Uiteindelijk vertrokken we om 10:30, rugzak met waterzakken, mars en sultana en zwemspullen bij ons. Het is warm, en vochtig, we zweten als otters. Maar de jungle is dik en dicht, we horen vogels en ontdekken nieuwe insecten (vlinders, duizendpoten, torachtigen).Het laatste stuk is zwaar, we moeten trappen op en af, en dat is niet Mariola's hobby! Dan moeten we door een donkere grot...zaklampen aan en gebukt schuifelen. De grot lijkt oneindig, maar dat is schijn omdat het natuurlijk eng is, in het pikkedonker door een grot lopen, waar je niks ziet. Aan de draden bij de uitgang te zien is het plan er om verlichting in de grot aan te brengen. Gelukkig maar! De laaste trappen zijn het zwaarst, maar dan zijn we bij de ingang van de Windcave. Een houten vlonder is als pad aangelegd, waarlangs kleine lantarentjes staan. We moeten een stuk de grot in, en weer omhoog...en dan voelen we waarom de grot WindCave is genoemd. Een koele bries strijkt over onze haren. Het houten pad voert verder, nauwe doorgangen naar de Kings' chamber, prachtige stalag-t/m-ieten in verschillende vormen en groottes, sommigen met een spotlight verlicht. Na een rondje bewondering en wind verlaten we de grot, het is nu 12:15, dus we hebben nog een kwartier om de ClearwaterCave te bereiken en daar ook verlichting te hebben. We lopen in noodtempo door, zien het meertje waarin je kan zwemmen, maar we moeten eerst nog 200 treden stijl omhoog, een aanslag op je dijbenen. De grot bestaat uit twee delen, we verkiezen eerst rechts. In deze grot stroomt een rivier, vandaar de naam, en de rivier komt uit in het meertje, en die weer in een rivier.. Ook in deze grot loopt een vlonderpad, in een cirkel. Als we het rondje volbracht hebben gaan de lampen uit... We willen toch de linkergrot nog in, dan maar met zaklampen. Deze grot is minder indrukwekkend, ondanks het bruggetje over de rivier, zodat we bij de rivier kunnen komen. Het water van de rivier is koud..en donker. We lopen weer terug, de trappen af, naar het meertje. Er is net een groep touristen aanwezig, die niet zijn komen lopen/trekken, maar met de boot naar de grotten zijn gekomen. Dat kan ook, leek ons minder leuk, is bovendien prijzig. De touristen zitten ook in het Mulu resort, leren we als we ze Engels horen praten. Wat is het toch handig als je zelf meerdere talen verstaat, maar niemand jou verstaat. We kleden ons om in de toilethokjes en gaan via een boomstam het meertje in. Het is koud...helder, en er zwemmen vissen. Even doorbijten en dan is het heerlijk. Als de touristen vertrekken, hebben we het rijk voor ons alleen. Omdat het 12:30 geweest is, komen er geen nieuwe gasten meer aan. Rond een uur of drie zijn we genoeg afgekoeld, we drogen op, kleden ons om en gaan weer terug, langs de Windcave, door de donkere grot, en vlak voordat we terug zijn begint het te regenen. Om vier uur zijn we bij ons hutje en het begint te onweren. We zijn bekaf, en hebben niet veel puf om nog naar de andere grotten te trekken. We wilden daar heen, om rond een uur of zes de wisseling van de wacht te zien, vleermuizen eruit en zwaluwen erin. Maar als het regent... blijven ze ook wel eens binnen, lazen we bij de informatiestand. En wij hebben niet veel puf om een uur in de regen te trekken. Dus besluiten we te douchen, en die grotten morgen te doen. Dat douchen moet ook nog even wachten, daar het warme water het niet doet. we drinken dus eerst maar wat, en lezen wat in de tijdschriften die hier liggen (zelfs Nederlands!). We bestellen nasi met junglevaren en het dagmenu, beiden erg lekker, goeie kantine. Na het eten blijkt het warme water het te doen, dus we douchen en spelen 's avonds Kolonisten van Katan. Later blijkt dat mariola door een onbekende insect een paar keer in haar zij is gebeten of gestoken. De plekken doen soms zeer, en het duurt weken voordat ze wegtrekken.
We slapen goed, en de volgende dag staan we vroeg op om de drie kilometer naar de Deer cave af te leggen. Wederom is dit een mooie trekking met afwisselende vegatatie, varens die bomen overwoekeren, lianen, doorntakken die over het pad hangen en waarvoor je moet oppassen, verschillende soorten mossen, veel vroege vogels en geen mens te bekennen. Doordat het tropische regenwoud geen seizoenen kent als in Nederland, groeien en bloeien de planten naast elkaar afwisselend, de een verliest bladeren, de ander staat in bloei. Dan komen we eindelijk bij de grotten aan. De Deer cave is een lange overhangende grot, waarvan gezegd werd dat er dieren scholen. Wie er zeker schuilen zijn de vleermuizen en de swiftlets (zwaluwen) en ze poepen de hele boel onder. De grond is bezaaid met een bruin stinkend goedje, waarover heen kevertjes kruipen (mestkever ;-)). Als we de grot verder in gaan en omkijken zien we dat de opening bovenin het silhouet van President A. Lincoln vormt. Het wordt erg donker en Mariola vind het eng, de batterijen van de zaklamp zijn bijna leeg en het licht is zwak. Pas als de batterijen verwisseld zijn, durft ze verder het donker in te trekken. Niet dat het echt de moeite waard is, er is niks te zien, geen rots- of druipsteenformaties. Na een korte tocht keren we dus terug, de grot uit op naar de volgende; Langs' Cave. Deze grot is veel kleiner en lager, en we hebben ook hier de zaklampen nodig. Deze grotten worden pas 's middags verlicht, maar wij vliegen 's middags terug en hebben dus alleen nu tijd. Het voordeel is, dat we opeens op twee hangende vleermuisjes stuiten. Onze lichtbundel maakt ze wakker en verschrikt vliegen ze weg. Als we de grot uit zijn, lopen we terug, in een tempo, omdat we nog willen douchen en eten, we moeten om 13:00 uur op het vliegveld zijn, en we hebben nu geen busje....We redden het gelukkig, en eenmaal in Miri geland, komt de bus net aan, die ons naar het station brengt. Als we naar het Parkhotel lopen om onze bagage op te halen, vraagt een man of we een taxi willen. OK... we willen terug naar Kingwood Inn, het hotel waar we eerst verbleven en welke veel beter is dan het Parkhotel. Voor 5 ringit wil hij ons wel brengen. Het blijkt geen officiele taxi maar een particulier die een zakcentje wil verdienen. Best, we vragen hem ons voor het hotel op te halen. Dat doet hij en in no time zijn we weer bij Kingwood Inn, waar ze verrast reageren en we krijgen dezelfde kamer ('kamar besar', grote kamer). We gaan lekker lang douchen, verzamelen alle bezwete kleren voor de wasserette en gaan die avond lekker bij KFC eten. De volgende dag slapen we uit, we lopen naar het postkantoor met een doos souveniers en folders en komen onderweg langs een bakker/cafetaria. Deze was vorige week dicht, vanwege het chinese nieuwe jaar. Ze hebben de lekkerste dingen, dus we besluiten er te ontbijten en alvast broodjes voor de lunch te kopen. Bij het postkantoor blijkt dat ze net met siesta gaan... We kunnen het pakketje achter laten en later terug komen om het te versturen. Ook goed, gaan wij naar BintangPlaza om de foto's van de stick te laden, en informatie over Brunei te vergaren, onze volgende bestemming. Over Brunei is weinig te vinden, de touristische site dateert van 2000 en is niet echt bijgewerkt. Ook over het eiland Labuan is niet veel informatie verkrijgbaar. Daarna gaan we de boekenwinkels af, Niek heeft niks meer te lezen. HIj vindt niks waar hij interesse in heeft, van de fantasy serie waaraan hij begonnen is hebben ze alleen de latere delen. Missie mislukt. Terug naar het postkantoor, waar we voor 45 ringit het pakketje van ongeveer 5 kg versturen, en een kaart voor Mariola's Oma die jarig is en geen internet heeft. Die avond eten we sate en groentensoep in een Maleis eettentje, terwijl we het nieuws bekijken. Zo te zien komen de Hadji vandaag en morgen terug. We hopen maar dat dit niet het openbaar vervoer in het Islamitische Brunei platlegt, onze bestemming voor morgen...
