Met Sandro een poos naar het park geweest en in het gras liggen praten (ja dat luieren in het gras 's middags raak je nu eenmaal gewend!). Sandro gaat na deze reis zo'n beetje een wereldreis maken. Voor hem was de camino nog maar het beginnetje. Hij gaat nog treinen naar Madrid, Toledo, daarna naar Marseille, Parijs, Duitsland, Oostenrijk, waar zijn oma woont. Dan vliegt hij naar India, Thailand, Maleisie, naar Australie, dan naar de States en pas dan weer terug naar Brazilie. Hij had een goede baan, heeft een masters degree als computer analist, maar vond zijn leven zo'n sleur worden dat hij zijn apartement heeft verkocht, zijn baan heeft opgezegd en nu dus de wereld rondreist.
In het park kwamen we Sebastiaan weer tegen en die was ook op weg terug naar huis, dus weer een afscheid.
Toen was het tijd om te gaan eten. We waren uiteindelijk met z'n twaalven. Antonio was er ook bij en Birgita en Carolina, wat mensen die ik alleen van gezicht kende en een groep italianen die ik al vaak had gezien, nog een japanse jongen die iemand anders weer goed kende en Sandro en ik dan.
Na het eten moest Sandro op de trein, dus ook weer tijd van afscheid nemen, toch weer tranen hoor..
Mijn ouders haalden me toen op en zijn naar het hostal gegaan.
Vandaag is een rare dag. Vanmorgen ontbeten met mijn ouders en toen nog even terug naar Santiago. Nog meer mensen teruggezien die gisterenmiddag waren aangekomen. Zoals een man uit Quebec en Monique en Pierre die ik al vanaf het begin tegenkom.
Een tarta de Santiago gekocht voor thuis en toen naar omaatje toe. Later gegeten met ome Jesus, Manolo en Mari Carmen in een restaurantje en nu even siesta (of in je dagboekje schrijven!)
Maar het blijft toch een rare dag, want je zit eigenlijk te wachten tot je naar huis kunt, maar ik vlieg morgen pas en dan moet ik eerst naar Madrid, dan Barcelona en dan pas naar Amsterdam (doe er even lang over als met de trein naar St Jean).
Het is trouwens vandaag al de hele dag bewolkt en mistig en vanmorgen miezerde het zelfs. Morgen geven ze helemaal slecht weer op. Wat dat betreft heb ik echt geluk gehad met het weer en ik denk dat het mooie weer het toch makkelijker heeft gemaakt, want met droog weer kan je stoppen waar je wilt voor een pauze, wat ik ook regelmatig heb gedaan. Ook al was die enorme hitte van de laatste week ook wel weer erg vermoeiend.
Tijdens de siesta gisteren een lang bad genomen met allemaal lekkere dingetjes (masker, body cream enz) die Myriam en Ilona hadden opgestuurd. De post die ik in Burgos niet had ontvangen hadden ze trouwens inderdaad doorgestuurd naar Santiago, dus daar was ik heel blij mee.
Daarna terug naar oma. Het was alweer anderhalf jaar geleden dat ik haar had gezien en op die leeftij dis dta toch een hele poos. Maar al vroeg kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Was gewoon zo moe, dus ben naar het hostal teruggegaan en ben in mijn bed gedoken. Vanmorgen vroeg ging de wekker om naar het vliegveld te gaan. Het voelt nog steeds vreemd aan om niet mijn rugzak te hoeven pakken en om niet een eind te hoeven lopen. Behalve de blaren zit het lopen nog zo in mijn benen. Mijn schoenen passen niet meer in mijn rugzak, dus die moet ik toch weer aan (ik had mijn voeten beloofd dat ik ze voorlopig niet meer aan zou doen). Dus maar weer blaren tapen en op naar het vliegveld.
Zit nu in het laatste vliegtuig naar Amsterdam. Lang moeten wachten op Barcelona, maar gelukkig zijn daar veel winkels, dus had ik wat te doen en ik kon er nederlandse tijdschriften kopen.
Kreeg nog een smsje van Cisco, hij zat nog steeds in Finistere, maar hij had iets verkeerds gegeten en was daar ziek van geworden. En hij mist de camino.. Nou, ik ook!!
Erik vertelde dat er allemaal bloemen in huis staan en dat Ilona en Monique naar Amsterdam komen om me op te halen, dus er staat een heel welkomscomite. Kan nu echt niet meer wachten!! Heb mijn zakdoekjes maar vast in mijn broekzak gedaan.. alleen maar voor het geval dat!
Oja.. ze zijn mijn wandelstok kwijtgeraakt in Barcelona,.. BALEN! Ik hoop maar dat ze hem nog na sturen, want ook al is het puntje erafgebroken, die stok heeft voor mij veel waarde.
