Carolina was er niet bij, maar Sandro kwam iemand tegen waar hij in het begin mee had gelopen, Glen, dus we waren met zijn vieren. Na het eten op een terrasje gaan zitten en het was gewoon een raar gevoel dat we niet om 10 uur in de herberg moesten zijn. Om ongeveer half 1 was in in het hostal terug en het was een wonder dat ik nog wakker was!
's middags een nederlandse man tegengekomen, Fred, die vanuit Nederland had gelopen. Zijn vrouw en dochter liepen de laatste paar dagen mee. Ik had onderweg een praatje met ze gemaakt (eindelijk weer eens nederlands praten) en hij was nu zo blij. "Hee, jij bent dat nederlandse meisje (!!haha) die met 2 buitenlanders liep. Later die middag kwamen we hem weer tegen en nodigde hij ons allemaal uit voor een drankje. 's Avonds laat toen we terugliepen naar het hostal zagen we hem weer en hij was nog steeds aan het feestvieren. Nog weer later bleek dat hij in hetzelfde hostal te zitten want we hoorden zijn vrouw tegen hem zeggen dat hij zacht moest doen op de trap, hij had echt feest gevierd!!
Ik kon maar moeilijk in slaap komen door de hitte, dus weer maar een paar uurtjes geslapen vannacht. Maar het is nog steeds een feest van herkenning en daar krijg je ook energie van.
Vanmorgen voor de laatste keer ontbeten met Sandro en toen op naar de kathedraal. Ik weet dat het altijd ontzettend druk is bij de pelgrimsmis, dus we gingen er al om 11 uur naartoe. Daar kwam ik Carolina weer tegen die vertelde dat ze zo had moeten huilen bij de mis. Claude en Bernadette waren er ook, die ben ik onderweg vaak tegengekomen, maar ik vergat iedere keer hun naam. Om 11 uur was het al druk in de kathedraal en om half 12 kon je al niet meer zitten. Zo ontzettend veel toeristen. Zag er ook weer het spaanse echtpaar uit Murcia. Ik had de eerste dag zo'n medelijden met die man. Hij sjokte achter zijn vrouw aan en zag eruit alsof hij elk moment om kon vallen. De tweede dag zag ik hem in het gras liggen bij de herberg en vroeg ik hem of hij nog wel leefde.. Hij had nog al wat overgewicht mee te torsen, maar elke dag weer liep hij flinke etappes en zag ik hem of onderweg of in de herberg. Nu was hij er toch maar mooi!
Kwam ook Sebastiaan weer tegen, de sloveen die ik voor het laatst, heel kort in Foncebaddon had gezien.
Doordat het zo massaal was vond ik de mis niet echt emotioneel, zoals Cisco en Carolina het hadden ervaren. Maar ik kreeg toch wel kippenvel toen er werd gezegd: "Desde San Juan Pied de Port, una peregrina de Holanda" Dat was IK!
Ook zwaaiden ze met het grote wierookvat wat toch altijd weer zeer indrukwekkend is.
Na de mis gauw mijn spullen in het hostal gehaald en terug naar het grote plein waar mijn ouders stonden. Mijn vader had echt niet gedacht dat ik het zou gaan halen, pas toen ik voorbij Leon was begon hij erin te geloven. Ze waren echt beretrots op me!
Net met mijn ouders gegeten en vanavond ga ik voor de laatste keer eten met iedereen die mee wil. Al denk ik dat dat er steeds minder zijn want iedereen gaat langzamerhand naar huis. Zag net Salvader en Toni op weg naar de trein en Cisco pakt straks de bus naar Finisterre. 't Is zo'n raar idee dat je al deze mensen helemaal niet meer ziet straks!
Na het eten met mijn ouders terug naar het barretje waar ik had afgesproken en toen kwamen Cisco en Sandro eraan. Zij wilden nog eten dus even ergens een broodje gegeten en toen kwamen we Carolina weer tegen, gelijk afgesproken dat we met zijn allen gaan eten vanavond. Daarna toch echt afscheid moeten nemen van Cisco.
