Na een lekker roti-ontbijt wachten we op onze lift. In een klein wagentje rijden we met twee medewerkers (rangers) van het park naar Similajau. Daar aangekomen blijkt bij de information center dat er maar 1 weg is, die na een kilometer of 5 splits, langs de rivier of langs de zee verder. Daar zouden krokodillen en slangen kunnen worden gezien, dat klinkt spannend. We besluiten te proberen daarheen te komen. We lopen behoorlijk door, nemen pauze op een stukje strand na ruim een uur trekking. Het is belangrijk dat we de tijd in de gaten houden, we zijn om 12 uur aangekomen en moeten om 17:30 weer mee terug rijden. Het is al 15:00u en we hebben nog niets gezien, buiten wat vlinders. Het is snikheet en we zijn bekaf, we besluiten terug te gaan, zonder ooit de splitsing te hebben bereikt. Wel zijn we op tijd terug, we drinken wat en rijden weer mee. Douchen, KFC, filmpje kijken op TV en tukken.
Met wat geluk vinden we vandaag toch nog een internet cafe! We uploaden wat foto's, doen wat mail en verslag typwerk, zelfs een chat met Arnoud. Daarna halen we broodjes en duiken lekker de bioscoop in, Lord of the Rings 2.
We hadden al een bus zien staan die richting Batu Niah ging, en deze morgen zien we er weer een. Dat komt mooi uit, want we willen die kant nu op, richting Niah Caves. De chauffeur vertelt dat hij om 10:00 vertrekt, dus we moeten rennen, nog maar een half uurtje! We redden het en stappen om 12:00 uit in Batu Niah. Hiervandaan zou je een bootje moeten kunnen nemen naar het park, maar helaas, laagseizoen denken we maar, alleen een zwarte taxi kunnen we nemen. Tien ringgit lichter en vijftien minuten later staan we in het mooiste onderkomen in National Parks tot dusver. We 'huren' een hostelkamer (vier bedden) voor 40 RM, badkamer zit eraan vast. In dit parkgebouw zitten er vier van zulke hostelkamers, die uitkomen op de gezamenlijke huiskamer en keuken (met water en koelkast!). We schuiven twee bedden tegen elkaar, dat komt best goed. Omkleden en met de boot het riviertje over. Het riviertje is zo smal dat we ons afvragen waarom ze geen klein bruggetje bouwen, i.p.v. steeds met dieselmoterbootjes vier meter op en neer te gaan. We lopen flink door over de Plankwalk en komen na een tijdje aan bij de Trader's Cave. Dit is eigenlijk meer een overhang, waar wat skeletjes van hutjes staan. Deze worden gebruikt als er geoogst is om de eerste handel te bedrijven. Ietsje verder lopen we langs de overblijfselen van een archeologisch kamp, waar is aangetoond (door de vondst van een schedel) dat al 40.000 jaar geleden de moderne mens, Homo Sapiens, leefde in de Niah Caves. Direct hierachter ligt de Great Cave, waar de swiftlets hun nesten bouwen en dus allemaal lange stokken omlaag hangen van het wel 60 meter hoge plafond van de grot; hier klimmen de harvesters omhoog om deze vogel-lekkernij te plukken. De geur van guano, vleermuizen- en vogelpoep, is vrij sterk. Verder achter in de grot knippen we onze lampen aan en lopen we trap op en af. Na een stukje verkeerd gelopen komen we dan in de Dark Cave, hier is de lamp een echte noodzaak. Het pad blijkt vrij glad en Niek glijdt onderuit onderaan een trap. Geen blijvende schade, hoogstens wat gekrenkte trots. Aan het einde van de Dark Cave lopen we weer even in de jungle, om uit te komen bij de laatste grot, de Painted Cave. Het laat zich raden waarom deze zo genoemd wordt, helaas is het erg moeilijk deze grottekeningen te zien vanachter het hek. We lopen terug naar de Great Cave en twijfelen even of we blijven wachten op de uittocht van vleermuizen. Moe en bezweet, nog ruim anderhalf te gaan zitten wachten...Toch maar niet, we gaan terug, lekker douchen en eten. Op weg naar het restaurant wordt Niek ineens gebeten in zijn voet: rode mieren! Net als we zitten blijkt Mariola ook problemen te hebben, er is er eentje haar broek ingekropen! Het toilet inrennend (uiteraard een enorme kever ontwijkend, midden in het pad) trekt ze haar kleren uit en controleren we alles. De Maleise kokkin ziet het allemaal verwonderd aan. We leggen zo goed en kwaad als het gaat uit wat er gebeurd is, ze vindt het wel grappig. Terug in ons kamertje sprayen we onze insectenkiller en we slapen best redelijk.
We pakken de boot terug naar Niah (dat kan dan weer wel!) en willen kaartjes kopen. Helaas gaat de bus van 11:00u niet, dus we moeten om 12:00u terugkomen om kaartjes te kopen voor de bus van 13:00u. Zo gaat dat hier. Oke, we zoeken een cafeetje op en gaan ons een beetje zitten vervelen. We zoeken nog wat broodjes voor onderweg, wat niet meevalt, het meeste is dicht (nasleep Chinese nieuwjaar). Om iets over twaalf kopen we de kaartjes. Als we eindelijk de bus ingaan blijkt deze al vol te zitten. We spelen 'domme toerist' en wijzen op onze kaartjes, waar plaatsnummers opstaan. De inzittenden hebben geen kaartjes van te voren gekocht, die kopen zij gewoon in de bus. Een chinese moeder met twee dochters en een zoontje houdt drie tweepersoonsplaatsen bezet, dus proberen we duidelijk te maken dat met wat geschuif er best plaats moet zijn voor ons. De hele bus lijkt dit wel door te hebben, behalve deze chinese dame. Wat geschreeuw van het jongste mannetje verder is het dan toch gelukt. De bus vertrekt ook eindelijk (natuurlijke airco, broodnodig!) en halverwege stappen er nog wat drinkende jongens in, een rumoerige trip. In Miri aangekomen stappen we eerst bij het Visitors' Information Centre naar binnen, het ligt pal naast het busstation. Met de nodige info op zak gaan we hotels bekijken, we sjouwen wat af. Als laatste ontdekken we Kingwood Inn, met een lekker grote kamer, douche/toilet, airco en TV met HBO (films!) voor maar 65 RM! In een nabijgelegen shopping mall eten we 'hot plate noodles' in het foodcourt, naast wat kakkerlakjes. We gaan lekker slapen.
Vandaag lopen we rond in de shopping malls en vinden een redelijk internet cafe. Uploaden van foto's, mailtjes, verslagen maken en website updaten, we moeten nog veel doen. Ook willen we onze vlucht naar Gunung Mulu (Mulu National Park) boeken. Helaas blijkt in het kantoor van Malaysia Airlines (MAS) dat een aantal vluchten al vol zitten. Bovendien is het dan niet duidelijk wel terugvlucht je kan nemen. De medewerkster vertelt ons dat er een reisbureautje is dat altijd vier plaatsen op de terugvlucht reserveert. We gaan naar dit reisbureau en weten hier gewoon een retourticket te kopen voor 160 RM p.p. 's Avonds eten we naast ons hotel Fish & Chips, gek genoeg best lekker (het meeste 'western food' is niet te eten).
Met een flinke wandeling tegen de heuvels op in de hete zon, komen we bij de 'Grand Old Lady'. Dit is de plek waar Shell voor het eerst olie vond in Borneo, al in 1910. Het is een ijzeren toren met wat uitleg erbij geplaatst. We dalen af rechtstreeks naar beneden en lopen daarom door een echte 'kampung' heen, houten hutjes op palen, stroompjes water tussendoor, vuilnis her en der, zo wonen veel mensen in Maleisie. De rest van de dag besteden we weer vooral in het internetcafe.
De volgende dag maken we een wandeling door het oude centrum en bezoeken een grote Chinese tempel. De muren zijn beschilderd met tekeningen, die samen een verhaal vormen. Echter, in het chinees, en nog niet engels ondertiteld. Er liggen wat mensen te slapen, en de fontein op het plein ervoor is leeg, opgedroogd. Langs de waterkant lopen we terug. We gaan nog even naar het postkantoor, om een doos te halen voor onze souveniers, en te informeren wat de openingstijden zijn. Die avond gaan we naar een restaurant genoemd in de Marco Polo, Indiaas. En ja, we hebben er heerlijk gegeten, een set menu van rijst, curry, tandoorikip, papadum, naan en raiti voor 12 Rm per persoon. Teveel om op te kunnen.
Zaterdag slapen we uit en checken uit, we gaan naar het Parkhotel omdat dit dichter bij het bustation is. En de bus naar het vliegveld om naar Mulu te gaan, vertrekt om 06:45. Het leek ons slimmer om dan nu al te lopen met de rugzakken. Het hotel is oud, maar voldoet.
Door een aantal middagen te internetten zijn we weer aardig bij. Het uploaden van de foto's naar de site gaat niet altijd even soepel. Soms maar een voor een. Dus de uren tikken dezer dagen weg!!
Zaterdagavond lopen we na het eten een blokje om, voordat we naar het hotel gaat. Het is al donker, maar we lopen altijd vlak bij elkaar, ofwel achter elkaar ofwel naast elkaar, Mariola zoveel mogelijk aan de binnenkant, om ongewenste aanrakingen te voorkomen. We worden nog dikwijls aangegaapt, ook al hebben we lange broek aan en wijd tshirt of soms zelfs lange mouwen. Die avond gaat het helaas toch mis. Een man raakt Mariola opzettelijk aan in het voorbijlopen en zijn hand slingert naar achteren. Niek ziet het en we houden stil. Misschien moet je dat niet doen, maar soms is de maat vol. Niek zegt er wat van en de man ontkent. Te laat hebben we door dat hij dronken is. Hij biedt zijn excuus dan aan, zegt dat het per ongeluk was, maar ziet dat Niek hem niet gelooft. Dan wordt hij agressief en Niek krijgt een klap. Zijn vriend probeert te bemiddelen en Mariola spring ertussen, waardoor zij geschopt wordt. We worden allebei kwaad, maar beheersen ons, niet wetende of ze gewapend zijn en of voorbijgangers ons zullen helpen. Vooralsnog kijken een paar mensen in de winkel langs de straat het aan. We besluiten te gaan, voordat het echt uit de hand loopt. Terug in het hotel zijn we opgefokt en verdrietig. De islamitische cultuur begint ons tegen te staan. Niek is boos en vraagt zich af of hij niet had moeten terugslaan...en is gefrustreerd omdat hij het gevoel heeft niks te hebben gedaan. Mariola is verdrietig omdat mannen hier zo onbeschoft kunnen zijn en dat je machteloos bent als vrouw. Dit is een moeilijk moment voor ons.
Dan zien we een kakkerlak en Niek pakt de spuitbus. Hij spuit tegen de muur en opeens komen achter het kastje meer kakkerlakken, opgeschrikt door het gif. Hij spuit nog een paar keer en inmiddels liggen en kreperen er wel 20 kakkerlakken op de grond. We bellen de receptie, die housekeeping stuurt. Om op te ruimen zeker, mooi niet, we willen een andere kamer. Gelukkig is de housekeeping ook verbaasd dat het er zoveel zijn. Bij de receptie hebben ze geen andere kamers meer. Niek gaat in onderhandeling; de manager is er helaas niet en de nachtdienst spreekt niet veel Engels. Hij krijgt een goedje mee, dat gestrooid wordt waar de kakkerlakken vandaan komen. Jaja. Uiteindlijk krijgen we een andere kamer, de gasten die deze gereserveerd hadden, komen pas vannacht aan. Die kamer lijkt diervrij. De kakkerlakken hebben ons even van de spanning afgeholpen, maar nu komen de emoties los. Toch proberen we vroeg te slapen, morgen met de bus naar het vliegveld en dan naar Mulu.
