kaya mga brO, speak now or forever hold your peace...
Below is the winning piece in the latest contest
sa UP Creative Writing Contest. Its been 4 months since
I saw him and talagang namimiss ko na siya... 
pero what can I do? It seems that I have loved the wrong person....
but still the pain keeps on hurting me and kung walang
magbibigay ng gamot para dito sa nararamdaman ko....
baka mamatay na ako.... to give you a background about my life, 
everything seems to be fine except dun sa time na dumating na sa
buhay ko yung hinayupak na lalake na yon.... hehehe.... 
kung curious kayo about dun sa guy... bestfriend ko po yon 
kaso lang iba na ang nangyari as time passes by.....
classmate ko sya nung highschool, Pards pa nga ang tawagan namen....
Ohh db ang sweet? di na ako iba sa kanya and ganon na ren
sya sa aken.... kung di nga lang ako naging babae baka naiuwi na 
ako nun sa bahay nila and baka lahat ng gawaing 
pang brusko eh ipagawa na nun sa ken eh..... 
pero cyempre mukha pa ren naman akong babae noh!!
highskul cyempre may prom.... wala cyang date, wla ren
ako.... I know that he wanted to invite me to be his 
date pero ang ogag nga kasi nun kaya the last minute 
tsaka lang sya nag-ask. He went to our house...
nakamotor po sya and medyo pawisan pero infairness.... 
mabango pa ren.... he ask my permission to see
my dress for the prom.... cyempre para maloka sya sa 
aken at may konting surprise... I refuse.... 
Oo sige, medyo na frustrate sya pero hindi yon naging
hadlang para invite nya ko.... sa ganda ko na to.....
cyempre ang dami munang pa-echeng.... hanggang sa tanungin 
nya ako kung may date na ba me? eh kung di ba naman siya
abnormal eh.... papayag ba akong makipagdate sa iba eh sya 
lang ang gusto ko.... lam mo yon... sarap sampalin....
so in short, papilit pa ba ako? syempre.....
the night of my life came, I was so pretty sabi 
ng nang-uuto kong nanay... pero naniwala lang ako nang
sya na ang nagsabi.... blush ako ever.... kahit alam kong 
maganda ako since birth (hehehehe) iba pa ren yung sa 
kanya galing diba? we enjoyed that night and lalo ko lang
napatunayan sa sarili ko na mahal ko na pala ang hinayupak
na bestfrend ko...... syempre ano pa ba ang sunod na event
sa prom kundi ang graduation na db? the night before the
graduation, we talked on the phone na para bang it would be
the last time na maririnig namen ang boses ng isat-isa..... 
I've waited for the moment na mabanggit nya na may feelings
din sya and hindi naman ako nagkamali.... tinanong nya 
ako kung may possibility daw na maging kame?
I know na maiinis kayo sa ken dahil alam nyo ba ang sagot ko?
ah, eh.... hindi pwede kase bestfrends tayo eh.... 
yung mga anak na lang naten yung ipag-partner naten.... 
sa isip-isip ko.... ang tanga! pano ko nasabi ang ganong words?
pero wala na akong magagawa..... alam namang bawiin ko pa eh
di nahuli naman ako db? pero ang tanga ko talaga.... 
cyempre college na... I'm so proud to say na napunta
naman ako sa magandang school and take  note... pareho
kame ng skul..... ano to? kailangan bang ituloy 
ang naudlot na pagmamahalan namen?.... hehehe....
nagkaboyfriend ako for a year and a half....
minahal ko sya pero there are these conflicts and problems na
di na kayang ayusin.... in short... nagbreak kame.....
I guess God meant that to happen kasi yon din 
yung time na nagkita kame ng bestfrend ko..... 
sa sobrang miss namen ang isa't-isa.... sabay na kameng umuwi,
kumain, pumasok..... I'm happy pero parang lalo ko lang 
pinahihirapan ang sarili ko dahil my feelings for that 
guy grows each and everytime that we are together... 
buti na lang magaling akong magtago at magpigil.... 
hehehe.... bilib kayo noh?..... one morning, I'm so busy 
preparing my project that would be pass on that same day.... 
alam kong dumating na sya at nasa likuran ko na ang mokong
pero dahil sobrang pressure sa project.... gusto ko man 
syang dambahan... cyempre mamayang gabi na lang di ba? 
hehehe.... di ko sya masyadong napansin..... may inabot 
syang sulat sa aken and he asked if I could 
join him sa lunch.... I said yes.... then, alis na cya....
alam naman kc nyang im busy..... when I was about to
enter the room, somebody bumped me and my precious 
project fell... gusto ko mang magalet... what can I do db?
instead I ask my prof to give me another chance to do
my project.... naalala ko si mokong.... the lunch date.... 
kinuha ko ang cell ko to text him that I can�t come 
to our meeting.... eh kaso.... pag tinamaan ka nga naman
ng malas.... check operator service daw.... I tried to 
look for friends Or other kakilala pero malas that day 
talaga.... and so I took my lunch all by my self.... 
naalala ko yung letter.... hinanap ko sa bag... 
WALA !!!! bumalik me sa corridor
praying na andon pa yung sulat.... wala ren.... 
God! why? minsan lang  magbigay ng sulat yon.... 
nawala pa.... dont know how to tell 
him about the letter.... and so days and weeks passed, 
pag nagkikita kame... di nya ako pinapansin... ako, 
I tried to talk to him pero alam kong may kasalanan ako 
pero ganon ba kalaki ang nagawa kong di pagpunta at ganon 
na lang ang iwas nya?... sige... hinayaan ko na lang.... 
months na ang binilang... I heard that he was dating 
a girl from the same school that we are in... masakit.... 
na sa iba ko pa narinig na sila na.... mas masakit na 
wala na akong halaga sa kanya..... basta... 
ilang araw din yon na ganon ang nararamdaman ko.... 
weeks.... months.... gagraduate na po ako....
I wonder what's instore for me in my last day in school....
and so I thought na puntahan yung favorite hangout namen....
when I was about to get near the place.... I saw him... 
with the girl.... umiiyak ang bruha but I cant hear what
they are talking about.... so I�ve decided to get out of 
that place before my tears burst out.... and then a common
frend ang sumalubong sa aken.... saying na buntis ang 
girl.... syempre.... durog na durog ang puso ko.... 
kung kaya nyo lang ma-imagine yung naramdaman ko..... 
the night of that same day.... naloka ang lola nyo....
nagparamdam ang mokong pagkaraan ng pagkatagal-tagal 
na panahon... I thought it was something good for me... 
for us.... pero I was wrong.... so wrong..... 
he gave me a wedding invitation and isa ako sa bridesmaids.....
the girl... she was waiting in the car.... o db? 
dati motor lang ngaun... car na.... and so the wedding came.... 
maganda po ako nun.... sabi ng nanay ko pero wala ng 
nagsecond the motion eh.... so naniwala na lang ako sa nanay
ko.... then, there was this professor who came to see me.... 
he handed over a letter with my name carefully printed on the 
enveloped.... he said that he looked for the owner of 
that letter kaso lang po malaki po ang skul namin kaya 
mahirap magkahanapan db? and so nung nakita nya ang name 
ko sa invitation, he decided to bring the letter thinking that 
It could save souls... daw.... and so I was about to open the \
letter when the priest ask kung sino daw ang tututol... 
dedma ako.... alam namang manggulo pa ko noh.... binasa ko 
na ang letter..... nakakatouch po talaga.... he opened up 
his feelings for me.... hoping na meron din daw akong
feelings for him.... he ask that If I will show up to our 
hang-out the next day after he gave his letter, then it means 
that I also have feelings for him and that he would love me 
for the rest of our lives.... but If I wont.... then he will 
never open that topic again.... he pleaded to me na sana 
pumunta ako... ... If only I have that letter.... If only 
I knew about It.... kung di lang ako clumsy and carelss 
to keep that letter... things would be diffrent.... If only.....
and so I heard the priest announced the couple as husband 
and wife.... ang sakit...... picture taking..... gusto mang 
sumabog ng nararamdaman ko.... as you know.... magaling 
akong magpigil.... pero masakit po talaga.... sobra...... 
after the picture taking...... niyakap ako ng bestfrend ko....
ang higpit.... and teary eyed nyang cnabi na....
I still love you.......