|
Woensdagochtend lopen we Kingwood Inn om acht uur uit, naar het busstation. De bus naar Brunei vertrekt om negen uur. We kunnen een kaartje kopen tot aan Seri, in Brunei. De busreis voert naar de grens, eerst Maleisie uit, en dan naar immigratie Brunei. De stempel geeft ons recht op twee weken verblijf in dit sultanstaatje. Niet dat we van plan zijn hier zo lang te blijven...Hier moeten we op een andere bus stappen, die naar Kedai gaat. Gek genoeg moeten we onderweg weer uitstappen, met de buschauffeur en met de pont oversteken. Aan de overkant staat een bus te wachten, waar wij en de chauffeur instappen. Grappig. In Kedai moeten we weer overstappen, in een bus naar Seri. We ontmoeten twee Canadezen, die oorspronkelijk Bruneis waren, maar geemigreerd zijn. Ze zijn nu op vakantie. Eenmaal in Seri staat er al een minibus klaar om ons naar de hoofdstad te brengen, Bandar Seri Begawan, BSB in de volksmond. Het is even proppen, en wij komen voorin te zitten tussen de dozen en tassen, naast de chauffeur. Uiteindelijk komen we er om drie uur aan. De chauffeur van de minibus wijst ons op het paleis van de sultan, waar we niet in mogen. Het paleis is drie dagen per jaar geopend voor publiek, tijdens hari raya (na de vastenmaand). Hij noemt ook de naam van een goedkoop hotel, maar we worden er niet veel wijs uit... Op het busstation orienteren we ons, en gaan op zoek naar een foodcourt, om te drinken. We vinden er al snel een, en drinken ice milo (inmiddels ons favoriete drankje!). Je kan hier met singapore dollars ook betalen, de munteenheid is gelijk. Wat mooi is, die hadden we nog over. We worden aangesproken, door een man, die ons ook de naam van een hotel noemt, waar je voor 10 dollar kan slapen. We mogen ook bij hem slapen... met het incident van Miri nog in ons achterhoofd bedanken we daarvoor. We hadden een kaartje van internet geprint, en gaan op zoek naar een jongerencentrum, waar ook dorms zijn. Dit blijkt Pusat Belia, en dat is de naam die de chauffeur en de man ons noemden. Het zijn wel gescheiden slaapzalen.... maar met airco. We ontmoeten Yvonne, een Duitse vrouw die alleen reist voor drie weken. Er is maar een dames slaapzaal, met veel stapelbedden. Gelukkig zijn we de enige twee. Niek deelt zijn kamer met vier bedden en een Japanse jongen, die voornamelijk op zijn bed muziek ligt te luisteren. De portier van het complex vertelt dat we vanavond naar het amusementspark kunnen, voor tien dollar per persoon met de bus. We heben gelezen over het park, gebouwd door de sultan voor de mensen. Het lijkt ons wel wat en we zeggen mee te gaan. Maar eerst gaan we naar het touristeninfo center, voor een goede plattegrond, en wat er te zien is. Het is een mooi kantoor, met veel brochures. We krijgen een visitor Brunei boekje en een kaart. Hij vertelt ons dat Brunei ook rainforest heeft, en dat we een of meerdaagse tochten kunnen boeken. Zo lang waren we niet van plan te blijven. We vertellen dat we naar Labuan en Sabah gaan. Hij zegt dat het daar niet veilig is als de oorlog begint, veel te veel Filipijnen, zegt hij. Hij komt oorspronkelijk uit Sabah, maar is geemigreerd naar Brunei. Hij zegt dat ze de blanken neerschieten, als wraak. We schrikken ervan...dat is naar nieuws. We vragen of we de grote moskee kunnen bezoeken, omdat het vandaag een islamitische feesdag is (terugkeer hadji's), en of het museum geopend is. De man schrijft openingstijden op en knikt ja. Als wij naar buiten gaan, blijkt het museum dicht. Teleurgesteld lopen we richting moskee, maar het is nog te vroeg, tijdens gebedsuren is de moskee niet toegankelijk, en volgens de tijden die de man opschreef moeten we drie kwartier wachten. We drinken wat in een chinees restaurantje en lezen het info boekje door. De tijden in het boekje verschillen van de tijden die de man opschreef. Bij de moskee aangekomen, blijken de tijden in het boekje correct, en nu zijn we te laat. Echter, er staat een bord voor de ingang, dat we er vandaag helemaal niet in mogen...wat we al dachten. Het verbaast ons dat de man in het infocenter ons zoveel verkeerde en rare informatie gaf. Bij de moskee ontmoeten we Yvonne weer, vergezeld van een Zwitserse jongeman op doorreis. We besluiten met zijn vieren te gaan eten, en vanavond een boottocht of een wandeling te maken. Maar dan moeten we eerst de bustocht naar het amusementspark afzeggen. De portier is er niet blij mee....dacht drie vissen gevangen te hebben. We eten langs de rivier en hebben discussies over de op hande zijnde oorlog. Als de zon onder is, maken we een wandeling en fotograferen de moskee in het centrum nog eens. We besluiten naar de grote moskee te wandelen. Als we daar aankomen, komt het gezang van het bidden ons tegemoet. Zo in het donker voor een machtig mooie moskee klinkt dat indrukwekkend. Mariola probeert het op video vast te leggen. We wandelen terug via de kampung, een dorp van paalwoningen in de rivier. De mensen groeten ons vriendelijk. We drinken nog wat in de fooodcourt van een warenhuis in het centrum en gaan dan ieder ons weegs naar de guesthouses, om te slapen. In de slaapzaal van Mariola staat de airco te zacht, zodat ze niet kan slapen van de warmte, en het licht ziet worden, en vroeg opstaat. Bij Niek valt de airco uit, zodat hij om 5 uur 's ochtends een wandeling door het complex maakt. Omdat we in gescheiden slaapzalen liggen, weten we van elkaar niet dat we wakker zijn..
We ontmoeten elkaar pas om kwart voor acht, we pakken in en gaan naar het busstation. Daar ontmoeten we Danny, een Bruneise gids, jammer maar te laat. Hij is redelijk bekend, geeft ons een kopie van een artikel over hem in een travellers magazine. Wie ooit naar Brunei gaat en van plan is daar meer tijd door te brengen dan wij; vraag naar hem, hij is erg vriendelijk en spreekt goed Engels. De bus vertrekt pas om 10 uur, dus we moeten nog even wachten. De ferry vertrekt pas om 13:00 dus ook daar moeten we wachten. Die tijd brengen we door in een cafetaria waar de Filippijnse serveerster een gesprek met ons begint. Ze vertelt dat haar baas wil dat zij ook een hoofddoek draagt, en zich bekeert. Maar ze is katholiek en voelt daar niks voor. Maar ze wil wel graag blijven werken. Ze is de enige die Engels spreekt en buitenlanders kan helpen, dus voorlopig heeft ze nog werk. Vreemd hoor.... De boottocht valt mee, Mariola haalt wat slaap in en Niek leest zijn boek. Eenmaal in Labuan moeten we weer door de douane, nu een stempel voor Sabah, het oostelijke deel van Borneo. 0ns paspoort raakt lekker vol zo. De meeste reizigers nemen gelijk de ferry naar Kota Kinabalu, de hoofdstad van Sabah, op het vaste land, maar wij willen duiken op dit eilandje. Bij Labuan liggen een aantal wrakken op duikbare diepte (20 tot 60 meter) en die wilden we gaan bekijken. Tevens zijn er een paar kleinere eilandjes voor de kust waar zeeslangen voorkomen, en die wilde Niek graag zien. We gaan dus op zoek naar een hotel. Het is erg rustig in de hoofdstad trouwens. Labuan is een belastingparadijs, alles is taxfree en vooral voor drank en sigaretten is dat aantrekkelijk voor de Bruneiers en Maleiers (die mochten toch niet drinken vanuit de Islam?). We vinden een hotelkamer, met een ontbijt inbegrepen. Het is goedkoper om een eenpersoonskamer te nemen met dubbelbed, dan een twee persoonskamer met 2 single beds, maar dan heb je dus ook maar een ontbijt. We gaan op zoek naar het toeristeninfocenter, met behulp van een plattegrond. Daar krijgen we wat folders en ze vertelt ons dat er nog maar een duikschool op het eiland is, Borneodivers, en dat ze bij hotel Waterfront aangesloten zitten. Onderweg daarheen komen we langs Financial Plaza, wat een winkelcentrum blijkt te zijn. Hier gaan we wat drinken en vinden internet. Eind van de middag gaan we verder en vinden Borneodivers. Helaas blijken die al om 16 uur dicht, dus morgen terugkomen!! We eten in de foodcourt en gaan naar het hotel, krantje lezen, HBOfilm op TV kijken.
De volgende morgen weer terug naar Borneodivers. Helaas horen we daar dat de zee te ruw is om te gaan duiken, en het zicht erg slecht. Jammer, jammer. Dan hebben we geen reden meer om te blijven, voor de rest is er niet veel te doen op het eiland, als je een auto huurt kan je in een dag alle zogenaamde bezienswaardigheden afrijden. We gaan dus snel informeren hoe laat de ferry's naar Kota Kinabalu gaan. We kunnen met die van 13 uur mee, dat is mooi. Omdat het Valentiijnsdag is, en dit eiland belastingvrij, kopen we parfum voor Mariola, Red van Hugo Boss. Eindelijk weer eens een geurtje, eindelijk lekker ruiken!! We pakken de tas in, blijven op de geaircoode kamer wachten tot het tijd is en gaan naar de ferry. Op naar KK!! |
|
