Foto's van Kakadu 1
Foto's van Kakadu 2
Vandaag gaan we via de Arnhem Highway richting Kakadu national Park. Maar eerst maken we nog een stop bij Window on the wetlands, niet in de eerste plaats om het interactieve en leerzame informatiecentrum, maar omdat je hier een Jumping Croc Cruise kan maken. Met een boot vaar je de Adelaide rivier op, waar krokodillen leven (zoals in de meeste rivieren in het Noorden trouwens). En die gaan we spotten.... en de bemanning hangt aan een hengel een karbonade, laat die op het wateropppervlak spletsen en de krokodil komt er op af. Als de krokodil wil toehappen, trekt hij de hengel terug en houdt het vlees hoger. Zo moet de krokodil uit het water komen om het vlees te pakken. De kleinere krokodillen van 2 a 3 meter lukt dat erg goed, en zo zie je dus een krokodil springen naar een stuk vlees. Het is een machtig gezicht hoe hij het water uitkomt, zijn bek wijd open, pootjes naast zijn lijf en zwaaiend met zijn staart. FOTO De grotere krokodillen zijn nog imposanter, wat een prehistorisch dier, wat een rij tanden, en hij maakt een snelle draaibeweging en heeft het vlees soms voordat de bemanning het weer omhoog kon trekken. We hebben geluk, er zijn redelijk wat krokodillen in het water. Sommige liggen op de kant warm te worden, maar kunnen de verleiding van een gratis stuk vlees niet voorbij laten gaan. De kapitein had het ook naar zijn zin, op de ochtendtocht hadden ze maar twee krokodillen gezien. Als we terugkeren zien we in de verte nog een krokodil, als we op de kant zijn pakken we de verrekijker om hem te bewonderen. Volgens de kapitein is deze wel 6 meter, maar had hij blijkbaar geen honger. Wat een beest... Als we teruglopen naar de auto laat de kapitein ons nog een watermonitor zien FOTO die bij zijn huisje leeft. Verder hebben ze nog een aantal pythons, die je mag aanhalen FOTO
Na deze geweldige ervaring bezoeken we het infocenter en rijden door naar het park, betalen toegang en picnicken onze lunch. We willen door naar Jabiru, vanwaar we de eerste trektochten willen ondernemen. Onderweg komen we langs Mamukala wetlands, een lookout over een moeras. We stoppen er en zien voor het eerst de Magpie Gans FOTO Jacana's (lijkt alsof ze over het water lopen), Whistling Ducks, een enorme kite, de eerste Rainbow Bee eater, die niet stilzit, een kleine aalscholver en veel lelies FOTO. Voordat de zon ondergaat rijden we verder, naar de Aurora Kakadu lodge, waar we alleen de binnentent opzetten. De camping heeft een groot zwembad met bar en spa en een kleine campkitchen, helaas alleen met bbq's. Ach, het is de aanwezigheid van een koelkast die telt. We gaan zwemmen, lezen de park info, plannen onze activiteiten voor de komende dagen en gaan slapen. Gelukkig is het hier iets koeler dan in Darwin.
Dinsdag staan we vroeg op, we willen mee met de Mangarre Monsoon Rainforest guided walk die om 8 uur begint. We zien een saltie (zoutwater krok) in de East Alligator river zwemmen, slapende, hangende fruitbats en de gids vertelt ons over het gebruik van planten en bomen door de aboriginals. We rijden door naar Ubirr om de talks bij aboriginal art sites bij te wonen. Het park is echt prachtig, en in sommige delen zijn door aboriginals op rotsformaties (overhangende rotsen of shelters) tekeningen gemaakt. Van taferelen, maar ook dieren en en verhalen. Bij de Main Gallery geeft de ranger Anna uitleg over de tekeningen. Er zijn drie periodes te onderscheiden; zoutwater, zoetwater en contact (met de Europeanen). Er zijn vissen en schildpadden getekend, kangaroos en gecko's; sommige tekeningen zijn over elkaar getekend, en er zijn verschillende stijlen te onderscheiden. Met de zogenaamde X-ray stijl benadrukten ze de delen van een dier die te eten zijn. Er is zelfs een tekening van de Tasmaanse wolf, wat de indruk geeft dat deze dieren tot in het noorden voorkwamen. Op een andere site is de rainbow serpent getekend, dit was ooit een vrouwenplaats waar vrouwen hun dochters onderwezen en voorbereidden op hun toekomstige taken. De ranger geeft ons ook uitleg over kinship, wie met wie verwant is, tot welke familiegroep je behoort, zodat je weet met wie je wel en niet mag trouwen...De derde site is een afbeelding van een schijnoorlog tussen twee stammen, omdat de ene stam een aangetrouwde dochter uit de andere stam te zwaar gestrafd had voor een overtreding van de wet. Er schuift nog een ranger bij, Johnnie, originee aboriginal. Hij vertelt ons mooie verhalen, hoe je schildpadden vangt en krokodillen verjaagt (handig!), hoe de wetten in elkaar zitten. En we leren dat in Kakadu de aboriginals die er wonen hun recht hebben behouden te jagen, en de rangers helpen het land/park te managen in droge en natte tijden. Als laatste klimmen we op de rotsen en hebben een prachtig uitzicht over de floodplains. We besluiten de east alligator river boottocht te maken, onder begeleiding van een aboriginal gids. Dat kan om 15 uur, dus gaan we eerst terug naar de camping om te eten, en te spelen in de sprinklers om af te koelen. Terug naar de rivier zien we een bushfire langs de weg, erboven cirkelen kites, op zoek naar wegrennende prooi. Bushfires zijn hier een vorm van landmanagement; je steekt bepaalde stukken in brand aan het begin van het droge zeizoen, om te voorkomen dat er later een ongecontroleerde fik uitbreekt. en je brandt grens gebieden weg, zodat onverwachts uitgebroken vuur niet door het park kan razen. We komen aan bij de boot en kunnen aan boord. De naam van de rivier is een beetje vreemd, er komen hier geen alligators voor. De ontdekkingsreiziger die dit gebied vond, zag het verschil niet tussen een krokodil en een alligator zeker... We spotten er al weer snel eentje, een jong van anderhalve meter, banger van ons dan andersom (met uitzondering van sommige australische touristen dan). Aan de overkant van de rivier begint Arnhem land, waar we zonder permit eigenlijk niet mogen komen, maar de gids nodigt ons uit, en we mogen van boord. Qua natuur verschilt het niet van Kakadu, er wonen alleen andere groepen aboriginals (en een deel wordt gebruikt door de overheid om het leger te trainen). De aboriginal gids laat ons handgemaakte gebruiksvoorwerpen zien en voelen, zoals mandjes, speren, slijp- en maalstenen en hij laat zien hoe je vuur maakt. Weer in de boot wijst hij verschillende bomen aan, van welke je de blaadjes gebruikt om vissen te verdoven in een plas zodat je ze makkelijk kan vangen, tot bast waar je wiegjes van maakt. Op het laatst speelt hij ook nog een stukje didgeredoo. Na dit enerverende tochtje door het park gaan we nogmaals naar Ubirr (onderweg 2 agile wallibies gezien) om de zonsondergang over de floodplains te zien en de avond talk van de guide te horen. We hopen rock wallabies te zien, maar nee. De ranger legt ons dingen uit over de verschillende landschappen en seizoenen in Kakadu; wetlands, billabongs, woodlands en de rainforest. Voordat de zon onder is, klimmen we naar beneden, om niet in het donker door het park te hoeven rijden. Bij de parkeerplaats ziet Niek een blue winged kookaberra op een bord zitten. De weg is niet verlicht, dus is het goed uitkijken (met je grootlicht aan). Helaas zit er onverwachts toch een klein diertje op de weg, niet te vermijden...Mariola is er van slag van dat ze het diertje heeft overreden. We delen de campkitchen die avond met vier zwitserse jongens en twee aussies. Het wordt een late avond, en die nacht horen we de dingo's huilen (en het is niet eens volle maan).
De volgende morgen worden we wat moeilijker wakker. Tijdens het ontbijt horen we op de radio dat een meisje is aangevallen door een krokodil in de haven van darwin. We gaan vandaag naar Nourlangie rock, een ander stuk in het park met shelters, schuilplaatsen waar aboriginals tijd doorbrachten. We zijn net te laat voor de eerste talk, maar lopen mee naar de andere plaatsen. Allereerst de Anbangang Gallery, met een tekening van 'lightning man' met zijn kinderen (sprinkhaantjes) die zijn komst aankondigen (build up: komst van donderbuien vooorafgaand aan het natte seizoen). De uitleg wordt gegeven door twee aboriginal rangers, Johnny en Russel. Aan de andere kant staat een evil spirit afgebeeld, waar een incestverhaal bijhoort. Als we naar de Anbangbang Gallery lopen, zien we onder aan de heuvel een blackfooted rock wallaby (foto). Daardoor zijn we maar net op tijd boven in de shelter. Nu wordt verteld hoe de verf werd gemaakt en hoe deze shelter gebruikt werd. In de rotsen zie je slijtplekken, kuiltjes waar vrouwen dingen in fijnmalen. De rotstekeningen zijn omlijnd met siliconenkit en afgezet met een platform, zodat er geen stof tegenaankomt, geen bizons hun horens er aan kunnen scherpen en de regen ze niet verwatert. Na alle uitleg lopen wij langs de buitenkant terug, zien nog kangaroo tekeningen en tekeningen van dansende mensen. Ook de blanken werden afgebeeld, rode mensen met geweren, mensen met handen in hun zakken en pijp in de mond. Spreekt voor zich, zou ik zeggen....
Tussen de middag rijden we naar het Bowali visitor center, waar we een lunch nuttigen en afkoelen, de film 'call of kakadu' zien waarin een blue winged kookaburra stel wordt gevolgd over een jaar, we leren wie Bill Neidjie was (abo. landeigenaar die met rangers samenwerkte en zijn kennis overdroeg naar de volgende generatie, en hoopt dat de blanke australier die kennis ook oppikt om het juiste te doen voor Kakadu). Wanneer een aboriginal overlijdt, wordt zijn naam niet meer genoemd voor een x periode, en als zijn uitspraken geciteerd worden, wordt zijn naam geschrapt en van foto's afgeplakt. Alleen Bill maakt daarop een uitzondering. Rond een uur of vier vertrekken we naar Anbangbang billabong om vogels te spotten rond zondsondergang. Het is een plas, die langzaam opdroogt, omzoomd met gras en rainforest. In het gras ziet Mariola twee wallabies. Er staat een bord op het wandelpad 'closed due to season' en croc borden, wat we negeren, we kijken wel hoe ver we komen. Er zitten al veel vogels in en rond de plas, we zien net een jabiru opvliegen (wat jammer nou!!), ibissen, white egrets, radja shelter ducks, white necked heron, white faced heron en een paar rainbow bee eaters. Halverwege merken we dat de plas wel groot is, dat we misschien nog niet halverwege zijn, en dat we misschien toch voorzichter moeten zijn. Als Niek bijna op een slang gaat staan, besluiten we terug te keren, voordat het donker is. De corrella's en cockatoos maken inmiddels een hoop herrie op zoek naar de juiste tak in hun boom en de eerste muggen komen al naar buiten. Time to go!
donderdag 12 juni 2003
Als we opstaan pakken we de boel in, we vertrekken vandaag uit Jabiru. Als we rijden naar Yellow Waters zien we ineens dat de tank bijna leeg is. *slik* We redden het net, komen aan in Cooinda en tanken snel bij. Hierdoor zijn we ietsje te laat in Yellow Waters, maar de Guided Walk blijkt pas net begonnen. De Ranger vertelt wat over de geintroduceerde problemen in Australie: grazend vee, waterossen, varkens, canetoads (rietpadden?), katten, salvinia waterplant en memosa, om maar eens wat te noemen. Dit alles probeert men ingenieus op te lossen, maar soms gaat dat mis. Zo is jaren geleden de Canetoad in Queensland geintroduceerd door boeren die hoopten dat deze giftige padden bepaalde insecten zouden opeten. De padden konden niet bij de volwassen insecten (die vlogen) en bleken de larven niet te lusten. Wel waren ze buitengewoon makkelijk aangepast en verspreidden ze zich in moordtempo. Het beestje is uitgegroeid tot cult-symbool voor Australiers, die zich toch altijd verwant voelen met 'strijden tegen het systeem'. Helaas biedt de rest van de Guided Walk niet veel nieuws voor ons. Wel zien we weer verschillende mooie vogels: White-bellied Sea Eagles op hun nest, Ibissen, Rainbow Bee-Eaters, een Night Heron, Darter, Egrets, Whitenecked Herons, Corella's, Magpie Geese in vogelvlucht en uiteraard in het water de kop van een krokodil (pas nadat we veel gespetter en gesplash hoorden). Onder de boardwalk zitten duizenden catfishes, van klein (paar millimeter) tot groot (30 cm). In de verte sjokt nog een paard. Ja, dat is ook een geintroduceerd dier. Terug in Cooinda pleegt Mariola een telefoontje met de immigratie, omdat de internet aanvraag voor verlenging van het visum niet geheel soepel leek te verlopen. Met veel onduidelijkheid over en weer komt Mariola er uiteindelijk achter dat ze wordt geacht een rontgen foto te laten maken, bij voorkeur maandag in Brisbane. Als ze heeft uitgelegd dat dat niet zal lukken krijgt ze prompt 28 dagen overbruggingsvisum erbij. Ging het geheel maar zo makkelijk! We drinken een koffie en rijden naar Gunlom (met een lunch onderweg in de hitte). Dat gaat over een dirtroad van 40 kilometer, 4WD recommended. We doen er anderhalf uur over, hobbelend over de 'corrogation'. Om af te koelen kleden we ons zsm om en lopen naar de poel onderaan de waterval. Het ziet er prachtig uit, maar niemand zwemt in het water. Hmmm...Dan nemen we het zekere voor het onzekere en besluiten naar boven te klimmen, daar zal zeker geen croc rondzwemmen! Na een half uurtje ploeteren glijden we een rokpoel (met zoetwater garnaal) in, met uitzicht over het dal. Prachtig. We vertrekken net voor zonsondergang, weinig zin om te klimmen op slippers in het donker. De faciliteiten zijn hier prima, we nemen een douche. Omdat het wat later is dan we hadden gedacht (of we zijn gewoon lui) is ons avondeten een appel met cup-a-soup, terwijl we naar de dia-voorstelling van Denise, aboriginal ranger, kijken. Het thema is leven & werken in Kakadu. We zien wat meer van hoe de aboriginals tegenwoordig leven. Trish, blanke aussie ranger, zegt aan het einde tegen de bezoekers: "en laten we allemaal Denise bedanken dat we hun land mogen bezoeken." Ja, je zou het bijna vergeten, maar in Kakadu (en eigenlijk heel Australie) ben je een bezoeker, alsof je over de vloer komt bij de buurman, zo bezoek je hun land. Dat dreig je wel snel te vergeten als je van camping naar camping gaat. Terug bij de tent drinken we nog een thee en eten een muesli reep in het licht van de volle maan.
vrijdag 13 juni 2003
We koken een eitje en gaan snel (met thee in de hand) de Billabong Walk doen. Helaas blijkt de Billabong al bijna droog, dus is er weinig vogel te bekennen. Om 8:30 zijn we terug bij de waterval voor de Guided Walk, geleid door Trish. Naast wat uitleg over de bomen die hier voorkomen laat ze een ronde piepschuimen bal zien. Het blijkt dat krokodillen deze ballen interessant vinden en erin proberen te bijten. Op die manier kijken de rangers dus of er crocs zitten in bepaalde wateren. Met name de grootte van de gaten bepaald of het een estuarine (zoutwater) of zoetwater krokodil betreft. Ze laat schedels zien van beide soorten en hoe deze in verhouding staan tot hun lichaam. (De schedel is 1/7 van het totaal bij estuarine crocs.) Krokodillen zijn 's nachts theoretisch goed te spotten, hun ogen reflecteren in het donker. Op de oever kunnen ze duidelijke sporen achterlaten. Maar ondanks het croc-management sluipt er wel eens een saltie een populaire zwemplek in. Getuige het sluiten van Twin Falls, de topattractie van Kakadu, dit jaar. Trish laat nog foto's zien van een toerist die besloot dat hij Gunlom wel in het Wet Season kon bezoeken (ondanks het bord: gesloten). De beste man is aangekomen met zijn 4WD, maar toen begon de regen. Hij zat een aantal dagen vast, in eerste instantie leefde hij in de douchehokken waar hij deuren bovenop had gelegd. Later moest hij zelfs in de watertanks (op een drie meter hoog platform) gaan zitten om droog te blijven. Toen uiteindelijk het niet meer regende en zijn auto al onbruikbaar was, werd de enige optie om door de rivieren, vol met crocs, te waden en zwemmen, trachtend het pad terug te vinden. Het is hem gelukt... Leuk avontuur, dat wel. Enfin, wij rijden gewoon met de auto weer weg, al blijkt deze weer een klein probleempje te hebben. Accuzuur prijkt gelig op de contacten van onze accu. Balend dat we toch een dirtroad zijn opgegaan met Carrie vragen we aan de camping manager of dit kwaad kan. Geen probleem zegtie, afspoelen met kokend water. Dat doen we nog maar even niet hier midden in de natuur. Om half twaalf zijn we eindelijk weer op weg. Eerst moeten we stoppen voor een overstekende slang, dan omdat Carrie te heet wordt. We laten haar een half uurtje afkoelen in de schaduw. De remmen blijken te piepen als we rustig rijden. Tja. We rijden maar door, de dirtroad af. Uiteindelijk komen we in Mary River aan, we gaan gerustgesteld lunchen. Met een klein beetje extra in de tank rijden we weer weg. Buiten een suicidale groene slang komen we verder ongestoord aan in Katherine. Boodschappen bij Woolworth's, tank vol bij Plus Petrol, een kaartje van Nitmiluk Gorge (Katherine Gorge National Park) gehaald bij de I. We rijden naar de camping bij Nitmiluk en zetten de boel op, stoppen het spul in de koelkast, de gebruikelijke routine. 's Avonds eten we in het restaurant wat, netjes aangekleed en gewassen want er is live entertainment! Oke, misschien zijn we iets te lang in de rimboe geweest :o) Er zitten een man of 20 op het terras te eten en een local cowboy met gitaar zingt, overigens best goed. Een garnalen salade en fish & chips, smullen. We wandelen terug onder de volle maan (bijna op een pad stappend, canetoad?), op de camping vergezeld door wallabies die grazen rond onze tent en een rumoerige vleermuis in de boom erboven.
