Pakistan, dag 4
Dag 4
Heej! Tis vandaag woensdag 24 december en alles gaat prima. :) Vanochtend
ging Skander al half 9 ofzo naar z’n werk. Ik stond om iets van 9 uur
op. Ik ging douchen, toen ik eruit kwam zei chachie Gurria ‘douche je
elke dag?!’ Hmm.. moest ik niet elke dag douchen? Ik vroeg ‘t
later aan Skander, maar die doucht wel elke dag.. Naja, ik zal voortaan niet
elke dag douchen... ;) Toen heb ik vette roti met stroop weer op, jummie..
Ik heb gelezen, uit ‘De naam van mijn vader’. Ik heb met chachee
Gurria ook een tijdje op het dak gezeten. Echt heerlijk weer hoor buiten!
Binnen is het koud, maar buiten is ‘t lekker, schijnt de zon. Ik heb
nog wat met chachee gepraat. Zij is eigenlijk de enige hier, samen met Farooq,
die Engels praat. Maar Farooq is vaak werken. En ehm, ja ik ben bij hem nog
wat meer verlegen dan bij chachee. Chachee was gister naar haar mama geweest,
en broers. Sajjad, hij heet eigenlijk Gorem (ofzo), is een broer van chachee
Gurria. Ik ken hem van msn, ik heb weleens met hem gepraat via msn, en hij
kent mij ook nog van msn. Wel grappig dus. Chachee vertelde me dingen die
hij over me had verteld, dat ik van muziek hield en ze had een foto gezien
die ik waarschijnlijk ooit naar hem gestuurd had. Ze zei dat ik daar dikker
was en donkerder en nu niet meer, nu dun, en witter (en rood), en minder gezond..
Ik ben wel benieuwd welke foto dat dan was.. haha. Vrijdag gaan we, Skander,
chachee en Sajjad (ik noem hem maar even zo, omdat ik hem zo ken), samen iets
doen (en misschien anderen ook). Chachee zei tegen Sajjad dat ik verlegen
was en maar een heel klein beetje Engels sprak, Sajjad zei toen dat ik juist
heel goed en veel Engels praatte met hem.. haha. Chachee geloofde ‘t
niet. Ik zei toen maar dat ik het makkelijker vind te schrijven/typen dan
te praten.. Wel leuk om Sajjad nu te gaan zien. Hij zal wel denken wat is
ze verlegen.. haha.
Verder heb ik ook, dat was gister, gwoon gezellig in de kamer gezeten, met
opa en broer die de pijp rookten, en poepo’s en chachees. Opa en broer
vertelden verhalen, poepo’s ook, over de oorlog in 1965, Pakistan en
India, over papa die toen door 2 kogels was geraakt, en bloedde, over de hele
familie die elkaar kwijt was geraakt. Opa had zijn vader toen verloren. En
papa had ‘t toen dus bijna ook niet overleefd, hij was ongeveer 13 jaar.
Vandaag, toen Skander werken was, vertelde poepo Nisreeth over Skander toen
hij als babytje in Pakistan was. Dat hij echt heel erg ziek was en dat ze
toen net als ze nu deed bij Rimsjah, hem zo vasthield en voor hem zong omdat
hij de hele tijd huilde ook. Rimsjah huilt nooit, ze is echt heel lief. Opa
(‘dadaboe’) is nogal ziek. Hij ligt veel, bijna altijd op bed
in de kamer. Hij praat weleens tegen me, dan zeg ik weer jee, tikhè.
Oma ligt vaak in haar kamer. Zij rookt trouwens ook de pijp.
‘s Middags, toen Skander terug was, gingen Farooq, Skander en ik naar
eh, sja, de naam vergeten, een soort heel groot park/tuin, met mooie gebouwtjes,
fonteinen, water. Ik was er m’n vorige keer in Pakistan ook geweest,
ik herkende het. Het was heel leuk, ook foto’s gemaakt, tjai gedronken.
Echt mooi daar. ‘s Avonds gingen Farooq, chachee, Skander en ik naar
winkels, we hebben slippers en schoenen gekocht voor mij, en ook een paar
voor Eva.. Ik helemaal blij! :) We gingen ‘s middags en ‘s avonds
weer met de riksjah, met z’n drieën achterin gepropt... Das ook
een hele belevenis hoor, op een riksjah door Lahore...! Maar het is bijna
half 12 ‘s avonds nu en ik ga ook maar eens slapen... Doegg!
Ik heb trouwens foto’s, 2 foto’s van papa gezien op Skanders telefoon;
papa ziet er goed uit, eigenlijk heel gewoon, gewoon papa, hij zag eruit als
in m’n droom die ik had voor ik naar Pakistan ging; goed. Dus dat is
wel fijn... :)
Ik word soms wel echt helemaal gek van m’n hoest. Het is moeilijk te
voelen wanneer het erger of minder erg wordt, maar soms denk ik toch dat dat
hoestdrankje ‘t misschien zelfs nog erger maakt.
