Het is hier in Ribadiso do Baixo een prachtige herberg aan een riviertje met een heerlijk groot grasveld erbij. Dus eerst maar even met de voeten in het ijskoude rivierwater. Daarna toch maar weer opgestaan om te douchen en te wassen. De was van gisteren was nog niet droog dus ook die nog even opgehangen. Vanmiddag weer niets gegeten en ben nu gewoon te moe om terug te lopen naar het barretje (behalve dat is er hier verder niets), dus maar weer een mueslireep als lunch. Nu lig ik heelrijk in het gras bij te komen. Blaren weer doorgeprikt en morgen zien we wel weer. Ik moet er nu even niet aan denken dat ik mijn schoenen aan moet trekken!
We wisten dat Antonio, Birgita en Carolina achter waren gebleven, dus groot was de verrassing om opeens Carolina aan te zien komen lopen. Ze wilde eigenlijk doorlopen naar Arzua, maar besloot toen toch maar te blijven. Ze had de hele dag alleen gelopen en had daar echt van genoten.
Later vertelde ze me dat op die dag precies een jaar geleden haar relatie was verbroken. Eigenlijk door allerlei redenen van buiten af en ze had het er nog steeds moeilijk mee. Die dag had ze besloten hem toch weer te bellen, alhoewel ze wist dat dat het alleen maar erger zou maken. Toen ze ons tegenkwam en wij haar probeerden over te halen om in deze herberg te blijven zag ze dat als een teken.
's Avonds met zijn vieren wezen eten in een restaurantje/barretje (pelgrimsmenu!) en daarna terug naar de herberg. Voordat we gingen eten was ik nog even naar de wc gegaan in de herberg en daar waren klapdeuren. Toen ik erdoorheen ging klapte de andere deur dicht echt precies op mijn blaren. Kon wel janken vna de pijn! Terug van het eten was de blaar gevuld met bloed.. oh shit! Weer leeggeprikt en het deed echt pijn. Dat wordt jankend van de pijn de laatste twee dagen uitlopen! Cisco besloot met Carolina om vandaag 37 km te lopen naar Monte do Gozo, maar dat red ik dus echt niet vandaag, maar Sandro wilde ook niet zo ver.
Goed geslapen, ondanks wat gesnurk (zou ik eraan gewend raken??) en om kwart voor 6 ging Cisco's wekker af want die wilde vroeg weg. Het voelde zoooo goed om niet zo vroeg op te staan en me nog een keer om te draaien! Had er gewoon plezier in!
Samen met een duits meisje, Sylvia, die Sandro al kende van eerder, waren we de laatste om te vertrekken. Na een paar kilometer was er ontbijt in Arzua, cafe con tostada en toen in een ruk doorgelopen naar Brea, waar we zijn gestopt voor een bocadillo en toen door naar Pedrouzo. Het was vandaag ontzettend warm en er was geen zuchtje wind. Op de tv in het barretje zeiden ze dat het vandaag 37 graden zou worden en ik denk dat dat wel aardig klopte. Gelukkig ging het eerste stuk door het bos, lekker in de schaduw, maar de laatste kilometers waren op de weg, of op een pad gelijk ernaast en dat was zo ontiegelijk warm. Gelukkig waren we redelijk vroeg bij de herberg, kwart voor 2, waar de volgende verrassing was. Geen deuren of douchegordijn voor de gemengde douches. Ik moest zo ontzettend lachen om de reactie van iedereen. Heb een hele snelle douche genomen en heb daarna in een deuk gelegen om Sandro, omdat zoiets in Brazilie dus echt niet gebeurd. Gemengde sauna's zijn er nauwelijks en zelfs in de jeugdherberg waar we met zijn drieen waren vond hij het vervelend dat de badkamerdeur niet op slot kon. Hij had er echt moeite mee om te gaan douchen, slaapt zelfs in zijn broek omdat het vreemd is om in het gezelschap van vreemden in je onderbroek te lopen. Ik geloof dat we dat in nederland preuts noemen!
Daarna voor een van de laatste keren mijn spullen gewassen. Het is grappig, want de meeste mensen die ik spreek voelen zich allemaal heel dubbel. Iedereen wil natuurlijk in Santiago aankomen, maar tegelijkertijd betekent dat het einde van de camino. Het is toch een hele speciale ervaring geweest. Natuurlijk is er het feit dat je 800km hebt gelopen en ook nog over flink wat bergen (en geloof me dat is een heel verschil!), maar er is gewoon iets bijzonders aan deze camino. Aallen al de mensen die je ontmoet, uit het oog verliest en die dan plotseling weer opduiken, terwijl je had verwacht ze niet meer te zien. En dan is het net alsof je een lang verloren vriend terugziet.
Maar er is meer, een ongrijpbaar stukje. Elke dag weer de kracht en positiviteit vinden om er wat bijzonders van te maken, ondanks de blaren, de zere spieren, de hitte of de regen, het gebrek aan slaap..
Oh.. was ik nog vergeten. Gisterenavond werd ik gebeld door Jose, Jose en Javier. Ze waren om 12 uur (dinsdag) in Santiago aangekomen, maar ze gaan morgen alweer weg, dus ik zie ze niet meer. Ze bedankten me voor mijn gezelschap, zeiden dat ze heel blij waren mij te ontmoeten en dat ik als een "frisse wind" voor ze was (hun woorden oke!). Ze hebben nog foto's waar ik opsta en die gaan ze nog opsturen. Nu 'moet" ik opstaan want ik moet naar de wc en ik zit net zo lekker!
