Pakistan, dag 3
Dag 3
Hoihoi! Ik zit nu in de kamer, thuis, in Lahore. Tis dinsdag 23 december nu.
Ik ben dus gister aangekomen, om 4 uur ongeveer. Enorme vertraging dus. ‘t
Vliegtuig ging ineens eerst naar Karachi, daar moest ik er uit. Een paar uur
daar op ‘t vliegveld gewacht. Ik was nog helemaal niet zenuwachtig ofzo,
maar toen ik daar in Karachi was, was ik dat wel even. Zij moest daar uit,
dus moest ik echt erg goed kijken naar de mensen die ik kende. Want ze riepen
wel dingen om, soms ook in engels, maar soms ook niet. In Urdu kan ik wel
tot 5 tellen, dus meestal kon ik horen wat mijn vlucht niet was, maar wat
766 was in Urdu wist ik niet, dus dat was moeilijk. Maar uiteindelijk hoorde
ik mijn vluchtnummer in Engels, dus toen ging ik. Ik kon trouwens écht
bijna niet wakker blijven op ‘t vliegveld, m’n ogen vielen echt
steeds dicht. Maargoed. Toen kwamen we in een ander vliegtuig dan net. Ik
hoorde ook dat ze omriepen dat er slecht weer was in Lahore (terwijl in Karachi
echt de zon lekker scheen) en dus waren op een gegeven moment mensen van een
paar vliegtuigen die naar Lahore moesten en volgens mij echt allemaal in dat
ene vliegtuig, haha. Gelukkig had ik nog snel een plaatsje kunnen vinden,
en ik zat naast Nederlandse mensen die ik nog kende van Amsterdam, dus dat
was wel fijn. Om ongeveer 2 uur kwam ik in Lahore aan. Eerst een uur in de
rij staan voor m’n paspoort, dan een uur wachten op m’n bagage.
En toen eindelijk om 4 uur kon ik weg. :) Geen last gehad trouwens van mensen
die iets van me wilde dragen, maar ik had dan ook m’n tas op m’n
rug, dus was ook niet nodig haha. Ik stapte naar buiten en daar stonden echt
vééél mensen achter hekken. Want alle mensen van alle
mensen van overal kwamen nu aan. Nou, daar stond ik, iedereen die naar me
keek. Héél even bleef ik staan. En toen kwam Skander uit die
enorme menigte tevoorschijn. Toen was alles goed. Farooq was er ook. En nog
een man met 2 kinderen, een of andere neef ofzo. We gingen in zijn auto naar
huis. Farooq op de motorcycle. In de auto keek ik m’n ogen uit. Ik wist
natuurlijk wel een beetje hoe het eruit zag, maar toch was het wel weer echt
wow! Zeg maar... Ezels op de snelweg, met wagens, tanga’s en riksja’s.
En ‘t verkeer jongen, echt totaal geen regels of iets gewoon he! Echt
alles door elkaar gewoon, geen stoplichten ofzo, geen links of rechts, geen
stoep of fietspad. Gewoon gaan en toeteren en oppassen... haha.
Toen waren we thuis aangekomen. Skander belde aan. Iedereen stond in de kamer.
Zusjes van papa enzo. Allemaal groeten, met een pyaar, twee hande over m’n
hoofd. Ik maar lachen de hele tijd tegen iedereen, salaam aleikum en tikhè
zeggen... Toen ik voor de deur stond, was ik trouwens echt zenuwachtig. Maar
nu gaat ‘t wel. Er wonen een hoop mensen hier: Farooq en z’n vrouw
chachie Gurria; de vrouw van Afzal, chachie Nabillah; poepo Iqbal en haar
man (ff naam kwijt); poepo Achter; poepo Nisreeth (3 zusjes van papa); 4 kinderen:
Rimsjah, de kleinste, dochter van Farooq en Gurria, echt heel lief; Maneeb,
ongeveer 10 jaar, leuk jochie, hij zit nu de hele tijd op m’n bed tegen
me te praten... hihi; verder nog 2 jongens van ik denk 12 en 15 ofzo, ook
ff hun naam vergeten. Met die twee heb ik verder nog niet gepraat ofzo; en
dan opa en oma... Dat was het, denk ik, echt veel hè... dat zijn dus
14 mensen die hier wonen, plus Skander en nu ook ik erbij.. Zoheej. Ze zijn
allemaal echt heel aardig. De broer van opa is vandaag ook hier gekomen. Ik
heb net de hele tijd bij opa en broer gezeten, ze zaten hun grote pijp te
roken, echt grappig. Ze praatten de hele tijd tegen me. Het is even wennen,
maar Skander zei me ‘gewoon de hele tijd tikhè (goed) of jee
(ja) zeggen’. Dus dat doe ik nu maar... haha. Skander zei dat hij ook
niet veel verstaat van opa, maar hij kan anders wel echt goed doen alsof haha.
Maar Skander verstaat wel veel hoor en praat ook behoorlijk veel urdu, ik
zit echt te luisteren naar hem, woow! Echt stoer. Ik weet alleen nog een paar
woordjes. Tis wel moeilijk, kvergeet veel steeds weer. Maar... ik weet nu
wel (bijna) alle namen, van hier dan... Straks gaan we naar Narsingh, weer
een hoop namen... haha. Komt wel goed allemaal. :) Gister toen ik aankwam,
moest ik nodig naar de wc. Ik ben natuurlijk weer de hele reis niet naar de
wc geweest... haha. Ik wilde wel bijna gaan in Karachi, maar ik was toen echt
te bang dat ‘t vliegtuig dan misschien zonder mij zou vertrekken ofzo...
De wc is een gat in de grond zeg maar. Er zijn twee van die eh richels zeg
maar waar je je voeten dan op kunt zetten. Dus je moet op je hurken gaan zitten.
Hoe je dat moet doen met je kleren weet ik niet, ik doe gewoon m’n broek
helemaal uit... Tis dus niet zo van aah, lekker zitten en plassen.. ‘t
kost (nog) moeite... haha. Het is nu bijna 6 uur ‘s avonds en ik ben
vandaag nog maar één keer naar de wc geweest, ik ben wel blij
dat ik maar weinog hoef... Gister ben ik toen al snel naar bed gegaan. Ongeveer
6 uur, tot 9 uur ‘s ochtends had ik toen doorgeslapen, iets van 15 uur
dus... haha. Skander slaapt naast me op het tweepersoonsbed. Vanochtend lekker
vette roti met appelstroop op (had ik meegenomen). ‘s Middags had ik
nog even geholpen in de keuken, boontjes gepeld. Skander ook, hij had nog
nooit eerder geholpen zei hij, hij moet ook altijd werken overdag. ‘s
Middags heb ik toen roti met aardappel/groenten-iets en sla gegeten, was echt
heerlijk.
Ik heb vandaag ook met papa gepraat door de telefoon even. Ik was echt zenuwachtig.
Hij klonk wel goed. Hij klonk wel gewoon, als papa... Hij vroeg hoe het ging,
en over dat m’n reis lang duurde, hij vroeg hoe ‘t ging met Dries,
Selma en Jasmijn en mama. Ik zei goed, heel veel groetjes. Verder zeiden we
niet veel meer, ik gaf Skander weer. Het was eigenlijk wel normaal, maarja
ik wist niet wat ik moest zeggen, en papa ook niet echt denk ik. Ik deed m’n
best om niet te gaan huilen. En toen hadden ze het er geloof ik over dat ik
niet huilde... Nagoed. Vrijdag of zaterdag kan ik naar papa toe. Skander probeerde
net nog iemand te bellen om te kijken of ‘t misschien eerder kon en
niet achter tralies. Maar niet echt gelukt geloof ik. Vanochtend had ik ook
gedoucht, d’r is een gewone douche met warm water, dus dat is wel lekker.
:) Ik heb nu een sjalwaar chemiz van ik geloof Iqbal aan. Vandaag zijn nog
een keer m’n maten opgenomen, echt een héleboel hihi. Ze zijn
bezig met een sjalwar chemiz voor me te maken... :) Echt lief. Ik heb trouwens
die ketting van Eva aan Skan gegeven, was ie blij mee... Er vliegen hier vliegtuigen
boven, echt héél hard... Vandaag ben ik met Skan en Maneeb ook
even naar buiten gegaan, op slippers van hier met blote voeten. Het is dus
niet zo koud. Maar toch is het best wel koud, binnen, voor als je geen verwarming
hebt ofzo.. Ze doen wel vesten aan enzo. Op straat zie je gewoon kinderen
lopen enzo, en vrouwen en mannen, en af en toe loopt er een oude man die aan
‘t schreeuwen is, die hoor je ook binnen..., en ezels, en buffels, ...
Er zijn best mooie huizen. Ik zag ook een hele groep, een hele familie ofzo,
die buiten in hutten woonden, en daar gewoon bedden buiten hadden staan, op
‘t zand. De weggetjes hier zijn steen, zand, modder, alles een beetje
ofzo. We gingen even naar een parkje hier dichtbij. Ook gingen we even een
winkeltje binnen om wat snoepjes voor Maneeb te kopen. Ook een snoepje met
‘hoest-drops’.. :) Toen liepen we weer terug. Er is wel een vieze
lucht hier in Lahore. Ik drink hier mineraalwater, en heb gewone thee met
gerstemoutstroop op, en tjai. Ik voel me wel goed, alleen m’n hoest
is niet fijn. En, eh, sja, hoewel ik toch iets van 15 uur geslapen heb, zou
ik volgens mij nu, half 7, toch zo weer in slaap kunnen vallen... Maargoed,
‘t komt wel goed. Ohja, ik heb van Maneeb een paar hele leuke armbanden
gekregen, van die plastic felle kleuren.. hihi. Poepo Iqbal heeft ze omgedaan,
ik dacht echt dat ga ik niet eens proberen zo klein.. maar Iqbal heeft ze
toch omgekregen... haha. En ‘t deed nog niet eens zoveel pijn. Als ik
ga eten, eet ik meestal met Skander of op ons bed, of in de kamer op ‘t
bed ofzo.. Ik hoor nu trouwens van buiten Pakistaans gepraat ofzo, van de
moskee denk ik. Ze zeiden dat Afzal zei dat ik goed ben in de keuken.. :)
Ships, ik moet naar de wc.. :S Maargoed, ik ga maar stoppen dan denk ik. Ik
weet niet hoe ik het voor mekaar gekregen heb om zoveel te schrijven, terwijl
ik nog niks heb gedaan... haha. Morgen gaan we wel wat doen, naar moskee en
culturele dingen bekijken ofzo. Nou, tot de volgende keer dan maar! Doegg!
