Gisterenavond nog wat wezen drinken in het stadje met Cisco, Sandro en we waren Antonio, Birgita en Carolina weer tegengekomen. Het was nog lang warm en toen de deuren van de herberg dicht gingen om half 11, hebben we met zijn allen nog even buiten gezeten. Z� gelachen om niks eigenlijk, maar was gewoon even lekker.
's-Morgens om half 6 werd er alweer hard gepraat in de slaapzaal, terwijl de deuren pas om half 7 open gingen (eerder mocht/kon je niet weg!). Sandro, Cisco en ik hadden ook gelijk spullen gekocht voor het ontbijt en zochten een plekje aan tafel. Er waren nog 3 stoelen vrij, dus daar gingen we zitten en ik legde (een leeg) plastic tasje opzij om mijn bord neer te zetten. Er zat een Duitse kerel die heel boos het tasje pakte en toen Sandro zei: "sorry...is deze van U ?" werd hij zo afgesnauwd, niet normaal en op de ��n of andere manier was dat voor mij de druppel van alle irritaties die ik had gehad over mensen die gewoon lak hebben aan de rest, en ik werd ontzettend boos en vloog uit mijn vel! Die kerel werd toen zo agro, dat ik maar ben weggelopen. Sandro en Cisco zeiden nog: "joh, dat is die kerel niet waard" en we zijn toen buiten maar verder gaan eten.
Echt een rotmanier om je dag te beginnen. We gingen pas laat op pad en alle 3 waren we helemaal stil. Na ongeveer een uurtje begon Sandro erover dat hij heel moe was, pijn in zijn rug had en eigenlijk geen zin had om te lopen. Ik was ook doodmoe, mijn knie deed pijn, voelde weer flinke blaren en mijn rugzak was zwaarder dan ooit.
We dachten allebei dat dat door het hele gedoe kwam in de herberg. Om half 4 doodmoe aangekomen, en dan 2 uur moeten wachten. Allerlei mensen waren moe en ge�rriteerd en daarbovenop dat gedoe met die kerel. We besloten in het eerstvolgende cafeetje koffie te drinken en weer even te relaxen en tot jezelf te komen. Daarna ging het een stuk lekkerder.
Een uurtje verder kwamen we langs een winkeltje met heerlijke kersen, dus toen hebben we weer pauze gehouden en heerlijke, zoete kersen gegeten. Na ongeveer 2 uur waren we in Cacabelos en het was ondertussen zo warm geworden. Even rusten in de schaduw en voor ik het wist lag ik bijna te pitten. Toch maar weer opgestaan na een uurtje, en aan de laatste 8 km begonnen, klimmen in die enorme hitte. Zoooo warm. Al snel was mijn water op, maar gelukkig kwamen we nog langs een piepklein dorpje waar een oud mannetje buiten zat en toen ik water vroeg, kreeg ik heerlijk koud water.
Weer rond half 4 in de herberg, waar ik met kleren en al onder de douche ben gesprongen. Nu op bed, blaren weer leeggeprikt.
vrijdag 3 juni
's-Avonds wezen eten in het stadje en al vroeg gaan slapen. Nou ja, proberen te slapen. Er was weer dezelfde groep Spanjaarden, die net een groep kippen is samen. Wat een herrie kunnen die maken! Om half 10 vroeg ik of ze wat zachter konden praten en toen kreeg ik als antwoord, dat het nog geen 10 uur was hmm..en dat zijn dezelfde mensen die 's-morgens om 5 uur iedereen wakker kakelen. Viel toch vrij snel in slaap en werd om 4 uur!!! wakker, door mensen die al opstonden. Kon daarna niet meer slapen, dus het was een kort nachtje voor me. Om half 6 ofzo, zag ik dat Sandro en Cisco ook al wakker waren en besloten we ook maar op te staan. Vandaag stond een lange en zeer steile etappe op het programma dus het was wel lekker om op tijd te vertrekken. Mijn blaar deed meteen al flink zeer, maar na een poosje kon ik het een beetje vergeten. We wilden ontbijten in het volgende dorp, volgens de gids zou het barretje vanaf 7 uur open zijn, maar natuurlijk klopte dat weer niet en moesten we nog eens 5 km verder lopen, toen hadden we er al weer 10 km opzitten. Na het ontbijt liep het toch een stuk lekkerder.
Toen begon de klim en ik had tegen de jongens gezegd: "ga maar vooruit, want ik ga niet zo snel met die blaar", maar ze wilden perse op me wachten, want als het nou niet ging ofzo. Het was echt ontzettend steil, en al snel liep ik me rot te zweten. In La faba was ook een herberg en dat was 4 km van O cebreiro vandaan en ik wilde toch maar daar blijven, want het waren nog eens 4 z��r steile kilometers (heb er anderhalf uur over gedaan) Maar weer wilden ze er niet van weten: "nee, je gaat gewoon mee en we gaan rustig!" Uiteindelijk ben ik vast vooruit gegaan toen ze nog aan het eten waren. Ik had mijn blaren opnieuw getaped en dat voelde een stuk beter. Steil, echt zoals de eerste dag. De pas over de Pyren�en was 1350 meter, en nu 1250 meter hoog. Lopen, stoppen, drinken, op adem komen en weer doorgaan, zoiets.
Mijn blaren gingen weer flink zeer doen, en toen ik aankwam bleek het vel ervanaf te zijn. Opeens zo'n kwartier voor ik er was een bord: Galicia! Ik schoot toch wel even vol. Dit is echt het "terra de meu pai" Het land van mijn vader. In Galicia staan om de 500 meter bordjes met daarop de afstand nog te lopen. Nog 150 km en dan zit het er alweer op. Ben nu 4 weken weg van huis, maar het voelt als minder, terwijl ik wel iedereen heel erg begin te missen. Belde met thuis toen ik was aangekomen en had gedoucht (je raakt echt gewend aan een koude douche!) en sprak met Pascal. Ik zei dat als alles zo goed blijft gaan, dat ik dan waarschijnlijk volgend weekend thuis ben "nou gelukkig maar" zei hij, "want dat werd tijd, ik begin je echt te missen!" En ik was al zo moe en dan dat kinderstemmetje had zo wel kunnen janken. Maarja, dat doe je dan weer niet in een slaapkamer met 5 vreemden!
Heb trouwens een bed dat zo wiebelt als ik beweeg (bovenbed), dat ik bang ben zeeziek te worden vannacht! Gelukkig was het vandaag een stuk minder warm en was er wind. Nu in O cebreiro waait het zelfs flink en voor het eerst in een hele poos heb ik een fleece �n jas aan. O cebreiro is een heel oud dorpje, heel klein en qua idee net iets als Orvelte. Prachtig uitzicht trouwens, voor en achter me alleen maar bergen, bergen, bergen.
Heb hier toch ook mijn blaren maar even laten behandelen door iemand van het rode kruis, want je ziet toch flink veel ellende. Ik kom regelmatig een lange Duitser tegen die met iemand uit Oostenrijk of Zwitserland samen liep. Ik noemde die andere man Peter en vroeg me af waar Heidi was, want hij draagt altijd een knickerbocker en zo'n hoedje. Gisteren zag ik die Duitser weer en hij vertelde me dat "Peter" moest stoppen omdat hij zijn voet heel erg had bezeerd. Zelfs nu, in principe zo dichtbij, vallen er nog mensen af en dat lijkt me echt verschrikkelijk, want je hebt er dan al zo'n eind opzitten. Zometeen eten met Martha, een Hongaarse vrouw en Cisco en Sandro, die zich al gekscherend mijn bodyguards noemen. Eerst zo maar even alles voorbereiden voor morgen. Rugzak indelen/inpakken, route bekijken en waar ik naartoe (wil) ga(an) morgen.
Mijn vader en moeder willen naar Santiago komen als ik daar aankom, dus ik moet een beetje gaan kijken, wat haalbaar is en gaan denken over een terugvlucht.
