmiddag en de benzine is duur. We bellen naar Baird Bay, onze volgende bestemming, aan de kust van het schiereiland Eyre waar we ons op bevinden. Daar zou je namelijk kunnen zwemmen met dolfijnen en zeehonden, hoorden we in Adelaide, en dat willen we zeker weten voordat we deze detour maken. Het is zo, dus we stappen weer in de auto en rijden door naar Port Kenny om daar te overnachten. De camping is bij het benzine station,en we kunnen slapen in een bunkhouse, een kamer met een bed en een kast in een blokgebouw van vier units. Port Kenny is een hotel, benzinestation en een general store, dus niet erg groot. Bij die generalstore halen we een super hotdog 'the lot' (alles erop wat aussies op hun burgers en steaksandwiches eten) en friet. De gevraagde mayo blijkt slasaus, dus dat laten we maar. We tanken 10 liter vanwege de nog steeds hoge prijs, en gaan vroeg slapen, daar er niks te beleven is en wij vroeg op moeten. Mariola heeft hoofdpijn, vermoedelijk te weinig gedronken vandaag.
Zondag piept de wekker om half acht, ontbijten, veel appelsap drinken en op weg naar Baird bay, waar we om 9 uur hebben afgesproken. De kortste weg is weer via een unsealed road. Carrie houdt zich kranig, en heeft zelfs geen olie verbrand. Wel horen we veel gerammel in en rond het dashboard, zelfs de radio valt uit. We controleren haar iedere morgen op olie en vloeistof en draaien alles aan. Soms doet de radio het dan weer, maar we weten om eerlijk te zijn niet welk draadje dat zou kunnen zijn. Onderweg is het aantal wegwijzerbordjes weer mondjesmaat, dus we moeten op een gegeven moment afslagen op gevoel nemen. Dat gaat gelukkig beter dan gisteren zodat we maar 10 minuten te laat zijn. Baird Bay heeft wel 120 inwoners en onze afspraak woont aan het strand, dat we oprijden. En we zien dat het water nog erg laag staat en wauwie, pelikanen!! (FOTO) en andere zeevogels zoals de muskduck en de pacific gall, zeemeeuw dus. We moeten inderdaad wachten totdat het water stijgt, anders kunnen we niet uitvaren. Eindelijk is het dan zover. We krijgen een korte wetsuit van 3 mm...mmmbrrr... die hebben we normaal aan in tropische wateren, niet in de herfst wanneer het water 15 graden is. Niek ziet er nu een beetje tegenop. We hebben onze eigen maskers en snorkels meegenomen. Met een klein bootje varen we naar een grotere, waar we overstappen, de kleine wordt aangebonden, want gaat wel mee om in te varen in ondieper water. We varen 15 minuten en dan zien we twee jonge zeeleeuwen spelen. De captain moedigt ons aan het water in te gaan en met ze te zwemmen/spelen. Het water is koud, dus flink zwemmen maar! Dat kost geen moeite, de zeeleeuwen komen kijken en wij duiken en draaien en zwemmen dat het een lust is. Het is zo leuk, ze komen dichtbij en je kan/mag ze aanraken, ze kijken je aan met grote ogen en zwemmen onder je mee en dan weer een rondje. Het is uiteraard wel vermoeiend, maar niet zo koud. Op een gegeven moment zwemmen ze toch weg, terug naar de kolonie. Wij klmmen weer aan boord, Mariola ziet nog een volwassen zeeleeuw achter haar zwemmen, he, dat is toch een beetje eng als ze zo groot zijn... De boot zet koers naar het eiland, en we stappen over in het klein bootje en varen dichterbij. Hier zien we volwassen zeeleeuwen zonnen, en vrouwtjes op de kant slapen. (FOTO) Jonge mannetjes staan fier op de uitkijk en de pups waarmee we zwommen gaan aan wal. We tuffen wat heen en weer voor het eiland, het is nog steeds laag tij. Niek heeft het erg koud en heeft twee handdoeken nodig om het bibberen te stoppen. Dan terug naar de boot en verder de zee in, op zoek naar de dolfijnen. En ja, dolfijnen in zicht!! De vinnen komen uit het water en ze zwemmen op de boot af en rondjes om de boot. We zitten klaar op het achtersteven, en als de captain Allan 'ja' brult, laten we ons voorzichtig langs de motoren in het water glijden. Flink watertrappelen, tot ze aankomen, dan liggen met je armen wijd en daar komen ze onder ons doorgezwommen. Een grote school. Ze keren en zwemmen weer op ons af, nu duiken wij onder en ze zwemmen onder, boven, links, rechts. Het gaat snel, maar het is geweldig. Deze dieren mag je niet aanraken, maar de kleintjes doen hun best ons wel aan te raken. Twee blijven achter en de captain moedigt ons aan bij elkaar te blijven en de dolfijnen te vermaken. Dus we draaien om onze as, halen diep adem en duiken onder ze door en doen koppeltje duikelen. Vooral het jong (met moeder) komt dichtbij, met een schuin hoofd, om je aan te kijken. Zij zwemmen om ons heen en dan weer recht op ons af, op het laatste moment gaan ze dan onder je door, of springen. Het is zoooooo gaaf. Maar dan zwemmen ze weg, terug naar de groep. De captain gooit een touw met een lat in het water, voor elk een. We pakken vast en de boot vaart, en sleept ons mee, waterskien op je buik. Stervenskoud die golven over je hoofd en als je snorkel volloopt is het spugen of slikken.. Maar je moet er wat voor over hebben om met deze creatures van de natuur te mogen zwemmen. De dolfijnen komen weer op de rondjesvarende boot af, en zwemmen nog een keer om ons heen en taaien af. Wij klimmen aan boord, nu beide bibberend. Mariola wordt wat zeeziek op de golfslag dus wetsuit uit, hard wrijven met de handoek en sweater en broek aan. Als het zomer was, waren we nog wel gebleven om te wachten, maar nu weten we niet hoe lang we moeten wachten voordat de dolfijnen terugkeren, en we gaan terug naar de zeehonden. Het water is dieper nu en er zwemmen drie pups. De captain gaat het water in (zonder wetsuit) en zwemt een tijdje met de drie pups, terwijl wij toekijken, want we kunnen echt niet meer. Maar ook dit is erg grappig om te zien. Inmiddels is er ook een groep aalscholvers gearriveerd, en zien we weer pelikanen op de rotsen, en twee south oystercatchers. Om 13 uur varen we terug, we hebben de ochtend van ons leven gehad. Helaas hadden we geen onderwatercamera bij ons, om dit vast te leggen en de captain heeft de knop 'aan' en 'uit' van de video verwisseld, zodat er uiteindlijk ook niks op band staat, dus we moeten het doen met de herinnering. We kletsen na, krijgen onze fles gevuld met regenwater van Allan (het water uit de kraan is sinds Adelaide al niet meer te drinken), en om 14 uur stappen we in de auto, we gaan via Streaky bay naar Ceduna, het beginpunt van een volgende onderneming, het rijden door midden australie via de Nullarbor.
In Ceduna vinden we een Top Touristcamping, en met de kortingskaart boeken we een nacht een cabin ensuite (douche en toilet erbij) en een nacht zonder (dus naar het washok lopen). Bij het informationcenter halen we een plattegrond en vragen we om things to do and see on the Nullarbor. Ze weten ons vreemd genoeg niet meer te vertellen dan we al wisten, en op de vragen die we stelden kregen we de reactie dat we goed voorbereid waren. Dat is fijn om te horen, maar waar dient zo'n infocenter dan nog voor?? Niek gaat pasta en salade halen (take away) en we kijken een film op TV. Nog moe van het zwemmen vallen we om half elf in slaap.
