Martijn en Lianne doen Australie

MARTIJN EN LIANNE IN AUSTRALI�

Oost West Thuis Pagina

Verhaaltjes

Aapjes Kijken

Leuke Links en Rechts

Wonen in Sydney

Boodschappen doen

COPYITRIGHTFROMMARTIJNENLIANNE

Media en Medinee

Nu we enigszins gesetteld zijn in Sydney hebben we nu lekker de tijd en de mogelijkheid om Sydney en omgeving te ontdekken. Zo hebben we al wat nationale parken aangedaan, diverse musea van binnen bekeken en zelfs terrein gereden.

Op deze pagina zullen we de verhaaltjes vertellen van allerlei (hopelijk) interessante aangelegenheden. Aangezien dit een pagina wordt met een (als het goed is) nogal dynamische aard zullen hier regelmatig nieuwe verhalen op verschijnen (als ik tenminste de tijd ervoor neem om ze erop te zetten, ik probeer de site wekelijks te updaten).

Kortom: in de gaten houden als je op de hoogte wilt blijven!

Volgende pagina

Index pagina

Vorige pagina

Huidige pagina

Index pagina

Naar de

Hoe word ik een "Sydneysider"

Vrijdag 6 april - Bijzonder goede vrijdag
Wij hadden ons al voorgenomen vandaag niet teveel (of zeg maar "niets" eigenlijk) te gaan doen. Het weer is redelijk waardeloos, het regent en veel warmer dan 18 a 20 graden is het ook niet. Dus eerst maar eens even uitgebreid uitgeslapen, de barbie in elkaar gezet en uitgebreid ontbeten (in die volgorde). De hele dag hebben we een beetje op de bank liggen lezen, filmpje kijken en gerelaxed..... en daar waren we wel aan toe. Om 6 uur 's avonds was dan eindelijk het uur van de waarheid aangebroken voor de barbie. Die moest maar eens opgestookt worden. Na een minuutje of 50 klooien en wachten was het dan eindelijk zover........ de kolen gloeide alsof we nooit anders gekookt hadden. Ons keukengereedschap is in de strijd overigens wel gesneuveld (gesmolten) of nou ja, niet echt helemaal gesneuveld maar de vorm ervan is nu in ieder geval een stuk pscychedelischer en fantasievoller dan toen het de fabriek verliet. We zullen nog even van dat gegalvaniseerde coke-materiaal kopen dat opgewassen is tegen temperaturen van 2000 graden celcius en hoger (dat spul ziet er vaak uit alsof ze het ook gebruiken om de plutonium staven bij de Kerncentrale in Dodewaard mee uit de baden te halen). Toen de kolen gereed waren hebben we er meteen wat vlees opgegooid........ en het was geweldig, exact zoals de barbeque van m'n ouders (die hebben dezelfde maar dan, uiteraard, kleiner). De barbie gaat als een trein........ of eigenlijk veel beter want nauwelijks vertraging. Overigens is barbequen hierzo echt geweldig. We wonen namelijk op de 18e etage en het uitzicht is op z'n minst "best aardig" (als je geen hoogtevrees hebt tenminste). Best leuk om achter de barbie te staan met een wijntje in de hand, een geweldig uitzicht en de geur van vers aangebrand vlees....... het leven kan zo mooi zijn....... helemaal in Australie. Klik hier voor de foto's. Pap en mam, bedankt voor de barbeque, hij is echt geweldig, als jullie hier zijn zullen we 'em even uitgebreid demonstreren!!

Donderdag 5 april - Weer een stapje dichter bij het Australier-schap
In eerste instantie waren wij van plan om te gaan kamperen met de paashaasdagen maar aangezien we lekker op tijd waren met boeken (en we al gewaarschuwd werden voor met mensen overspoelde campings) zou dat wat lastg worden. Aangezien ikzelf een beetje verkouden ben en de weersvoorspellingen er niet heel erg goed uitzien voor pasen (alleen maandag droog) leek het ons verstandig om niet te gaan kamperen. Ons vorige tripje is ook in de regen geeindigd en als we nu weer met regen gaan kamperen staat alles zo weer op e-bay en dat zou ook zonde zijn. Maar als we dan met de paasdagen thuis zijn willen we wel kunnen barbequen. Aangezien we nog steeds geen barbeque hebben gevonden moesten we dat maar eens even regelen. Geloof het of niet maar de barbeque die wij willen hebben is continu overal uitverkocht. Wellicht moesten we die maar eens een keer bestellen dan. Tijdens mijn midagpauze ben ik even naar de "David Jones" (soort van Bijenkorf maar dan groot) geweest en waarachtig....... daar stond er een exact zoals wij die wilden hebben maar dan groter (net als alles hierzo zijn de barbeques ook groter maar dat had ik geloof ik als eens geschreven). Omdat wij toch graag goed willen integreren hierzo en hier dus alles groter is hebben we toen maar besloten dat we dan toch mar een grotere barbeque nemen....... de steaks zijn uiteindelijk ook groter. Er was er nog een in voorraad en we kregen ook nog 10% korting....... en da's ook mooi meegenomen (zoals Edwin Evers zegt "je blijft toch Nederlander"..... voorlopig nog wel ja, hoewel we de barbeque wel van mijn ouders hebben gekregen!). Lianne had ondertussen van haar baas te horen gekregen dat ze een paar uur eerder naar huis mocht omdat hetpasen is / werd. Dat was dus helemaal meegenomen want om nou met een barbeque met de doorsnede gelijk aan die van een prettige salontafel in de trein te gaan zitten........ dat zag ik niet zo zitten. En het mag dan koopavond zijn maar we gaan vanavond met Ellen en Mike eten bij een Vietnamees restaurant (tenminste, als reserveren nog zou lukken want bij dat restaurant kan je alleen vanaf 6 uur dezelfde avond reserveren........ relaxed als je om 6 uur wilt eten, kan je langsgaan om te reserveren en om te eten (als ze niet al volgeboekt zijn......ow nee)) dus vanavond hebben we eigenlijk al plannen. Lianne heeft mij om 5 uur opgepikt en toen zijn we direct doorgegan naar de David Jones en hebben we onze nieuwe "barbie" (zoals ze dat hier noemen......we noemen hem Ken) opgehaald. Helaas hadden we geen tijd meer om hem inelkaar te zetten. Net als met Lego vroeger, zodra je zo'n doos kreeg alles direct open maken en in elkaar zetten........ ongeacht waar je was. En proberen je ouders te overtuigen dat het helemaal niet geks was om in een restaurant te lego-en...... dat moest ik nu dus ook met Lianne...... "Nee Lianne, het is helemaal niet gek om een barbie in 2 minuten in elkaar te zetten" (we waren, uiteraard, nogal laat voor het etentje) helaas was Lianne onvermurwbaar....... en wij (gelukkig) dus nog net(jes) op tijd. Aangekomen bij het vietnamese restaurant bleek het overigens maar goed dat wij toch nog gereserveerd hadden want het was er bommetjevol en er stond ook een rij van mensen buiten. Het eten was goed, deze vietnamees was ons ook al aangeraden door een aantal mensen, en de avond was supergezellig.

Zaterdag 31 maart - TopBun
Onlangs waren wij uitgenodigd voor een verjaardagsfeest van Richard, een collega van mij. Richard is een engelsman van onze leeftijd die ook net down-under woont en onlangs jarig is geweest. Nu hij in zijn woning (waar hij met nog twee of drie anderen woont) gesettled is gaf hij een verjaardagsfeestje. Aangezien dit natuurlijk veel te gewoon is moest het een themafeestje worden. En het thema is "Topgun". Ik heb Topgun wel ooit gezien maar da's wel een aardig tijdje geleden. Ik heb nog een paar maandjes vlakbij Miramar vliegbasis gewoond (tijdens stage in San Diego) waar de film is opgenomen en waar Tom Cruise zonder helm (de schavuit) rondraced op z'n brommert in de film. Ook heb ik (onbewust) nog ooit gemountainbiked op het terrein waar Miramar op is gelegen......... en daar zijn we dan ook aangehouden want dat was redelijk "restricted area"....... maar dat wisten we (echt) niet. Maar om nou te zeggen dat ik nogt exact weet hoe de film ging.....mwoahh neuuh, niet echt. Aangezien Lianne en ik beide niet echt over zo'n hoge-druk-vliegeniers pak beschikken (ik heb al zo lang niet meer in m'n F16 gevolgen, gewoon zonde) moesten we maar wat verkleed-spul huren. Dus 's ochtend eerst even naar een costume-verhuur bedrijf voor een passend pak aangezien het een Top Gun-party betrof ging Lianne als "Iceman" een karakter uit de film en ikzelf als..........euhh paashaas. Iedereen was namelijk al piloot en da's niet grappig meer en een paashaas is....... in ieder geval anders. Ik had zo'n enorm "fluffy" pak van top tot teen met zo'n enorm hoofd, witte voeten en een paar levensgevaarlijke (voor laaghangende lampen) oren. Het zag er niet uit. Verder hadden we zo'n mouwloos shirtje gekocht en daar met watervaste stift "TopBun" opgeschreven en het Topgun logo enigszins geimiteerd. Het zag er ronduit idioot uit.
Na deze pakkenpasserij hadden we afgesproken met Ernest en Helma om te gaan s(m)urfen in Manly. Het weer was lekker (om te surfen tenminste) en de golven talrijk. Vanaf het strand leken de golven goed te doe. Toen ik uiteindelijk bijna achterin lag (net VOOR het punt waar ze breken...... en da's BIJNA daar waar je wil liggen) bleek dat er net even een golvenluwe periode was geweest (alle locals lagen ook al verbazingwekkend rustig en lieten diverse golven die ik "goed te doen" vond passeren) en kwamen de "tubes" (zo erg was het nou ook weer niet hoor al waren het wel aanzienlijke "muren0 van water") een voor een binnenrollen. Ik lag op dat moment exact daar waar de golven breken en waar de golven je met vrij veel overredingskracht nader kennis willen laten maken met de bodem van de oceaan......... wat dus geschiedde. Na een korte maar intense "one day in the life of a washing machine"-sessie leek het mij verstandiger om mij voorlopig (tot ik mijn eigen reddingshelikopter heb of beter kan surfen, "whatever comes first") te beperken tot de "beginnersgolven". Dat heb ik dus ook maar gedaan, wat overigens nog steeds erg leuk was. Wat vooral erg leuk was was dat Ernest ook een plank had zodat we samen een beetje hebben aangeklooid in de grote boze oceaan....... erg gezellig en wat mij betreft zeer zeker voor herhaling vatbaar!
Na moegestreden te zijn en wat zwemlessen voor gevorderden gekregen te hebben (cursus zelfreddend zwemmen voor prutser) zijn we huiswaarts gekeerd om ons daar te verkleden en te vertrekken richting het TopBun feest.......... lekker praktisch in zo'n Alaska-proof paashazen pak in de auto, al kleurt het wel leuk (allebei wit)........ het moet ook \geen gezicht zijn geweest en ik weet zeker dat er mensen zijn in Sydney die nu trillend in een hoekje zitten zich af te vragen of ze wel helemaal sporen omdat ze een twee meter lange haas in een witte terreinauto voorbij hebben zien scheuren (paaseieren groot ingekocht) ....... bestaat 'ie dan toch?
Het was wel grappig, er zijn voldoende foto's gemaakt en zelfs een film van een dansende (alsof dat lukt in zo'n pak) paashaas. Het was een gezellig feestje waarbij het dus inderdaad groen zag van de vliegenierspakken en de blonde pruiken (Charlie, een van de vrouwelijke karakters was blond). Ook erg grappig om je collega's zo te zien op zo'n feestje, ik was zelf gelukkig incognito....... Klik hier voor de foto's.

Vrijdag 30 maart - Weer Tennissen
Al een tijdje (al vanaf toen we nog in Nederland waren) was ik al van plan tennissen weer op te pakken. Tennissen heb ik "vroeger" ook gedaan en ik kan me nog herrinneren dat ik het erg leuk vond....... waarom ik ermee gestopt ben weet ik ook niet precies (ging te goed denk ik). Geruime tijd na het tennissen ben ik wel gaan squashen en ik denk zelf dat tennissen en squashen niet heel goed combineert (slag is nogal anders) wellicht heb ik het daarom nooit meer gedaan. Maar goed, hier barst het van de tennisbanen en is het bijna altijd mooi weer dus tennis it is. Toen we onlangs met een paar vrienden (Sandra, Prashant en Jyoti, kennissen via het werk van Lianne) aan het eten waren vroeg Prashant ineens uit het niets of ik het leuk zou vinden om een keer te tennissen, dat leek mij een goede gelegenheid om het, aangezien ik dat toch al van plan was, weer eens op te pakken. Zo gezegd zo gedaan. Afgelopen week hebben we een baan gehuurd bij de tennisbanen van de "Sydney university" en gisteren heb ik even een racket gekocht (een Head liquid metal 4 voor de kenners........ waar ik zelf absoluut nog niet bijhoor maar volgens de verkoper kon hier niet veel mee mis gaan....... "in his defence", hij had mij nog nooit zien tennissen dus hij wist gewoon niet beter). Om 8 uur stonden wij op een vol verlichte buitenbaan de eerste ballen te slaan. Ik vond het echt verbazingwekkend hoe anders het weer is dan squash. Hoewel ik vanaf de HTS vrij regelmatig squash (Ik mis de "vaste" dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdagavond Roberto!) en dat onderhand best een beetje kan is dat nauwelijks een voordeel bij het tennissen heb ik het idee. Ik moet m'n squash slag echt afleren als ik nog iets langer plezier van m'n polsen wil hebben........ en ik moet me ook leren te beheersen....... als ik nog langer plezier van m'n tennisballen wil hebben want ik probeer ze nu af en toe dwars DOOR het hek te slaan geloof ik. Ten slotte moet ik weer even wennen aan die tennisballen, het is in het begin echt net squashen in slow-motion. Ik ben gewend om als een gek op die bal af te rennen omdat een squashbal de vervelende neiging heeft om vrij snel stil te vallen......... die neiging moet ik ook afleren want dat gaat me een keer een bril kosten.
Al vrij snel had ik de forehand weer enigszins onder controle en na 45 minuten leek de backhand ook weer op een tennisslag in plaats van dat het leek dat ik aan het proberen was geblinddoekt en gehaast een vliegtuig naar zijn (m/v) parkeerplaats te loodsen vanaf de grond. Mijn service lijkt de enige die de lange periode dat ik niet getennist heb zonder al te veel kleerscheuren heeft overleefd. Al met al was het erg leuk en gaan we dit vaker doen, in principe willen we een vaste tennisavond afspreken zodat er wer wat regelmaat inzit. Ik wil ook nog wat lessen nemen want ik heb het idee dat mijn slag momenteel nog niet helemaal is wat 'ie moet zijn en als ik het nu in het begin weer een beetje goed aanleer blkijft het er hopelijk een beetje "inzitten". Wat wel grappig was overigens was dat we aankwamen bij de tennisbaan en bij een of andere louche tennisleraar, die zelf les stond te geven, af moesten rekenen (het had mij niet verbaasd als die kerel vervolgens met een noodgang vertrokken was en wij 10 minuten later door de rechtmatige eigenaren van de baan gestuurd zouden zijn in verband met "baan gehuurd? wij weten van niets.......ow.... die meneer, dat is de schilder!" of iets van gelijke strekking). Vervolgens werd ons een baan aangewezen waar we konden gaan proberen te tennissen. Na 4 minuten (echt waar) kwam die kerel met z'n twee leerlingen naar onze baan met het vriendelijke verzoek of wij even naar de andere baan wilden gaan (waar nog mensen stonden te tennissen) omdat de verlichting van de baan waar hij aan het lesgeven was net uit was gegaan (in verband met het milieu enzo...... zuinig met licht omgaan). Die mensen die nog aan het tennissen waren zouden binnen een paar minuten klaar zijn en dan konden wij daar onze gang gaan....... en zo spaarden ze dan de verlichting van 1 baan (van de 3) uit. Als "beloning" mochten we dan wel de baan 1,5 uur hebben...... wij vonden het prima, als wij zo ons steentje aan het milieu bij kunnen dragen (al heb ik zelf zeer ernstige twijfels of dit erg veel helpt maar goed). Na een paar minuten hielden de mensen op de baan inderdaad op en konden wij wederom onze oefenpogingen vervolgen naast een pikdonkere (want verlichting uit i.v.m. milieu) baan. Wat schetste na een minuutje of wat onze verbaing "pling" alle lichten van de baan naast ons gingen weer aan, er was verder niemand meer aan het tennissen, wij hadden ook licht genoeg en ik kan me niet voorstellen dat de in de bomen naast de tennisbaan huizende vleermuizen verlichting nodig hadden om hun kruiswoordpuzzel op fatsoenlijke wijze in te kunnen vullen of om een recept voor zojuist gevangen sprinkhanen uit Jamie Oliver's cokeboek bij te lichten. De verlichting bleef in ieder geval aan tot na ons vertrek.......... en dan moet je weten, dit is echt te hypocriet om waar te zijn, dat ze hier zaterdag in Sydney "Earth hour" hebben. Dan doet iedereen z'n verlichting een uur uit om zo het milieu te helpen. Diegene die dat verzonnen heeft en een heel volk zover krijgt moet echt een genie zijn in marketing. Het volk dat dit soort alternatieven ook nog uitvoert daarentegen......... Iedereen rijdt hier van huis naar de 250m verderop gelegen supermarkt om daar nieuwe onoplaadbare batterijen te halen voor de afstandsbediening van de 100 inch breedbeeld TV / zonnebank in een auto met een V8 die je in Europa alleen in de commerciele binnenvaart vindt (en dito verbruik). Airco's staan hier dagen te loeien om ruimten waar geen mens komt op een pittoreske wintersport-temperatuur te houden terwijl het buiten een aangename 22 graden is en nu gaat men ineens enorm milieubewust zitten zijn door een uurtje een lamp uit te doen (nee, je leest het niet verkeerd, een heel uur....... wat zal dat niet schelen zeg, twee peertjes een uur uit, ik denk dat de zogenaamde "Global Warming" van beroepsclown Al Gore ineens een halt toegeroepen is)........ en dit alles terwijl het pikkedonker is want we zijn natuurlijk niet te beroerd om echt een offer te leveren voor het milieu!!!!! Goed bezig! en wee je gebeente als je niet meedoet want dan ben je niet "milieuvriendelijk". Nee, een uur lang in een vierwielaangedreven SUV naar dvd's kijken met de airco op "Nova Zembla", daar gaan de palmen hier harder van groeien...........volgens mij hebben ze ook een uurtje de stekker uit hun brein getrokken.
Wat dat Al Gore verhaal betreft, 1) sinds wanneer gaan wij ineens massaal amerikaanse ex-vice presidenten geloven??? en 2) zoek even naar "the great Global warming swindle op YouTube (Dylan bedankt!), erg verfrissend.

Zaterdag 24 maart - Druk, druk, druk,
Zoals Theo Maassen ooit zei "als je het dan zo druk hebt waarom zeg het het dan drie keer"...... eeuuhh, omdat het nu even weekend is en ik even tijd het gemaakt om onze site weer eens te updaten denk ik. We hebben de laatste weken niet zoveel meegemaakt afgezien van een behoorlijk drukke werkomgeving (werken tot laat in de avond of zelfs middernacht .......en op zaterdag, er moet momenteel namelijk een project binnegesleept worden en dat gaat niet vanzelf). Het spannendste was de zoektocht naar een Barbeque (zo'n originele op kolen) en de aanschaf van een friteuse........
Zoals gezegd is het momenteel best druk, komende maandag hebben allerlei managers een workshop met een potentiele opdrachtgever (project is 3 tot 400 miljoen dollar) en daarvoor is men al geruime tijd e.e.a. aan het voorbereiden. Ik ben de afgelopen tijd (maand of 2) druk bezig geweest met een enorme presentatie (zowat 500 dia's inclusief videofilms, artist-impressions en animaties) aan het samenstellen samen met een power-point speicalist waarin wij (dat zijn Leighton en al onze collega-bedrijven) onze ideeen, doelen en strategien uiteenzetten voor het project. Zoals het een echte Power-point presentatie (of eigenlijk alles wat ook maar in de buurt heeft gelegen van iets wat met Miscroshit....eeeuuhh -soft te maken heeft) betaamt is dit regelmatig niet gegaan zoals het zou moeten en dit is uiteraard een antal keren volledig "uit de hand geescaleerd" zoals een niet nader te noemen afstudeergenoot dat zo poetisch noemt. Volgens mij is Microshit er ook op uit om de software zo te maken dat het alleen fout gaat op momenten dat het echt NIET uitkomt. Je weet wel, als je net te horen hebt gekregen dat je werk twee dagen eerder klaar moet zijn dan gepland en je nog voor vier dagen werk hebt (vandaar dat "tot middernacht"...... of zelfs nog tot erna eigenlijk). Maar goed, vanmiddag om 18:00 uur was echt alles gereed, gebrand (op CD uiteraard, voordat iemand denkt dat ik er een nogal lugubere hobby bij heb verzonnen) en aan alle managers gepresenteerd. Maandagochtend nog even naar de locatie toe waar de workshop gehouden wordt om alles "up and running" te krijgen aangezien de gemiddelde Australier (bij mij op kantoor in ieder geval wel) evenveel van computers weet als van rijden met sneeuwkettingen, boerenkool en opschieten....... Ik bedenk me net dat ik hier een jaar geleden nog een (voor sommige flauwe) grap had gemaakt over ouders (in het algemeen uiteraard) maar aangezien die van mij momenteel een aanzienlijk "virtuele whizkid"-niveau aan het bereiken zijn (ik zie www.harryeniris.nl elk moment gebeuren als ik eerlijk moet zijn....... ja pap, dit is INDERDAAD een hint ja) lijkt me dat ongepast.
Wat grappig was is dat de bovengenoemde powerpoint-specialist "Hugh" heet, op zich is dat niet zo heel grappig maar als ik "Hugh" zeg lijkt dat zeg maar heel erg op "You". Zeg maar net zoals in het Nederlands "Leiden" en "lijden" of "zei" en "zij" ook wel in verte ietwat van elkaar weg hebben als je het uitspreekt....... zo kwam het dus meermalen voor dat ik probeerde uit te leggen wat Hugh had gedaan en hoever hij was en kreeg ik continu als reactie "ik?...... nee hoor, ik niet, ik zou niet eens weten hoe dat zou moeten". Als ik uiteindelijk had uitgelegd dat ik "Hugh" bedoelde en niet "You" reageerden mijn vrouwelijke collega's continu met "oowww. Hugh als in Hugh Grant" en mijn mannelijke collega's continu met (ik verzin dit dus NIET) "oowww "Hugh" als in Hugh Hefner"......... ik weet nu wus wel waar ze in plaats van met computers overdag WEL mee bezig zijn hierzo!
Maar goed, doordat het dus nogal druk was de afgelopen weken heb ik even geen tijd gemaakt om de site bij te werken....... so far voor het werk. Een ander "hoogtepunt" van de afgelopen weken was onze zoektocht naar een barbeque. Aangezien wij nu een balkon hebben (wel op de 18e etage, de tuinmeuebelen waaien je om de oren maar het idee is leuk), we in Australie wonen (bbq-en is hier geen manier om eten te bereiden, het is een "way of life" (..... of als je het niet goed gaar bbq-ed een "WC of life")) en het hier bijna gedurende het hele jaar bbq-weer is willen wij nu wel een barbeque hebben. Een erg leuk aspectje van deze bbq is verder dat ik er eentje voor m'n verjaardag uit mag zoeken, helemaal geweldig! We willen nu graag een ouderwetse kolen-bbq. De meeste Aussies hebben een zespits gasbarbeque (zo'n aanrecht op wielen met zes pitten dat je ook wel eens bij de praxis ziet maar dan in het groot. Ik weet zeker dat (als je goed zoekt) je hier barbeques kan vinden met ingebouwde magnetron, koelkast en koffiezetapparaat. Dat de gemiddelde Australier een cokeboek gebruikt om een wiebelende tafel mee te stabiliseren, een keuken alleen kent "van horen zeggen" en de culinaire kennis vaak niet verder reikt dan 12 verschillende soorten bier is onbelangrijk. Iedereen die een beetje deel uit wil maken van deze maatschappij heeft hier minstens een barbeque die groter is dan de gemiddelde gezinsauto in Nederland (en ook meer verbguikt waarschijnlijk). Wij willen zelf graag een authentieke barbeque op kolen, voor het idee, het lekkere aangebrande smaakje van het vlees en de geur van houtskool en verbrand dier die zo lekker blijft hangen in je huis. Tot nog toe hebben we nog niet exact gevonden wat we hebben wilden hoewel we al naar verschillende Barbeque-winkels zijn geweest. Geloof het of niet maar ze hebben hier dus een keten van winkels die gespecialiseerd is in Barbeques....... om maar even aan te geven dat bbq-en hier mateloos populair is. Wat wel is gelukt is een frituur kopen en dat is zowaar een uitdaging hierzo. Want zoveel barbeques er hier zijn, zo weinig frituurpannen zijn er. We hebben er gelukkig een gevonden. Dus wederom nu elke zaterdag friet net als in Nederland...... hoe hebben we het zo lang zonder onze wekelijkse portie vitaminen uitgehouden.
Zodra we weer wat echt nieuws hebben laten we het direct weten........ het enige echte nieuws wat we nog hebben is dat we bericht hebben ontvangen van het verhuisbedrijf en dat onze spullen halverwege april hierzo aankomen..... en dat is wel weer leuk, hebben we ook alle spullen hier, nu nog een manier vinden om al onze familie en vrienden te verhuizen.

Zaterdag 3 maart - Mardi Gras
Elk jaar is er een soort van carnavalsoptocht in Sydney die helemaal gericht is op de "gay en lesbian community". Het moet een soort van carnavalsoptocht zijn met veel praalwagens, drag queens en ongetwijfeld veel Peugeot 206 CC's...... Aangezien de optocht begint in Hyde Park en vlakbij ons huis komt wilden wij deze wel eens zien. Dat die optocht vlakbij ons huis komt is niet helemaal toevallig. In Darlinghurst e.o. waar wij wonen wonen enorm veel homo's....... sowieso wonen er meer homo's in Sydney dan in het achterland van Australie en dat heeft m.i. ook te maken met het feit dat het achterland van Australie wat "conservatiever" is dan Sydney. Mijns inziens zijn delen van het achterland niet alleen conservatiever, wij hadden in Queensland vooral af en toe ook het idee dat sommige delen van Australie een jaartje of 200 later ontdekt zijn dan de rest van Australie. Overigens is de "slogan" van Queensland wel "The smart state", terwijl ik een slogan als "The sunshine state" ofzo veel toepasselijker had gevonden. Wij begrijpen ook niet echt hoe ze aan "The smart state" gekomen zijn. Het enige wat ik kan verzinnen is dat ze er veel van die kleine stadsautotjes verkopen........ maar die hebben we dus ook niet gezien...... maar goed, ik dwaal enorm af.
Rond een uur of negen stonden we aan Crown street lans de dra(n)g hekken te wachten op wat komen ging. En na een kwartiertje of wat wachten kwamen er eerst een hoop motoren en vervolgens een optocht. Het was leuk om te zien maar erg indrukwekkend was het allemaal niet. Er zat een minuutje of vijf tussen de praalwagens waardoor het een enorm trage optocht was en eigenlijk was het meer een protestmars dan een carnavalsoptocht. Humor is ook iets wat in de homowereld wat mij betreft wel wat meer aandacht verdient want erg grappig was het over het algemeen ook niet (misschien tipje voor de LOI in Australie "humor voor homo's?). Homosexualiteit is in Australie (ik denk een beetje gelijk aan de VS) nog steeds niet zo geaccepteerd als bijvoorbeeld in NL, tenminste dat idee kreeg ik al kijkend naar de optocht wel. Driekwart van de praalwagens was namelijk een praalwagen met een boodschap en ik begrijp de neiging wel een beetje maar leuker wordt het er daarmee niet op. Ook namen veel homo's de gelegenheid te baat dingen in het openbaar te doen die in het dagelijks leven op z'n minst niet erg gewaardeerd worden in het openbaar ........ en in de buurt van een kerk ongetwijfeld tot onmiddelijke opsluiting zouden leiden (en dan bedoel ik dus ongeacht of je hetero, homo of beide bent). Op zich moet je lekker doen wat je wilt (wij hadden toch al gegegeten) maar ik hoef het niet te zien.
Wat wij wel grappig vonden was dat de Mardi Gras ook door dezen en genen gebruikt werd om wat meer naamsbekendheid te krijgen. Zo waren er wat politieke partijen vertegenwoordigd (eerlijk gezegd vind ik dat ronduit sneu als je jezelf moet gaan zitten promoten in een carnavalsoptocht maar goed, voor politici is niets te gek, dat is hier (helaas) niet anders dan in Nederland....... of de rest van de wereld). Ook onze hobby-vrienden van de Ikea waren vertegenwoordigd....... maar dat lijkt me logisch als je al je meubelen van die lustopwekkende namen als ":Bjurn", "Benny" en "Anitae" geeft en deze ook nog in de meest potentieverhogend kleuren en patronen aanbiedt. En tenslotte was het politiekorps en de brandweer van Sydney vertegenwoordigt......... en dat moet je mij even uitleggen. Wat heeft dat nou weer voor een zin? Bellen homo's de brandweer niet als er brand is omdat rood vloekt bij roze ofzo? Of bellen ze de politie niet als hun Peugeot 206CC gestolen wordt omdat ze jaloers zijn op die leren (motor-)politiebroeken?....... Het deed mij een beetje denken aan twee figuren die meeliepen in een carnavalsoptocht die ik ooit ergens gezien heb (lang geleden). Die gasten hadden een enorme pvc pijp van een metertje of zes ofzo op de schouders met in het midden een bord, op het bord stond de tekst "wij maken deze optocht niet leuker maar wel langer"...... dat bord hadden ze bij de brandweer en de politie wat mij betreft ook wel even mogen lenen.
Na een uurtje of wat hadden we het wel gezien en zijn we maar eens een eindje terug gaan lopen, toen viel mij eigenlijk pas op waarom iedereen net doet alsof het carnaval is......... weer een reden om straal bezopen door de stad te dralen....... maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de sfeer erg goed / gezellig was.

Woensdag 28 Februari - Brute actie in een vegetarische zweefbioscoop
Voor vanavond hadden we bedacht dat we maar weer eens naar de film moesten, dat hadden we al een tijdje niet meer gedaan. Van een collega had ik gehoord dat er een bisocoop in de buurt bij ons zit die erg relaxed is. Letterlijk erg relaxed, vooral aangezien ze geen stoelen hebben maar enorme kussen..... je zit dus niet te kijken maar je ligt meer zeg maar. iedereen die ons wel eens thuis TV heeft zien kijken (of de fout heeft gemaakt "doe maar net of je thuis bent" te hebben gezegd) zal direct begrijpen dat dat idee ons enorm aanspreekt. De term "zitmeubel" zouden wij voor een bank c.s. namelijk nooit verzonnen hebben, hoogstens "onderuit-zitmeubel" of hangmeubel (hangplek?). Zitten, dat doe je in de gevangenis, op een bank ontspan je......... voor zover dat estethisch verantwoord is tenminste.
Verder was er bij de bisocoop ook nog een restaurant met een lopend buffet, en dat lopend sloeg helaas NIET op het eten....... maar daar kom ik zo op terug!
Het leek ons in ieder geval de moeite om het eens uit te proberen. 'S ochtends even geboekt via internet en 's avonds om 19:30 uur konden wij aan het lopend buffet aan eeuuhh.... lopen. De film die wij wel wilden zien was "Blood Diamond" met Keanu Reeves of een of andere amerikaanse snotblaag, hadden we namelijk goede dingen over gehoord. Toen ik op m'n werk die collega vertelde dat we eindelijk naar "Govinda's" (zo heet het) zouden gaan zei hij nog iets van dat het vegetarische buffet echt goed was......... eeuuhhh u zei????? ik hoorde namelijk "vegetarisch" (vegetarian..... ik hoopte dat 'ie zei "barbarian" ofzo). Het was dus vegetarisch en ook nog eens een keer omdat het een nogal alternatieve tent bleek te zijn. Ze haden ook meditatie........dingen enzo dus vooral niet gek opkijken als er een klasje ontspoorde huisvrouwen binnen komt zweven terwijl Sylvester Stalone op het witte (of dan bloedrode) doek op oud-hollandse wijze zijn belagers bijgestaan door een fijne honkbalkknuppel en een gezellig kapmes een enkeltje richting de eeuwige jachtvelden bezorgt. Maar goed, hoewel ik op zich een groot voorstander van de "hokjesgeest" ben (lekker makkelijk) ben ik ook de beroerdste niet en wil ik ook wel eens in een ander hokje kijken. Na het werk dus even snel omgekleed en naar de "Dalailama-walkthrough" (i.p.v. Mac Donalds-Driveby uiteraard) om vermoedelijk een fijne portie vredig en van ouderdom gestorven onkruid te down-loaden (als die term is toegestaan door zijne zweverigheid tenminste).
Gelukkig viel het allemaal wel mee. Het (restaurant) was wel enigszins alternatief, op de menukaart stonden allemaal van die verhalen waarom vegetarisch wel smaakvol is en hoe vlees eten bijdraagt aan het broeikaseffect en de opwarming van de aarde. Tuurlijk, waarom ook niet, alles wat tegenwoordig ook maar even als "onwenselijk" wordt beschouwd draagt (meestal op een, om het vriendelijk uit te drukken, "wonderlijke" wijze) bij aan de opwarming van de aarde. Autorijden, airconditioning gebruiken (en ik maar denken dat die dingen verkoelen), vliegen, niet vliegen, roken en nu dus ook vlees eten........... wat ik overigens nog graag aan dat lijstje zou toevoegen zijn vervelende kinderen..........volgens mij dragen die namelijk ook bij aan de opwarming van de aarde, die doen namelijk ook al het voorgenoemde en ik vind ze onwenselijk. Greenpeace, Groenlinks en andere groene k(n)uddedieren: wanneer gaan we kinderen eens verbieden??
Maar goed, volgens zijne gewichteloosheid draagt vlees eten dus bij aan de (volgens mij, en nog veeeeeeel belangrijker, volgens wetenschappers op dat gebied, nog steeds niet bewezen) opwarming van de aarde. Of dat iets te maken heeft met de hoeveelheid uien en andere enorm vezelhoudende produkten die gebruikt worden voor de bereiding van vlees in India vertelt het verhaal niet maar als dat de maatstaf is is vegetarisch eten pas ECHT ENORM slecht voor de opwarming van de aarde. Ik vermoed dat als ik de Dalai Laatmaar mag geloven en we allemaal vlees blijven eten het wereldberoemde "Ticket to the tropics" van Gerard Jolig (geen spelfout!) dan binnen een jaar of 50 gaat over een enkeltje Zandvoort. Als dat zo is dan weet ik wel dat als we vanaf morgen allemaal Vegetonisch worden de volgende zomerspelen in Nova Zembla gehouden kunnen worden en dat de laatste winterspelen reeds hebben plaatsgevonden.
Goed, het eten was verder best aardig, niet echt bijzonder maar ik moet eerlijk zeggen dat ik "best aardig" voor eten waar geen vlees / vis bij aan te pas komt best een prestatie vind, ik zou het zelf niet kunnen (of willen) en ik geloof dat ik ook niet zo nodig nog een keer wil proeven maar ik vind het best knap (net als met sommige (!!!) kunst, best knap....... maar om het nou thuis op te hangen, mwoah).
Na het eten was er de film, de zaal was niet erg groot maar wel groot genoeg en gevuld met enorme kussens. Ik denk dat dat idee van die kussens is ontstaan tijdens meditatie-lessen, dat als er eens een beginneling bij het zweven neerstort, een buiklanding moet maken of door de vegetarische maaltijd wat last heeft van turbulentie of een "afterburner" er niet teveel schade aan het pand optreedt. Voor het bekijken van een film is het hoe dan ook bijzonder geschikt en zeer ontspannend. Als de film niet interessant is kan je heerlijk wegdromen en als de film wel interessant is ...... is het gewoon erg comfortabel. Zoals gezegd waren we naar "Blood Diamond" met Nicolas Cage. Een film over de diamantenindustrie in Afrika. Echt een supergoede film (vonden wij tenminste en dat is wat films betreft NIET een goede maatstaf!). Ik vind het zondermeer de meest indrukwekkende film die ik in jaren heb gezien. Zeker een aanrader maar een sterke maag is wel een vereiste, sommige scenes zijn namelijk nogal wreed, zeker gezien het feit dat een en ander een reele sitiuatie weergeeft. Een rating van "26 jaar of ouder" is geen overbodige luxe. De acteerprestaties van Leonardo di Capucchino zijn ook best aardig en het feit dat 'ie het einde van de film niet haalt heel erg "deze tijd" volgens mij (is dat hip tegenwoordig ofzo, dat de hoofd-drol-speler het einde van de film niet haalt? eigenlijk zouden ze dat op de aftiteling moeten vermeldden: "met in de hoofdrol van minuut 1 to 135: L. di Cappuchino en van minuut 135 tot 141: J. Brink")
En dat was ook wel weer een grappig contrast, we hebben in een bioscoop waar de kussens nog zijn gemaakt van aan een natuurlijke dood gestorven katoenplantjes en waar de theeblaadjes van de kruidenthee nog stervensbegeleiding tijdens het inschenken van de thee hebben gehad gekeken naar een van de meest brute en bloederigste films die ik de afgelopen tijd heb gezien (als het er overal zo aan toe ging als in die film zou er niet eens meer iemand zijn om over 50 jaar te controleren of er nou wel of geen opwarming van de aarde is)....... al met al was het een erg geslaagde avond en de bioscoop gaan we zeker nog een keer bezoeken, dat konijnenvoer sla (grappige woordkeuze) ik even over voortaan.

Zaterdag 24 Februari - Wij gaan ons in het terrein wagen in een terreinwagen.
Onlangs hebben we bij een "emigranten-borrel" in een cafe in Sydney een ander nederlands stel leren kennen, Ernest en Helma. Zoals het echte Nederlandse migranten betaamt hebben ook zij direct na aankomst een brute 4x4 gekocht, wat mij betreft een onderdeel van het intergreren hier. Wat mij aan de Nederlandse migranten waar wij hier in Australie contact mee hebben gehad (zij het via allerlei moderne communicatie technieken of gewoon via het oud hollandse "gesprek") is dat ze bijna allemaal een auto hebben gekocht waarmee het in Nijmegen moeilijk parkeren is zeg maar, erg grappig...... Maar goed, wij hebben nu wel een enorm vierwielaangedreven tuinhuis maar we hadden er voorheen nog niet echt heel erg mee over onverhard gereden. Tijdens onze reis hebben we wel eens een zandweggetje gepakt (ook wel van een kilometertje of 25) maar nog steeds niets waar je met een vierwielaangedreven impreza (of welk willekeurig ander vierwielaangedreven volumemodelletje dan ook) niet doorheen zou komen. Ernest had tijdens de bovengenoemde borrel het idee om daar (voor ons dan) eens verandering in aan te gaan brengen.......... en dat idee sprak ons wel aan.
Op een uurtje of twee rijden van Sydney ligt Newcastle en daar vlakbij ligt "Stockton beach". Stockton beach is een 32km lang strand met een enorme rij zand(ja, dat lijkt me logisch)duinen erachter. Over dit strand en de duinen mag je met een auto rijden, afgezien van de paden naar het strand toe en van het strand af zijn er niet echt paden en moet je maar zien wat je er doet. Op zich is het wel verstandig om een serieuze 4*4 mee te nemen. Als je zonodig je Forester, XC70, Audi crossroad (of zo'n niewe tupperware Golf......mwoahahah, gelukkig hebben ze die hier niet (Sorry Robert!)) of andere halfbakken-geenvlees-geen-vis-narigheid op het strand uit wilt laten moet je dat vooral niet laten maar het is dan wel op z'n minst verstandig om een paar fietsen mee te nemen.......... dan hoef je in ieder geval niet naar huis te lopen als je begrijpt wat ik bedoel.
Zaterdagochtend iets NA tienen (sommige gewoonten raak je nooit kwijt) stonden we met een pas gewassen Pajero bij Ernest voor de deur. Na koffie gehaald te hebben met 2 Pajero's (Ernest en Helma hebben dus ook een Pajero) op naar Stockton beach. Na een uurtje of twee en een plaspauze of zeventien waren we er. Allereerst even de banden leeg laten lopen tot op en nabij de 1 bar (ziet er niet uit en het rijdt ook net alsof je in een Golf rijdt maar het is absoluut noodzakelijk omdat je loopvlak er groter van wordt en je er daardoor meer grip in het mulle zand mee krijgt) en vervolgens "even" via het pad naar het strand en de duinen.
Ik weet niet zo heel veel van terreinrijden maar ik weet wel dat het op z'n minst verstandig is om ervoor te zorgen dat je vaart houdt. Als je vaart houdt is er in principe niets aan de hand. Als je geen vaart houdt........... "you're fucked" zoals ze dat hier in Australie zo poetisch uitdrukken. Verder is remmen niet echt een goed idee, je kan beter even van het gas afgaan, in mul zand heeft dat een voldoende vertragend effect. Als je bovenop de rem gaat staan sta je meteen stil en dat blijft dan ook wel even zo, totdat er iemand komt om je weer "vlot te trekken" zeg maar. Het lijkt misschien niet heel erg netjes maar als er iemand voor je in het mulle zand stil staat en het is niet dusdanig ernstig dat alleen een trauma helikopter nog een positieve wendig aan de situatie zou kunnen geven en je er langs kunt, kun je er beter langsrijden omdat de kans anders groot is dat je zelf ook vast komt te staan. Uiteraard is het bij Stockton beach wel zo dat het 1) op wandelafstand van allerlei voorzieningen is en 2) het net zo druk is als hertje Amsterdam op een gezellige zaterdagmiddag. Als je je midden in de Simpson desert bevindt en je ziet iemand vast staan weet ik niet of het enorm gewardeeerd wordt als je met een vrolijke grijns op je gezicht even voorbij rijdt.
Maar goed, vaart houden dus, de vierwielaandrijving met allerlei hippe terreinsnufjes "by Mitsubishi" ingeschakeld en niet remmen (tenzij je echt niet anders kan) dus......... daar gaan we dan maar.
In het begin gaat het prima, hoewel ik wel eens comfortabeler gezeten heb (kan iemand dat zand ff rechtharken de volgende keer, m'n nieren klopten in m'n keel........ en daar zat m'n hart al) en na een paar honderd meter kwamen we de eerste vastgereden Suzuki Vitara tegen. Die werd er net uitgetrokken door een enorme Landrover die extra verhoogd en verlaagd en voorzien was van een paar traktorwielen en er nogal bruut uitzag (moet ik dat nog zeggen?) met de MX-5 die ik in NL een tijdje heb gehad had ik er zonder veel schade zo onderdoor kunnen rijden. Hoewel mij op de HTS werd geleerd dat er "geen vermaak als leedvermaak" is, wat gezien het succes van RTL 4 t/m 10 ongetwijfeld waar is hadden wij niet veel behoefte om daar bij te blijven kijken. Snel maar weer verder dus.
Het zand werd echter muller en muller en ons tempo...........zoals de teletubbies zouden zeggen "ohoh" lager en lager. Totdat het onvermijdelijke gebeurde......... we stonden vast. Even nog geprobeerd om achteruit te rijden maar dat werkte ook niet erg, bij elke keer dat je even flink gas geeft graaf je je ook verder in dus dat wil je niet teveel proberen. En dan wordt je ook slachtofer van de "geen vermaak als leedvermaak". Op een gegeven moment kwam ern een Ford territory (wordt niet verkocht in Nederland maar is van die Forrester enz. narigheid) voorbij met een anatal man erin........ lachend.....maar zoals het spreekwoord zegt..... wie het laatst lacht....... en daar kom ik zo op terug! Na wat wachten op Ernest (die een lier op de auto heeft) uiteindelijk nog maar eens proberen. Als ik nou eens ga duwen, de versnellingsbak in een of andere hypermoderne "hiermeekomtalleendeallergrootsteklootmongoolvasttestaan"-stand zet en Lianne gas geeft......... en daarmee ophoudt indien onze Pajero in z'n eentje een serieuze poging gaat doen de duinen richting Sydney te verplaatsen. En geloof het of niet, dat werkte.......voor 25 meter ongeveer. Toen hebben we het omgedraaid en is Lianne even gaan duwen. Waarna we los kwamen en lekker door konden rijden. Later bleek dat we deze actie eigenlijk aan onszelf (of om precies te zijn: aan mij) te danken hadden. Onze Mits kan namelijk zonder probleem met 40 km/u of meer over nog veel lastiger terrein maar dan moet je niet in "4h" rijden alsof je een parkeerplaats aan het zoeken bent op de PC-hoofdstraat om daar een nieuwe roze string uit te zoeken die zo gezellig kleurt bij de Gay-games...... en dat deed ik dus wel (afgezien van die string hoor, ik kijk wel op TV).
Maar goed, vervolgens waren we weer op pad....... voor zeker een ruime 100 meter, daar stond dus die verhoogde Ford Focus met "Centerparcs-vierwielaandrijving" ("maar nu even niet") muur en muurvast in het zand. Met 5 figuren eromheen die nogal verdwaasd stonden te kijken. Wij konden er helaas niet heel erg langs dus wij moesten nu wel remmen...... gelukkig niet dusdanis dat ons eenzelfde lot beschoren was. Onze Ford-Sierra helden begonnen al ras te graven (2 van de 5 dan) om te proberen om weer wat vaste grond onder de 17 inch lichtmetalen slicks te krijgen. Helaas voor hun hielp dat weinig, of nee..... niets eigenlijk. Wat namelijk een groer probleem was dan het mulle zand was dat 1) de bodemvrijheid van die verhoogde Escort-station niet veel meer is dan van het gemiddelde skateboard en 2) er banden onder zo'n taunus zitten die bijzonder geschikt zijn om mee over een drmpel voor de Albert heijn te rijden maar veel avontuurlijker zijn die banden niet ingesteld. Uiteindelijk moest er een enorme Patrol met banden maatje "monstertruck" aan te pas komen om die T-Ford weer op weg te helpen. Die 5 kerels waren dusdanig onder de indruk van de terreinkwaliteiten (of eigenlijk meer van het ontbreken ervan) van hun Fordje dat ze direct terug zijn gegaan........ omdat ze met de neus richting het strand stonden en die patrol van het strand kwam heeft die Patrol ze er achteruit-waarts uitgtrokken....... die figuren zijn vervolgens (dit is echt waar, dit is namelijk te idioot om te verzinnen) achteruit weer terug gereden, bang om weer vast te komen zitten. Als je dus nog twijfelt of een zogenaamde "soft-roader" in het terrein net zo terreinwaardig is als een echte terreinwagen........ laat ik het zo zeggen, er is een goede reden voor dat ze de een "terreinwagen" noemen en de ander "softi(ie)roader".
Maar goed, na dit (wel grappige) oponthoud konden wij weer verder. Door alle opeens opgedane ervaring hebben we de rem niet meer aangeraakt en zijn we in "Parijs Dakar"-tempo doorgereden. En dat werk een stuk beter in mul zand, en dan blijkt pas echt waar zo'n terreinwagen toe in staat is. Echt niet te geloven, heuvels waar je lopend al nauwelijks opkomt scheurt zo'n ding gewoon met 40 km/u op en echt zonder de minste moeite. Vervolgens kwamen we in de duinen en op het strand. Ongelofeloos mooi, duinen zover het oog reikte (ik had de bril even afgedaan, dat helpt dan wel zeg maar) en op de achtergrond een mooie groene zee.
Na een tijdje door de duinen en over het strand te hebben ge-4x4-d zijn we maar eens uitgestapt om even wat te eten en de omgeving te bewonderen.
Best een grappige situatie, zo op een enorm strand (32 km lang en da's vertaald naar Nederlandse bergippen toch al gaauw van Scheveningen naar...... eeeuuhhh.....32 km verderop) waar je gewoon overal mag rijden. En dat doet iedereen dan ook...... met motoren, quads, terreinwagens en alles waar wielen onder zitten. De volgende keer als we in Nederland zijn gaan we dat ook eens in Scheveningen proberen, op een mooie zaterdagmiddag, lekker met 60 in het uur langs de waterlijn, kijken of iedereen daar ook zo enthousiast reageert als je even vaststaat, kijken of men dan in Scheveningen net zo enthousiast reageert als dat je in Nijmegen met een Hummer voor de boomhut van Groenlinks komt parkeren.
Langs het strand lag ook nog een japanse terreinboot waarvan de vierwielaandrijving het even niet deed....... deze was namelijk ook vastgelopen in het zand en aan de staat van onderhoud te zien (hij ligt er al een aantal jaartjes) gaat deze boot niet meer op eigen kracht zijn huidige ligplaats verlaten.
Na de lunch zijn we nog een tijdje over het strand en door de duinen gereden en heeft Lianne ook haar terreinvaardigheden even wat bijgeslepen....... wel zowat ten kosten van ons terreintuinhuisje...... en mijn boxershort maar goed "kost wat maar dan heb je ook wat" zullen we maar zeggen. Erg leuk wel dat zachte zand, het is echt best lastig om in te schatten of je ergens op of af kan, een heuvel kan er heel "begaanbaar" uitzien maar als opeens de gehele planeet onder je wegt lijkt te schuiven kan dat toch tegenvallen. Ook sta je soms bovenaan een "enorme" heuvel die als je ervanaf rijdt als een roltrap onder je vandaan schuift waardoor het opeens allemaal wel weer meevalt. Het feit dat je de glooingen in het zand ook moeilijk ziet maakt het er niet makkelijker (maar wel een stuk avontuurlijker) op. Echt ongelofeloos (of dom) wat die gasten doen in de Parijs Dakar...... of hoe die race tegenwoordig ook mag heten (ik geloof dat de Parijs Dakar tegenwoordig niet meer van Parijs en niet meer naar Dakar gaat maar goed, de Tour de France begint ook wel eens in Nederland en "last time I checked" was dat ook nog niet Frans). Ik kan me goed voorstellen dat er wel eens een coureur in de Madrid-Djiboeti sneuvelt omdat 'ie een slotgracht over het hoofd ziet of dat er een arsenaal aan vierwielaangedreven vrachtwagens (wie heeft dat ooit verzonnen, "kom ik neem de vuilniswagen eens mee naar de Napels-Kingshasha in plaats van een volledig geprepareerde racewagen, stel je voor dat je iets weg wilt gooien onder weg) masaal OVER in plaats van DOOR een dorp rijdt (alsof je daar het verschil ziet tussen een dorp waar net OVERheen gereden is of een dorp waar net DOORheen gereden is).
Maar goed, na een uurtje of wat gezeten en gereden te hebben werd het weer eens tijd op de terugtocht te aanvaarden. Erg grappig ook als je met banden met een barretje of 0,8 opeens over het asfalt rijdt. het is echt alsof het onderstel van de auto en de stuurbekrachtiging onherstelbare schade hebben opgelopen. Na de banden weer op spanning te hebben gebracht zijn we in een ruk doorgreden naar Sydney (waar het flink regende, meteen het strandzand van de auto, ideaal!) waar we nog even wat sterke verhalen hebben uitgewisseld (nog sterker dan hierboven!) bij Ernest en Helma. Dit was een leuke dag die zeker voor herhaling vatbaar is, volgend weekend door de Botanishce tuinen van Sydney! Oh ja, foto's van onze trip staan hier.

Zaterdag 17 Februari - Crashdag
Na behoorlijk op tijd opgestaan te zijn leek het mij leuk om de site even bij te werken........ daar dacht de computer dus anders over. Nadat ik deze drie keer opnieuw op had proberen te starten liet deze mij in niet mis te verstane taal (alhoewel.......... ) weten dat de computer vandaag een "bad hairday" had, voor computers vertaalt zich dat in een "registry file failure". Wat dat is weet ik ook niet maar dat het slecht nieuws is weet ik onderhand wel. Ik kreeg direct een soort van gevoel dat je krijgt als je op TV zo'n zieknhuisserie ziet waarin een dokter slecht nieuws vertelt aan een patient.......... wat de dokter precies zegt......... geen flaauw idee (als ik dat had geweten was ik zelf wel dokter geweest) maar dat het allerminst reden voor een feestje is mag wel duidelijk zijn. Zo ook met onze computer. Een bestand dat graag anoniem wil blijven was corrupt, onbeschrijfbaar of niet aanwezig......... ik zou zeggen, zoek dan even wat beter of neem een ander bestand ofzo (er zitten er 150.000+ op de computer maar die van ons moet nou net weer dat ene bestand hebben....... het zal ook eens niet....... het doet mij overigens wel ergens aan denken......... gaat er bij "ik heb niets om aan te trekken" een belletje rinkelen?). Na contact opgenomen te hebben met de helpdesk van HP bleek dat de schade zeer eenvoudig en binnen 5 minuten te herstellen was. Overigens wel op eenzelfde wijze als dat een gebroken been ook in 5 minuten te herstellen is.........door het te AMPUTEREN! Want de hele computer moest geformatteerd worden en alle bestanden die erop staan zou ik kwijt zijn. Ik kon uiteraard nog door een specialist een back-up van de bestanden laten maken. Na bij wat specialisten navraag te hebben gedaan bleek dit overigens nogal in de papieren te gaan lopen en het was ook niet helemaal zeker dat het uberhaupt zou lukken dus dat hebben we maar laten zitten, daarbij had ik een tijdje geleden nog wat back-ups van alle foto-bestanden gemaakt dus de foto's van onze reis zijn we niet kwijt. Als dat laatste wel het geval was denk ik dat onze computer gisteren na enig aandringen en een onverklaarbare val van de 18e etage "onverwacht" was overleden....... want dat had ik niet leuk gevonden. Na ongeveer de halve dag bezig te zijn geweest met het opnieuw installeren van allerlei software (ook op de computer verzamel je een hoop rotzooi) doet 'ie het nu weer. Alleen de printer wil nog niet draadloos printen maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat 'ie daar de laatste paar weken ook al wat probleempjes mee had, daar moet ik nog even een keer naar kijken. Of misschien moet ik de printen even dreigen met een enkele reis naar de begane grond met "totall-loss air" wellicht helpt dat.
Maar goed, de computer doet het dus weer en dankzij Bill Gates en zijn half-fabrikaat (zo heet iets toch dat nog niet af is?) waarop onze computer (soms) draait is de harde schijf weer lekker leeg en kijkt onze computer weer fris als een alzheimer-patient tegen het leven!

Donderdag 15 Februari - met de auto naar de dokter
Aangezien wij zaterdag hadden ontdekt dat de auto olie lekte moest deze meteen maar even nagekeken worden. Zo gezegd zo gedaan. Bij een Mitubishi dealer in de buurt van Chatswood (waar ik werk) heb ik een afspraak gemaakt zodat ze de auto even aan een grondig onderzoekje zouden onderwerpen. Er zit nog wel garantie op de auto maar om nou eerst een uur naar Castle Hill te rijden (waar de dealer zit) en vervolgens een uur terug....... nog even los van het feit dat ik geen flauw idee heb wanneer, doordeweeks zijn ze van 08:00 uur tot 17:30 open en gedurende die hele periode zitten wij op het werk en nog wel iets langer ook en om m'n zaterdag daar nou aan op te offeren........ neeu daar heeft de computer andere plannen mee (zie zaterdag 17 februari). Dus maar even naar een andere nabij-er gelegen dealer.
Gelukkig viel het allemaal wel mee, de olie was afkomstig uit de "Diff switch", dat is een onderdeel van de aandrijving, dat weet ik dan weer wel maar verder heb ik niet echt een flauw idee. De meneer van de dealer ook niet (de monteur wel hoor......hoop ik tenminste, maar die heb ik niet gesproken) want de meneer van de dealer zei vier keer dat de Diff Switch de Diff switch was toen ik vroeg wat een Diff switch dan precies DOET in de auto.......... en als je vier keer hetzelfde zegt wat vier keer geen antwoord op mijn vraag is denk ik dat het vrij veilig is om aan te nemen dat je 1)of de vraag niet begrijpt of 2) het antwoord niet weet. Aangezien optie 1 mij niet erg waarschijnlijk lijkt (zo moeilijk is die vraag niet en het lijkt me dat een dealer zo'n vraag wel vaker krijgt, hier in australie zeker........ "richtingaanwijzers / spiegels / koplampen...... oh, waar zijn die dan voor") denk ik daarom dat het optie 2 is.
Aan het einde van de middag kon ik de auto voorzien van een schone luier weer ophalen en de schade viel gelukkig nogal mee.

Zondag 11 Februari - Sydney Art Gallery
Na all het ge-autowas van gisteren was het tijd voor iets leuks/leukers. Het was alweer een tijdje geleden dat we naar een museum waren geweest, aangezien er hier nog al wat musea zijn en wij een museum zo af en zo toe best leuk vinden leek een "culturele-middag" (hoewel, als ik erbij ben kan het nooit heel erg cultureel worden) een goed idee. Er was een tentoonstelling over "video-art" uit het Centre Georges Pompidou uit Parijs in het M(useum of)C(ontemporary)A(rt) maar afghezien van "uit Parijs" is daar eigenlijk weinig bij wat ons aanspreekt. Het MCA zijn we al eens geweest en als dat wat daar hangt kunst is ben ik "as we speak" een encyclopedie over Australie aan het schrijven en Video-art is m.i. ook niet de meest interessante (of misschien moet ik zeggen: begrijpelijke) kunstvorm. Dus dat slaan we even over deze keer. We hadden de Sydney Art Gallery nog niet gezien en daar al wel goede dingen over gehoord. Aangezien de Sydney Art Gallery in de Domain gelegen is (vlakbij) waren we er al wel menigmaal voorbij gelopen.
Op naar de SAG dan maar. Meteen bij binnenkomst werden we overrompeld door zo'n "wauw-wat een cool gebouw"-gevoel. Het ziet er van buiten erg oud uit (het gebouw is voor Australische begrippen ook stokoud, meer dan 100 jaar zelfs (gebouwd in 1897) en is vanbinnen heel erg ruim en licht opgezet. Van binnen lijkt het meer een enorme moderne villa dan een museum. De uitzichten op de haven en Woolomoolo warf (zo heet het echt) zijn daarbij ook geweldig.
De kunst die ze hebben varrieert van schilderijen van oude meesters, tot moderne "kunst" van het niveau "voor en door de nabijgelegen kleuterschool". Ikzelf houd wel van impressionisten, ook die waren vertegenwoordigd, zelfs australische impressionisten (ik wist niet dat dat bestond.........ik weet er dan ook niet heel veel van) en mijns inziens zaten er erg mooie dingen tussen. Wat heel grappig was, was dat er een aparte afdeling was van aboriginal kunst. Op zich ben ik daar zelf niet zo'n bewonderaar van. Doordat de patronen die gebruikt worden vaak nogal repeterend worden gebruikt vind ik dat veel van de aboriginal kunst meer weg heeft van een vrolijk behangetje dan van kunst. Ze hadden ook boomschorsen liggen die helemaal beschilderd waren enzo, dat is op zich wel knap gedaan maar om nou te zeggen dat ik het zelf aan de muur zou hangen......... neeuu, dat niet (niet aan mijn muur tenminste). Wat wel grappig is aan de kunst is dat aboriginals al tienduizenden jaren op eenzelfde wijze schilderen en dezelfde symbolen e.d. gebruiken, zo kan een hedendaagse aboriginal dus precies zien wat er met een 10.000 jaar oude schildering wordt bedoeld. Aboriginals houden ook verder geen journalen / dagboeken o.i.d. bij. Hun geschiedenis "bewaren" ze in liederen en in schilderingen, vandaar is het voor hun waarschijnlijk ook belangrijk dat ze de oude kunst begrijpen....... overigens heb ik dit allemaal van horen zeggen dus in hoeverre dit allemaal klopt weet ik niet maar ik vind het wel aannemelijk klinken.
Maar wat ik grappig vind is dat wij al moeite hebben om te zien wat er met een schilderij uit 2005 bedoeld wordt en een aboriginal kan dus zo vertellen wat er met een schilderij uit 8500 VC bedoeld wordt........ nou moet ik wel zeggen dat ikzelf denk dat dat vooral (voor minstens 100%, wellicht meer) ligt aan de kunst zelf en niet zozeer aan de "ontvanger" ervan (tegenwoordig hoeft het idee achter een schilderij volgens mij ook geenszins een verband te hebben met wat op het schilderij zichtbaar is). Wat verder grappig was was dat veel kunst komt uit Arnhemland, da's in het noorden van Australie en daar wonen al vanaf heeeeel erg lang geleden tot nu toe aboriginals. In de aboriginal-kunst schijnen aboriginals uit Arnhemland ook nogal ruim vertegenwoordigd te zijn. In het museum werd "Arnhemland" vaak aangeduid met "Arnhem". Dus dan lees je doodleuk op zo'n bordje dat het schilderij is gemaakt door "oeloeboeloe uit Arnhem"........ of daar doe "mamamagikbuitenspelen-gemeenschap" uit Arnhem........ Nou zijn wij natuurlijk al een tijdje (maand of zes) niet meer in Arnhem geweest maar ik weet toch redelijk zeker dat er aan de Zyperndaalseweg nr. 124 geen tipi staat met een naambordje "Oeloeboeloe drie keer bellen" of dat er een boomhut op het Willemsplein staat met een bordje "mamamagikbuitenspelen-gemeenschap is even weg, wij zijn over 5 minuter terug" onderaan de touwladder......... en dat heeft niets te maken met het feit dat er op het Willemsplein geen bomen (groot genoeg voor een boomhut) staan.
Na deze culturele onderbreking van het weekend waren we dichtbij het centrum van Sydney en hadden we nog wat tijd over (het was pas 3 uur). Dichtbij waren er ook nog de "Hyde park Barracks" die wij nog niet gezien hadden. De Hyde Park Barracks zijn in eerste instantie gebouwd voor engelse boefjes die als straf op de boot waren gezet naar Australie. Deze werden in Australie aan het werk gezet (sterken werden ingelijfd bij het leger, de rest werd verdeeld onder de "normale" burgers) en in eerste instantie moesten die maar zien hoed ie aan onderdak kwamen. Op een gegeven moment (rond 1820) hebben ze de Hyde Park Barracks gebouwd zodat de boefjes daar konden overnachten.
Vervolgens is het gebouw een vrouwengevangenis geworden en daarna een asielzoekers-opvanghuis en daarna een gerechtsgebouw. Waarna men eind vorige eeuw (wat klinkt dat ver weg he, het was 1990) besloten heeft om het op te knappen / in oude luister te herstellen en er een museum van te maken. De locatie is erg mooi van het gebouw, het ligt namelijk tegenover Hyde Park (ja, wat een verassing met zo'n naam) midden in de stad aan Macquarie-street waar allemaal gebouwen staan van "Francis Greenway", de Hyde park barracks zijn ook van zijn hand overigens en worden als zijn hoogtepunt beschouwd.
Het gebouw als museum viel ons wat tegen. Tijdens de restauratie hebben ze in de fundering e.d. allemaal oude spullen gevonden. De ratten hadden namelijk van alles en nog wat naar hun holletjes gesleept en dat is zodoende bewaard gebleven. Het gebouw zelf is op zich nog wel de moeite waard, helemaal bovenin hebben ze de hangmatten e.d. gereconstrueerd waarin de boefjes dan konden slapen en da's best indrukwekkend maar de tentoonstelling is echt redelijk oninteressant. Je kijkt namelijk alleen maar naar een verzameling rotzooi die ze daar gevonden hebben en ik moet eerlijk zeggen dat ikelf nauwelijks geinteresseerd ben in de patronen van de jurken uit 1860, de pijpen die men rookte in 1820 of de kleur van de bekleding van de stoelen in 1900. Het was leuk om een indruk te krijgen maar als je ooit in Sydney bent en maar genoeg tijd hebt om 1 museum te bezoeken dan zou ik eerder naar de Art Gallery gaan dan naar de Hyde park barracks.
Na dit alles zjn we (in de stromende regen!) nog even naar de stad gelopen, we moesten nog wat cokegerei hebben namelijk en daarna naar huis....... waar ons zwembad al geduldig op ons lag te wachten.

COPYITRIGHTFROMMARTIJNANDLIANNE

COPYITRIGHTFROMMARTIJNANDLIANNE.NL

COPYITRIGHTFROMMARTIJNANDLIANNE

Zaterdag 10 Februari - Wasdag
Gisteravond hadden we bezoek van Sandra (de bazin van Lianne) waarmee we een pizzatje hebben gegeten in Darlinghurst en vervolgens een beetje door de buurt hebben gelopen (Paddington, Rushcuttersbay, Kinsg Cross enz...... erg leuk allemaal voor al 's avonds). Die moesten we aan het einde van de avond ergens afzetten, met de auto dus, en toen viel mij op dat de auto echt ENORM smerig was. Wij hebben de auto een keer eerder laten wassen hier in Sydney maar dat was alweer een behoorlijke tijd geleden. Je mag de auto i.v.m. het watertekort zelf niet met een slang wassen, alleen met een emmertje met water maar dat geloof ik verder wel, da's namelijk niet bijzonder goed voor de lak als je de auto niet eerst ff af spuit (wat dus niet mag...... als ik de regels goed brgijp hoor). Die wasbeurt die we de auto hebben laten geven was niet bijzonder goed uitgevoerd....... de binnenkant was voor de helft vergeten enzo dus we wilden de auto deze keer even zelf wassen.
Nu had ik vernomen dat er een autowasplaats is in het (overdekte) parkeer was waar je de auto zelf goed kon wassen. Bij navraag bleek dat inderdaad te kloppen, zelfs de faciliteiten waren er aanwezig. In het begin van de middag ben ik dus de auto (ongelofeloos wat is dat ding groooooot zeg) gaan wassen, uitzuigen, poetsen, enz. enz. enz. en rond een uur of 19:00 was 'ie helemaal klaar en zag 'ie er uit als nieuw. Wat die afmetingen betreft: het is echt niet te geloven, het lijkt echt wel of zo'n ding minstens twee keer zoveel plaatwerk heeft als een "gewone" auto. Het dak van de auto kan je ook echt alleen maar wassen door in de europening te gaan staan want je komt er anders gewoon niet bij. Maar goed, het resultaat is er dus naar, er staat je nu weer een spierwitte vierwielaangedreven zeekontainer tegemoet te glimmen als je de parkeergarage inkomt.
Toen wij overigens zaterdagochtend met de auto weg terugkwamen (we moesten wat boodschappen doen die je niet in de buurt lopend kan doen.....wat we normaal atijd doen, echt zo relaxed om midden in de bedrijvigheid te wonen) zagen we dat er olie op de parkeerplaats lag. Eerst dachten we dat onze buurman wellicht een boodschappen tas had neergezet op die plek waarin wellicht een lekkend olijfolie-flesje zat (olie zag er namelijk uit als olijfolie en niet als zwarte motorolie) maar na de plek verwijderd te hebben en de auto weer geparkeerd te hebben zagen we dat de olievlek na een tijdje weer terug kwam. En aangezien het ons niet erg waarschijnlijk leek dat de buurman zijn boodschappen ONDER onze auto neerzette moest onze auto wel lekken....... en da's toch minder nieuws. Maar goed, komende week maar eens even een bezoekje brengen aan een dealer om het na te laten kijken.
'S avonds hadden we geen zin meer om te coken en zijn we italiaans gaan eten in de buurt wat overigens, en da's volgens mij voor het eerst hierzo, best tegenviel. Het was niets wat we zelf niet klaar hadden kunnen maken en dat verwacht ik eigenlijk wel als ik buiten de deur ga eten (die lat ligt namelijk absoluut niet zo hoog zeg maar, Mac Donalds redt het elke keer weer met gemak).

Dinsdag 6 Februari - Leighton, mijn smaak!
Zo, vandaag was het dan zover, na een proefperiode van 3 maanden blijkt nu dat Leighton wel mijn smaak is en, wellicht nog belangrijker (voor de continuiteit van mijn inkomen wel in ieder geval) andersom ook. Mijn proefperiode is over en ik heb nog geen vervelende brieven ontvangen (of ze zijn nog op het oude adres terechtgekomen) en ook nog geen nare bijsmaak van het proeven, dus volgens mij zit het alemaal wel goed. Niet dat er nou aandacht aan besteed is ofzo maar het schoot me vandaag ineens te binnen.
Misschien ook een leuk moment om iets te vertellen over m'n werk. Ik ben momenteel druk bezig (of in ieder geval bezig) samen met zo'n 25 collega's om een railproject te winnen. Er is nu een aanbesteding gaande voor een project dat de verbreding van rail behelst. Het project heet "Kingsgrove to Revesby Quadruplication" (zie hier) en zoals het een oprecht Australisch .......euuhh iets betaamt is dit schromelijk overdreven. Ten eerste betekent "Quadruplication" volgens mij verviervoudiging, wij gaan een traject 2 spoorbanen (rails heb je in de woonkamer, is mij tijdens een stage wel eens verteld (waar de gordijnen aan hangen dus)) uitbreiden met nog eens 2 banen want dat is volgens ons de bedoeling en da's volgens mij gewoon een verdubbeling. Het kan ook zijn dat wij (met z'n 25-en) niet goed lezen maar daar ga ik maar even niet vanuit (dat zou wel een "grappige" sitiatie opleveren aan het eind: "hoezo nog niet klaar?").
Maar goed, rekenen is denk ik niet hun sterkste kant........... ik bedenk me trouwens net dat ik mij wel wil "opofferen" om een en ander financieel af te ronden........... "Dat zijn dan termijnen van 2 miljoen per maand vermenigvuldigd met 4 maanden is........ 4 miljoen, oh, dan krijgen we er nog 4 van jullie....... wacht, stort die laatste 4 miljoen maar op mijn prive rekening en dat mag best wederom in 4 termijnen van 2 miljoen hoor, ik ben ook de beroerdste niet". Verder begint het project niet bij Kingsgrove maar verder richting het volgende station, het eerste stuk is al gereed. Als oprechte en integere aannemer schromen wij natuurlijk niet om voor het (door de concurrent) reeds gedane werk WEL een geperde rekening neer te leggen..... want al het geplande werk bij het station moeten we nu weer "ontplannen" ja, en dat kost geld maar da's logisch.
Het railproject behelst verder het aanpassen van 10 "kunstwerken" zoals dat zo mooi heet in civiel technische termen. Het is niet zo dat dit deel van Sydney enorm cultuur-bewust is maar een constructie als een brug / viaduct / duiker of wat je zoal niet meer kan verzinnen en ook maar enigszins onder de noemer "weg in de waterbouw" valt noemt men doorgaans "kunstwerk". Onder deze kunstwerken is een aantal bruggen die meteen toegang tot stations zijn, dat maakt het werk erg ingewikkeld (of "interessant" in vaktermen). Verder gaat het dwars door de "Salt Pan Creek", dit is een moeras / mangrove achtig geheel dat er heel pitoresk uitziet maar zo ernstig veruild schijnt te zijn dat het grootste risico ter plaatse is dat er schone grond in de Salt Pan Creek terechtkomt........deze moet je dan namelijk per direct als ernstig vervuild slib categorie "Tjernobiel" afvoeren. Er zitten ook nog linke beestjes in de Salt pan Creek, ik heb twee verschillende gezien. Ten eerste een "puffer-fish", een klein erg lelijk visje wat erg giftig is als je hem opeet. Er schijnt onlangs een heel gezin omgekomen te zijn dat gezellig wat van deze beestjes op de bbq had gelegd..... dat zal ze leren. En ten tweede de oost-australische- killer........eeuuhh winkelwagen. Het is echt niet te geloven hoeveel winkelwagens er daar in de Salt Pan Creek liggen, goeie buurt zeg maar (ze "kosten" hier ook nog nergens een gulden/euro/dollar, dan krijg je dat denk ik......... zie ik hier overigens een gat in de markt ????). Je zal je misschien afvragen waarom winkelwagens gevaarlijk zijn, moet je er maar eens een barbequen en opeten, dan begrijp je het wel.
Momenteel ben ik overigens met een hoogst geheim onderdeel bezig binnen het project, daar kan ik dus even niets over zeggen maar het is wel erg leuk en naar goed Australisch gebruik enorm baanbrekend.......... zo baanbrekend als kleuren televisie, centrale verwarming of stromend water ongeveer.
Mocht je als Civiele techneut nou ook graag kuntstwerken willen maken in allerlei geheime railbouwprojecten dan moet je het zeker even laten weten. Zoals ik onlangs ook al schreef zijn ze hier nog enorm op zoek naar civielers en als ik er eentje aanbreng die minstens een half jaar blijft (werken dus, ik zeg het er maar even bij) krijg ik een bonusje van $5000,-
Samen delen?

Zaterdag 12 Augustus - City to Surf
Vandaag was het dan eindelijk zover, de city to surf run. Dit is een hardloopwedstrijdje van het centrum van Sydney naar het bekendste (en meest op Scheveningen lijkende) strand van Australie: Bondi beach. De lengte van het wedstrijdje is 14km en gaat over allemaal wegen langs de baai met erg mooie uitzichten. Wat wel uitdagend is is dat die wegen allerminst vlak zijn.
Ik had zelf wel aardig getraind, ik wilde er ongeveer een uur of iets minder over doen. Helaas had ik 1 ding vergeten........of eigen 64.711 om precies te zijn, dat was namelijk het deelnemersaantal min Lianne en mijzelf. Binnen een uur 14 km lopen kan best maar niet als er continu 40.000 mensen voor je lopen, oh ja een fatsoenlijk tijdwaarnemingssysteem helpt ook. De tijwaarneming werd hier namelijk uitgevoerd met een onlangs in Australie geintroduceerd zeer geavanceerd en accuraat hulpmiddel dat oorspronkelijk is ontwikkeld door mensen werkzaam in de ruimtevaart......of nou ja, sterrenkunde........ in Nederland is dat hulpmiddel beter bekend als een eeehh kalender...... zeeeeeer geschikt voor het onthouden van verjaardagen maar iets minder voor het uitvoeren van tijdwaarnemingen.
In verband met het deelnemersaantal werd er gestart in groepen. Op zich een goed initiatief maar als er maar 4 groepen zijn waarvan de eerste 2 bestaan uit 8000 mensen ieder en je je voor die eerste 2 groepen alleen maar kan kwalificeren door het jaar ervoor de C2S te hebben gelopen binnen 75 minuten (nog altijd geen wereldtijd m.i.) betekent dat dus als je je als verse deelnemer inschrijft, jezelf een ambitieus doel hebt gesteld en vrij laat bij de start komt (verassend, niet?) je eerst even 8000+8000+1/2*24.000 = ongeveer 28.000 mensen moet inhalen voordat je een beetje lekker je eigen tempo kan lopen. Even voor het idee, da's meer dan het gehele deelnemersveld van de marathon van Rotterdam of bijna het hele deelnemersveld van de marathon van NY.
En hoe het kan weet ik niet maar na 20 minuten enkels ontwijken, tussen mensen doorspringen en van de ene kant van de straat naar de andere zigzaggen kom je nog steeds gezinnetjes tegen die gezellig MIDDEN OP DE WEG hand in hand aan het wandelen zijn waar je dan vervolgens bijna vol tegenaan loopt (dit is geen grap, is mij meerdere keren overkomen, gelukkig nooit met serieuze gevolgen...... voor mij althans). Ik begrijp serieus niet hoe die daar terecht komen en WAAROM in hemelsnaam, start lekker achteraan, dan waggel je mij niet in de weg of ga lekker aan de kant van de weg lopen. Ik heb zelf (een beroede tijd van) 1 uur en 11 minuten gelopen volgens mijn eigen stopwatch en kwam door het gedwongen lage tempo nog zo fit als een hoentje aan. Volgens de organisatie had ik 1/46 van de periode tussen een volle maan en een halve maan gelopen, afgerond en gecorrigeerd met de tijd dat onze groep starte na het startschot van de eerste groep kwam dat neer op "binnen 1 dag". Ik finishte dan ook als eerste, het was wel een gedeelde eerste plaats, er zijn ongeveer 64.000 mensen als eerste binnen gekomen, allemaal met een eindtijd van "binnen 1 dag". Het podium was Bondi Beach en dankzij de feesttent van Leighton (met drank en voedsel) en het geweldige weer (kon niet beter, het was rond de 23 graden, lekker windje en volle zon) was dat misschien wel het leukste deel van de C2S. Achteraf bezien had ik het ook niet zozeer moeten zien als een wedstrijd, het is meer een "charity run" en eigenlijk wordt dat ook wel zo uitgedragen. De run op zich was wel leuk, de route is echt geweldig, je komt echt op schitterende punten en de route gaat zelfs onder ons appartementencomplex door. (voor diegene die bekend zijn in Sydny:) De route startte namelijk bij Hyde Park, aan het einde van William street en ging via William street richting Double Bay. En ons complex staat op de Kings Cross tunnel waar William street doorheen gaat....... het was erg grappig om ook onder het gebouw door te lopen.
Al met al erg gezellig, 's middags zijn we nog even naar Nielsens park geweest om lekker op het strand in de zon een tijdschriftje / boekje te lezen en relaxed uit te rusten (meestal rusten we namelijk heel gestresst uit). Ook hebben we daar de camera op zanddichtheid getest maar dat was niet helemaal bewust........ als je een zanddichte camera wilt kan ik een Ricoh echt aanbevelen, als het er eenmaal inzit komt het ernamelijk ABSOLUUT niet meer uit. Hij gaat er overigens niet heel veel beter van werken, als je inzoemt klinkt 'ie momenteel als een V8 die onderhoud nodig heeft. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de camera (dankzij wat eerder onbewust uitgevoerde experimenten) al redelijk op zijn laatste benen / pixels loopt..... wordt binnenkort vervangen.

Woensdag 8 Augustus - 1 jaar Down Under
Vandaag zijn we exact 1 jaar in Australie, exact een jaar geleden zijn we rond een uurtje of zeven / half acht 's avonds aangekomen op het vliegveld van Sydney (en heb ikzelf zelfs voor het eerst voet gezet op australische bodem). Wij vonden dit wel een reden om even sjiek uit eten te gaan. Het liefst hadden we een feestje gevierd met alle deelnemers van ons geweldige afscheidsfeest (waar we het echt nog vaak over hebben) van 5 augustus 2006 erbij maar dat stuitte op wat praktische bezwaren, vandaar maar even wat gegeten met z'n 2-en in "Cafe Sydney". Cafe Sydney is een sjieke tent in het customs house (voormalig customs house dan, nu niet meer) aan Circular Quay met uitzicht op het Opera House en de Harbour bridge....... wij vonden dat wel gepast, een 1 jarig jubileum bij twee Sydnische iconen.
Door de geweldige wijnen (een witte chateau bankrupt en een rode CapSev zoals ze die hier op hun beste frans noemen (Cabernet Sauvigon zeggen ze in Frankrijk)) heb ik niet meer echt een flauw idee van wat ik exact gegeten maar ik weet nog wel dat er biefstuk en friet bijzat en dat het ongelofeloos lekker was.
Het is best gek als je er zo over nadenkt allemaal. Ten eerste (dit klinkt wellicht wat cliche) maar het is wel erg snel gegaan allemaal, we kunnen echt niet geloven dat het al weer een jaar geleden is dat we afscheid hebben genomen van familie en vrienden en vervolgens zijn vertrokken uit Nederland. Hoewel er in het jaar echt ongelofeloos veel gebeurd is lijkt het maar een maand of drie geleden dat we op het vliegtuig stapten.
Wat ook best gek is is dat ik Nederland helemaal niet mis (dit geldt overigens in mindere mate voor Lianne), niet dat ik het zo verwonderlijk vind dat ik het land niet mis, integendeel, (hoewel ik mijzelf best gelukkig prijs dat ik mijn opleiding heb gehad en ben opgegroeid in Nederland denk ik niet dat het een geheim is dat ik niet enorm onder de indruk ben van Nederland in zijn/haar huidige toestand) maar ik merk dat ik gewoon nauwelijks aan Nederland zelf terugdenk. Het is een beetje zo'n "verregende dag in een leuke vakantie"-gevoel...... van goede vakanties met schitterend weer onthoud je altijd al het mooie weer en de verregende dagen pleeg je te vergeten. Niet dat ik Nederland nou als een verregende dag in een verder leuke vakantie beschouw maar ik merk wel dat een hoop dingen uit Nederland erg snel in de achtergrond zijn geraakt en dat ik er gewoon niet veel meer aan terugdenk. Wellicht komt dat ook doordat we hier continu met van alles en nog wat bezig zijn en dat ik nauwelijks tijd heb om aan Nederland terug te denken, dat het hier meestal +20 graden is en de zon continu schijnt helpt waarschijnlijk ook niet en dan heb ik het nog niets eens over wat voor een geweldige stad Sydney is. Wat ik overigens wel heel erg mis uit Nederland zijn familie en wellicht nog meer, vrienden. Niet dat ik familie niet mis maar daar heb je op een of andere manier toch iets vaker contact mee en door reeds geplande reizen (kom ik zo op terug) weten we ook (relatief, ik zal niemand onder druk zetten) zeker dat we die op afzienbare termijn weer in de armen kunnen sluiten.
Ik denk dat ik wel kan stellen dat ik mijn vrienden veruit het meeste mis uit Nederland. Hoewel we hier wat vrienden betreft (net als met werk en woning) erg veel geluk mee hebben en heel erg leuke mensen hebben leren kennen kan dat natuurlijk nooit op tegen een door de jaren zorgvuldig opgebouwde vriendenkring bestaand uit de leukste mensen uit Arnhem en (ruime) omgeving. In je eentje maandagavond hardlopen is lang zo leuk niet als met z'n 2-en, met collega's mountainbiken is erg leuk maar toch anders dan met iemand die je al hoe lang eigenlijk? kent, naar een autoshow met allemaal Australisch blik is erg leuk maar het jaarlijkse tochtje naar de duitse bont gekleurde van boom-boxen omkomende kipfengaass parade in Essen is toch anders (geen Kipfengaass hiero, gemiste kans!) en dat geldt ook voor Parijs, Londen (en andere steden) de AutoRai, vuurwerkexperimenten, bbq-en op het platteland, cruisen in een cabrio, wekelijks squashen, Harry's kroketten en zelfs naar de kapper gaan......... best te doen hier maar DAT was in Nederland echt leuker, voor de rest, laat ik het zo zeggen, als je ons op korte termijn wilt zien moet je wat mij betreft hierheen komen (of een webcam kopen). Wat dat langskomen betreft, na de kerstdagen komt er al een asielzoeker uit Arnhem Zuid tijdelijk logeren (nu onlangs verbannen naar een opvangcentrum in Imamsterdam) die op doorreis is naar Queensland om daar Aboriginals te werven voor z'n nieuwe werkgever (wederom in de mensenhandel), Kuipie, tot de 31e!.
Wat de langskomende familie betreft. Allereerst komen in oktober EN november mijn ouders langs voor 7(!!!) weken. Die gaan we eerst Sydney laten zien en vervolgens gaan we 2 weken met ze "trekken" door South Australia en Victoria (aan de zuidkant van Australie) en nog een weekend met ze naar Cairns...... waar we dankzij een collega van Lianne (ook een Nederlander maar da's toeval) in een erg relaxed (zo ziet het eruit tenminste) complex verblijven....... zo'n tropisch gebeuren met daken van palmbladeren, muren van koraal, elke dag verse krokodil voor ontbijt op een bedje van haaievin en kakkerlakken zo groot als konijnen als huisdieren waarschijnlijk...... heerlijk. Dat wordt vast erg gezellig, wij hebben daar in ieder geval zin in.
Dan, maar daar kan ik nog niet teveel over zeggen, is de moeder van Lianne ook druk bezig om heel erg dapper haar grenzen te verleggen en deze kant op te komen Over het exacte tijdstip is nog niets bekend (bij mij tenminste) maar ik ben ervan overtuigd dat ze volgend (Nederlands) voorjaar langs gaat komen en de wereld eens van deze kant komt bekijken. Ook daar hebben wij erg veel zin in, de vakantiedagen worden in ieder geval al druk opgespaard momenteel.
Wanneer al onze zusjes (samen hebben we er 3 waarbij ik eerlijkheidshalve moet zeggen dat Lianne het grootste aandeel daarin heeft) langskomen is nog even onbekend maar dat komt ook vast. Kortom, tot ziens Down Under en / of op naar het volgende jubileum!

Zondag 29 Juli - Kroketten finally also go down under (in het frituurvet dan).
Ja, je leest het goed.... kroketten in Australie. Sommige Nederlandse lekkerneijen moet je hier helaas ontberen. Na de bijzonder succesvolle aankoop van een frituupan een tijdje geleden hebben we wel weer regelmatig erg goede (franse) frieten maar kroketten tot op heden helaas nog niet. Dat heeft niet zozeer te maken dat er geen kroketten in de frituurpan kunnen maar meer met het feit dat kroketten hier nogal ..... eeuhh niet te krijgen zijn. En wat je niet hebt moet je dan maar zelf over laten komen (wat met kroketten misschien niet een heel goed idee is) of zelf maken. Aangezien dat laatste dus de enige optie is voor Nederlandse junkfood verslaafden (zoals ondergetypte) zat er niets anders op. Aangezien dit ^&*((##@&_veel werk is moest er wel even een speciale gelegenheid voor zijn.
Aangezien we regelmatig met Harald (Duitse collega van mij), Sabine (zijn vriendin), Ellen (voormalige onderbuurvrouw) en Michael (haar man) gaan eten en het nu onze beurt was om eens een dinertje te verzorgen leek ons dit een goede gelegenheid. Er ontbraken alleen nog een paar kleine onbelangrijke dingen, zoals, om te beginnen, het recept. En wat kruiden die zich niet erg makkelijk laten vertalen in het Engels / Australisch (Kamperfoelie...... anyone?). Nadat ze zich hadden laten vertalen lieten ze zich in ieder geval niet begrijpen. We zijn verscheidene ruim gesorteerde etenswaren winkels afgeweest maar niemand wist waar we het over hadden. Wellicht komt dat een beetje door het woord....... kamperfoelie schijnt "honeysuckle" te zijn. Als je dat snel, onduidelijk en met een Nederlands accent uitspreekt (zeg maar zoals wij dat zouden doen) klinkt dat voor veel mensen ongetwijfeld als een eeuuhh........ op z'n minst oneerbaar voorstel. Maar goed, het blijkt niet onontbeerlijk voor kroketten te zijn want we hebben het uiteindelijk niet gevonden.
Na nog even snel een eveneens ontbrekende staafmixer (stickmixer, dat laat zich wel makkelijk vertalen op z'n Rudi Carel Engels) gekocht te hebben zijn we maar eens gaan coken. Het recept had ik ondertussen van internet gehaald. Om een lang en culinair verhaal kort te maken....... je bent minimaal 3 uur bezig en dan tel ik de periode dat de ragout en later de kroketten kou liggen te vatten in de koelkast niet mee. Maar het resultaat is er dan ook naar........ je bent bekaf en dus al gauw tevreden en da's ook wat waard.
Gelukkig waren ze ook wel echt tongverdovend lekker. Mijn favoriete kroketten in Nederland zijn de Albert Heijn (te)huiskroketten, ik ben niet een hele grote fan van Kwekkeboom of van Dobbe kroketten (niemand is perfect) en deze zelfgemaakte kroketten smaakte exact als de Albert Heijn kroketten. Ik was dus erg tevreden...... en ik was gelukkig niet de enige. En om tradities hoog in het vaandel te houden (mijn verjaardag op de Bauerstraat een jaar of 3 geleden waar een niet nader te noemen iemand waarvan de naam eindigt op "utger Spanjaard" op een gegeven moment fijntjes opmerkte dat "deze kroket niet klopte, er zat namelijk wat in", doelend op de ragout die daar PER ONGELUK nog NIET uit ontploft was) is er ook nog een aanzienlijk aandeel van de kroketten in de frituurpan ontploft. Gelukkig was het vet nu wel zo heet dat het niet echt gevolgen had afgezien van het visuele effect (ik bedoe: ze liepen niet leeg wat voorheen altijd wel gebeurde).
Om de feesvreugde van de echte Hollandse kroket met echte Hollandse Franse frieten nog wat verder te vergroten had Lianne nog appelmoes en appelcompote gemaakt en nadien nog een echt Hollandse "Creme Catalana" of om het wat Hollandser te laten klinken een "Creme Cranveltelana". Dit alles werd nog "begeleid" door een sausje van......... eeuuhh Remia, die hier "gewoon" te verkrijgen is (bij de beter gesorteerde speciaalzaak voor een prijs waaruit ik opmaak dat de gemiddelde tube Remia fritesaus meer beenruimte in het vliegtuig naar Australie heeft dan wij dat hadden). Klik overigens hier voor een live foto uit de allertanden vanuit Australie.
Het geheel was echt super, friet, appelmoes, kroketten, mayonaise........ net als "vroegah thuis" alleen regelden mijn ouders dit altijd in een minuutje of 15 en heeft het ons met z'n 2-en een goed deel van het weekend gekost......... maar het resultaat was er dan ook naar. Het recept van de kroketten heb ik eeuuhh..... niet eens opgeslagen / opgeschreven dus dat kan ik in ieder geval ook niet kwijt raken (wat je niet hebt kan je niet kwijtraken) maar ik ga het zeker nog een keer proberen. Dit waren overigens "gewoon" rundvlees kroketten maar misschien is het leuk om ook eens wat Australische varianten te proberen........ ik zie de (zelf aangereden) koala-ketten, kroko-ketten en de kangoeroe-ketten al aankomen........ alleen even uitkijken dat de laatste de pan niet uitspringen.

Dinsdag 17 Juli - Even een update
Tja het is alweer een tijdje geleden dat ik wat op de site geschreven heb. We hebben het de afgelopen periode best wel druk gehad (of nou ja, in ieder geval zijn we lekker bezig geweest) en niet in de laatste plaats met warm blijven. Net nu wij hier zijn ondergaat Sydney (en ik geloof zelfs geheel Australie) de koudste winter sinds jaren. Er stond vandaag in de krant dat ze sinds 1986 niet meer een temperatuur van 3.7 graden celcius in Sydney hadden gehad (dat was wel snachts voordat jullie wollen truien e.d. gaan sturen, overdag was het volgens de krant (en je weet wat ze daarover zeggen) 16 graden). Erg fijn zo'n recordje, ik had zelf gehoopt op een warmterecord, een "mooie golven record" of wat mij betreft zelfs het "meest gemiddelde weer ooit"-record (zels DAT kan die "global warming" al niet eens....... gemiddelde temperaturen handhaven). Mara goed, je doet er even niets aan, je merkt hier overigens goed dat niets en niemand op deze temperaturen gebouwd is, overal enkel glas (ook op onze 18e etage hoor, erg fijn met een guur windje) en veel woningen (de onze haart daar gelukkig niet bij ) hebben geen centrale verwarming maar alleen een klein gaskacheltje. Tel daarbij op dat de kieren onder de deuren en langs de ramen groot genoeg zijn om een kattenluik volstrekt overbodig te maken en je kan je ongeveer voorstellen hoe heerlijk winters het hier soms is. Gelukkig zitten er nog steeds wel dagen tussen (afgelopen zaterdag was er een van) dat de zon zich van zijn beste kan laat zien (de onderkant hier waarschijnlijk) en het een graadje of 18 is....... en da's helemaal niet slecht voor hartje winter.
Voor de rest breidt onze kennissenkring zich in gestaag tempo uit en kennen we onderhand meer Nederlanders en andere nationaliteiten hier (ik som even op: Duits, Belgisch, Maleisisch, Zweeds, Engels, Engels, Engels, Libanees, Italiaans, Chileens, Egyptisch, Grieks, Indiaas en Brabants) dan Australiers hier (die zijn echt zeldzaam in Sydney).
Alhoewel we geenszins de bedoeling hebben alleen maar Nederlanders om ons heen te verzamelen gebeurt dat stiekem toch wel soms. Wat wel weer erg leuk is is ons wekelijks "surfclubje" dat zich ook steeds verder uitbreidt, we waren afgelopen zondag met z'n 5-en (......JIPPIE!!! ONZE AUTO WORDT TE KLEIN!!!...... er zijn alleen helaas geen grotere (in Australie niet tenminste)). Het is erg leuk om met een groepje een beetje te surfen e.d. en elkaars verrichtingen te bewonderen (het is momenteel meer elkaar uitlachen maar de lol is er niet minder om). Op de fotopagina staan wat foto's (door Imke gemaakt overigens, ere wie ere toekomt!) van een surfmiddagje een paar weken terug. Klik hier om de foto's te bekijken. Daar houden wij (of ik in ieder geval ) ons dus een beetje mee bezig in het weekend. Verder genieten we in het weekend ook veel van Sydney en de omgeving (hoewel dat erg "ANWB-kampeergids, editie Vlieland" klinkt is het echt waar).
Voor de rest is er alweer een beetje sprake van het ontstaan van een "sleur", wel in de positieve zin van het woord. We merken gewoon dat we alweer aardig gewend raken hier en steeds meer van die gewoontes hebben zoals op (relatief) vaste tijden naar de gym, vrijdagavond na het werk met z'n allen wat drinken in de stad, zaterdag en / of zondag surfen, in het weekend friet eten, zaterdag en / of zondag ochtend hardlopen enz. enz. Wel leuk maar op zich niet interessant genoeg om een enorm verhaal over op de webzijde te schrijven, vandaar de tijdelijke "internetstilte".
Ten slotte zijn we nu alweer druk op weg naar ons 1 jarige jubileum in Australie (nog 3 weken en dan zitten we hier een jaar....... Arie, dan krijg ik een fles wijn van je!), ach ja, "Time flies when you're having fun!"

Zaterdag 9 Juni - Noodweer in Sydney
De weersvoorspellingen voor dit lange weekend waren de hele week al redelijk belabberd en helaas correct. Allen de voorspelling voor de golfhoogte waren wel spectaculair. De golven zouden cirvca 5 meter hoog worden en da's wel gaaf........ om te zien vooral, ik ga m'n leven daar niet aan wagen. Samen met Teun en Imke, die overigens bij ons in de buurt komen wonen, zijn we even wezen kijken naar de golven bij Bondi Beach. Het was echt heel spetaculair om te zien, zie hier voor foto's. De golven waren vooral erg wild. Niet echt mooi, het was een enorme kolkende massa. Er waren nog 5 surfers (levensmoe denk ik) die nog wat probeerde relatief dicht bij het strand (verder naar buiten zou echt zelfmoord zijn geweest) maar echt mooie ritten kregen ze niet. Dat het regende hielp denk ik ook niet erg.
Bij aankomst thuis zagen we al op het nieuws dat het weer voor australische begrippen echt ronduit noodweer was, ze zijn hier echt niets gewend als het met veel regen te maken heeft (met het ontbreken van regen daarentegen......). In Queensland was een hele weg gewoon weggspoeld, wat voor een gezin dta daar net overheen reed helaas wel fatale gevolgen had. Ook waren door heel New South Wales en Queensland overal bomen omgewaaid en huizen ondergelopen. Volgens mij niets dat niet elke herfst in Nederland voorkomt maar hier is het blijkbaar erg extreem. de regen was nu blijkbaar zo hevig dat het zelfs bij de "catchment area's" regende. Deze catchment area's zijn gebieden (achter een dam) waar ze dus regen opvangen zodat in perioden van droogte er nog een voorraadje is. Maar wat het watermanagement betreft kunnen ze hier nogal wat leren van Willem Alexander denk ik. Ten eerste is hier voor de waterafvoer vergeleken met een europees land volgens mij niet zo gek veel geregeld. Regenwater wordt volgens mij nauwlijks opgevangen en als het eens een keer regent staat ook meteen alles blank omdat het dus ook nauwelijks afgevoerd wordt. Verder leggen ze dus catchment area's aan in gebieden wara het zelden regent. Elke keer dat het namelijk regent vertellen ze er ook bij dat de regen de catchment area's niet bereikt heeft........ ook lekker handig zou ik zeggen. Ik krijg echt sterk het idee dat als men in Nederland zo met water om zou gaan als ze dat doen in Australie dat er in Nederland zelfs al vrij snel een watertekort op zou treden maar goed. Ze gaan hier nu wel een ontzoutings-gebeuren bouwen waarmee van zout water zoet water gemaakt kan worden (Leighton doet dat helaas niet, we hebben dat project onlangs niet gewonnen, erg jammer). Dus dan zal het probleem in Sydnet in ieder geval een stuk minder worden.
'S avonds waren we via via uitgenodigd voor een verjaardag van Niels, Niels (waarmee we afgelopen weekend gesurfd en daarna bij Ernest en Elma gegeten hebben) werd 30 en vierde dat samen met vrienden en kennissen in een cafe in Double Bay. Dat was ook weer erg gezellig en ook weer met een enorm gehalte aan Nederlanders. Zelfs mensen ontmoet die nu bij ons in het appartementen complex wonen (dat zijn overigens wel aussies)....... klein wereldje dat Sydney.
We hebben al afgesproken dat we een keer met een stel (schrik niet) een weekendje gaan skien in de Snowy mountains. Iedereen vindt skieen of snowboarden namelijk helemaal supercool en ik wil de vierwielaandrijving van onze auto wel eens in de sneeuw uitproberen dus daarom wil ik wel mee.
Aangezien we na een uurtje of wat allebei doodmoe waren (best drukke weken achter de rug) zijn we niet al te laat naar huis gegaan om vervolgens tot laat in de ochtend uit te slapen op zondag.

Zaterdag 2 Juni - Diner party @ Chatswood
Aangezien zaterdag hier meestal in het weekend valt en de weersvoorspelling mooie golven aangaf moest er uiteraard weer gesurfd worden......of in ieder geval een poging gewaagd worden. Ernest en Elma hadden ons ook nog uitgenodigd om bij hun te komen eten na het surfen, tezamen met nog 6 andere (allemaal Nederlandse) vrienden en kennissen.
Dat beloofde in ieder geval weer een gezelligfe dag te worden. Enigszins op tijd (en iedereen die ons.......vooral mij kent weet dat "op tijd" enorm subjectief is) naar Longreef beach om daar samen met Ernest, Teun en Niels (kennis van Teun die ook 's avonds zou komen eten bij Ernest en Elma) even wat "Barrels" (die grote golven die als ze breken zo'n rioolpijp-achtige vorm krijgen waar je IN kan surfen......... als je al vanaf je 2e levensjaar surft en geen angst kent tenminste) te pakken. De weersvoorspellingen gaven aan dat de "swell" ongeveer 1,5m zou worden. Dit zou in theorie betekenen dat de golven ook ongeveer 1,5m hoog zouden zijn (dat is namelijk ook nog sterk afhankelijk van de vorm van de bodem van het strand, de frequentie waarmee de golven binnen komen rollen, de richting van waaruit ze komen en de windrichting en -sterkte.......... gek dat weersvoorspellingen nooit accuraat zijn met zoveel variabelen). Toen ik het parkeerterrein opreed kon ik de witte schuimkoppen al zien....... wat meestal niet al te goed nieuws is. Op het strand aangekomen was het 1 grote kolkende massa met golven in afmeting varierend van "daar kan je een hoop plezier aan beleven" tot "zal ik nog even snel besluiten orgaandonor worden, nu het nog kan?". Uiteraard moesten de golven wel uitvoerig geprobeerd worden want wij laten ons nieyt zomaar afschrikken....... het is uiteindelijk maar water (zoals een collega van mij ooit zei).
Al vrij snel bleek dat het inderdaad wel "alleen maar water" was maar wel in dusdanige hoeveelheden dat er niet erg veel mee / tegen te beginnen was. Wat erg prettig was was dat er ter plaatse een rip (stroming in goed Nederlands, ik denk dat ze deze stroming "rip" in plaats van het gebruikelijkere "current" noemen aangezien "rip" nogal lijkt op het gelijknamige en voor niet oplettende zwemmers er vaak nogal opvolgend "R.I.P." lijkt) die ervoor zorgde dat je naar "buiten" (achter daar waar de grote golven breken" zoog. Op zich best lekker zo'n rip als er mooie golven staan, het betekent namelijk dat het niet zoveel moeite kost om naar buiten te komen. Als daarachter de golven echter +2m zijn en er nauwelijks een patroon te ontdekken is waar en hoe snel ze breken (ofwel, of je nog achter het punt ligt waar ze breken (da's goed want in theorie kan je ze dan pakken) of ervoor ligt (heeeeeelp!) is dat een stuk minder prettig. Elke keer als je namelijk ff niet op zit te letten zit je weer midden in zo'n muur van water die bovenop je valt. Het mag dan alleen water zijn maar ik kan je verzekeren dat als het meer dan 2 meter water is dat het geweld waarmee dat gaat en het feit dat je rustig 10 seconden onder water wordt getrokken echt niet heel erg rustgevend is. De eerste de beste golf die ik in het begin weer naar binnen kon nemen (overigens met een veel vergevingsgezindere afmeting dan zo'n chinese muur van water) heb ik maar gepakt om vervolgens maar een beetje in het "beginnersgedeelte" (voor zover dat er was) aan te ploeteren.
Na een uurtje of wat waren we met z'n vieren redelijk moegestreden (ik had daarbij ook nog ff m'n surfplank in m'n gezicht gehad........ omdat ik niet op zat te letten toen ik ernaartoe zwom....lekker bijdehand, waardoor in ieder geval mijn linker oog nog blauwer was dan dat het normaal al is) zijn we er maar eens mee opgehouden.
Na een korte "snelnaarhuisffomkledenenweernaarChatswood"-sessie waren we bij Ernest en Elma waar de oven al vol stond op te warmen.
Lianne, Imke, Elma en Marenke waren overdag terwijl wij onze surfboorden aan het offeren waren aan Neptunes, aan het winkelen geweest in Newtown. Dit was uiteraard hard nodig want ze hadden alle vier niets meer om aan te trekken. Bij Lianne komt dat overigens omdat onze kast nu al zo klem zit met kleren dat ze die er niet meer uitkrijgt. Maar goed, die kwamen dus na een succesvolle dag (vooral voor Newtown) op eigen gelegendheid ook naar Chatswood. Op het moment dat iedereen er was waren we met 9 Nederlanders bij elkaar....... wederom lekker integreren maar wel erg gezellig. Ernest en Elma zorgde met behulp van de barbeque (kijk, da's wel integreren) voor een gezonde (en lekkere, ook niet onbelangrijk) maaltijd. Na een bijzonder gezellige avond (wel makkelijk hoor gewoon nederlands met elkaar praten, is toch makkelijker dan in het engels) weer "op hoes an". Voor het eerst met 7 man in de auto overigens omdat we wat mensen meehebben genomen die ook aan de zuidkant van de harbour bridge wonen. Echt handig joh, die 2 extra zitplaatsen op de 3e rij......... we hebben gewoon echt zo'n grote auto nodig, we zouden wel kleiner willen maar da's vooor ons echt heel omhandig........huhuh.

Zaterdag 19 Mei - Burn baby Burn
Aangezien we al een tijdje niet meer iets cultureels gedaan hadden moest dat er maar weer eens even van komen. Aangezien Sydney een keer aan culturele hoogstandjes biedt zijn we samen met Jyoti en Prashant naar het absolute culturele hoogtepunt van Sydney geweest......... het casino.
In het (starcity)casino in Sydney speelde overigens een musical, "Prescilla, Queen of the desert", waar we kaarten voor hadden geboekt. Priscilla Queen of the desert is van oorsprong een film die allerlei prijzen heeft gewonnen (mijns inziens meestal geen goed nieuws) over een drag queen die in Sydney woont en naar Alice Springs reist om daar z'n zoontje te bezoeken......... van z'n "pre-uit de kast"-periode zeg maar. Z'n vriend gaat ook mee naar "Alice" en z'n impressario (m & v) ook. Ze maken van alles mee en dat wordt uitgebeeld in zang, dans en allerlei dubieuze (maar juist daarom erg leuke) grappen. De muziek bestond uit allerlei jaren 70 en 80 herrie waar ik normaal heelemaal niet van houd....... of zelfs juist erg irritant vind. Maar als het allemaal live in een erg grappige setting gebracht wordt verandert dat de zaak. De show was echt geweldig, een enorm gaaf decor, leuke muziek en erg geestig. Het was ronduit indrukwekkend.
Na de show zijn we nog even naar het casino geweest om daar onze gehele inzet binnen een paar minuten en geheel zonder enig idee van de reden waarom in rook op te zien gaan. Na daar nog even rondgekeken te hebben (met de taxi) op naar het volgende hoogtepunt van Sydney....... de "pancakes-R-us" in The Rocks. Wat die taxi betreft, de taxichauffeurs staan er hier nou niet echt om bekend dat ze zo lekker veel verstand van verkeersregels hebben.....of uberhaupt van het bestaan ervan af weten maar die taxi chauffeur die ons van het casino naar de "Pancake king" bracht sloeg helemaal alles. Dat je perse met 120 km/u door het centrum van Sydney wilt rijden kan ik best begrijpen, vooral als de benzine bijna op is en je op je bestemming probeert aan te komen voordat de tank leeg is. Maar dat je drie keer achter elkaar bijna iemand over hoop rijdt gaat mij net wat te ver, zelfs om 01:00 uur 's ochtends.
Na een paar pannekoeken gedownload (bij Tony, queen of the desert..... maar dan desert op z'n frans) te hebben zijn we maar weer eens "op hoes aan gegaan", wederom met een taxi. Deze taxi chauffeur was ook grappig. Hij begon te klagen dat mensen naar Paddington (de wijk die grenst aan onze wijk) veelal een taxi namen als ze vanuit de stad kwamen (net als wij dus, alleen is Paddington nog iets verder) en dat hij dat zo irritant vond want dan werd z'n taxirit nooit meer dan $20,-............... als je daar als taxichauffeur moeite mee hebt moet je volgens mij gewoon een andere baan zoeken....... als buschauffeur ofzo. Maar goed, het was een bijzonder geslaagde avond, en als je nog eens in de buurt bent van het Star city casino kunnen we "Prescilla, Queen of the desert" echt aanraden, wel met de auto er naar toe!

Zaterdag 12 Mei - Surf's up dude!
In de ochtend "moesten" we eerst even onze nieuwe stoelen ophalen die eindelijk, na vier maanden, waren aangekomen in Australie (ze moetsen overkomen uit Amerika waar het katoen van de zittingen eerst nog geplant en geoogst moest worden nadat we ze hadden besteld..... en da's vreemd want de zittingen bestaan niet eens uit katoen). Aangekomen bij de meubelzaak kregen we, na het achterlaten van het bruto nationaal produkt van een opkrabbelend derde wereld land (zeg Belgie), twee enorme dozen mee die zowat niets wogen (hoe anders dan bij Ikea). Thuis aangekomen bleek dat de stoelen er volledig in elkaar gezet inzaten. Erg makkelijk want we hoefden ze dus alleen uit de doos te halen. Of deze wijze van vervoeren ook heel erg economisch is weet ik niet, volgens bij kunnen ze bij Herman Miller (producent) nog het een en ander leren van Ikea, maar goed makkelijk is het wel. Ik vraag me wel af of ze dit ook zo doen als je een wandmeubeltje of een flinke tafel bij ze bestelt.
Na de stoelen uitgepakt te hebben was het de hoogste tijd om te surfen. Samen met Ernest en Teun naar longreef beach waar de golven volgens de voorspellingen 1,4m hoog moesten zijn en de temperatuur zo'n 20 graden. Lianne zou met Imke tegelijkertijd een beetje de omgeving gaan bekijken/ontdekken (we hebben Teun en Imke overigens leren kennen op het koninginnedagfeest). Zo gezegd zo gedaan. Aangekomen bij Longreef beach bleken de golven best behoorlijk, ik had geen rolmaat bij me maar er waren er bij die aanzienlijk groter waren dan 1,4 meter. Als je op het strand staat lijkt het dan nog wel mee te vallen maar als je er eenmaal voor ligt of een golf pakt en je bovenop zo'n muur van water staat......... zijn ze toch zeer indrukwekkend. Wat wel cool was dat er naast waar wij aan het surfen waren een surfwedstrijd gaande was (volgens mij alleen meiden, toen wij aan het surfen waren in ieder geval wel). Echt heel gaaf om te zien, die meiden konden het echt ongelofeloos goed en dat ziet er zo cool uit, de golven op en af en op en af en even zo'n 180 graden draaitje ertussendoor enzovoorts....... ik ben al blij als ik van zo'n golf af ga zonder mijzelf bijkans te verdrinken.
Na een uurtje of wat aanploeteren in het water en ook nog wat golven pakken zo nu en zo dan (da's wel weer heel gaaf, als je zo'n wat grotere golf pakt geeft dat wel een kick) was het wel weer mooi geweest en waren wij alle drie behoorlijk moegestreden....... volgende week weer!
Bijna direct nadat wij thuis aangekomen waren kwamen Lianne en Imke ook aan. Ze hadden door de omgeving gewandeld (Darlinghurst, Paddington, Rushcuttersbay, Double Bay) en een beetje gewindowshopped, ook leuk, zeker gezien het weer.
'S avonds waren we uitgenodigd bij Ellen en Michael. Ellen zou voor ons koken en da's altijd erg leuk. Ellen houdt wel van aparte/andere/lekkere dingen en weet wel het een en ander over eten (ze hebben lange tijd in Frankrijk en Belgie gewoond en ik denk dat dat ook helpt). Daarbij weet ze in Sydney precies waar je wat allemaal kan krijgen en waar je wel en waar je niet heen moet gaan, ze maakt er bijna een studie van. Vooraf kregen we gerookte visselever met limoen, daarna gerookte eendeborst en als hoofdgerecht aardappelsoep met (gerookte en verse) zalm en kaviaar. Het was erg lekker en "best" apart, wij hebben echt al dagen geen kaviaar gegeten en de visselever (voor op brood uiteraard) was ook al dagen op.
Door het surfen was ik redelijk uitgeput (kon sowieso vanohtend al nauwelijks uit bed komen) en rond een uur of tien kon ik bijna niet meer rechtop blijven zitten van vermoeidheid, dat leek ons een mooi moment om maar eens op te stappen en nara bed te gaan. Zo gezegd, zo gedaan..... Het was een gezellig dagje.

Maandag 30 april - Queensday
Vandaag wordt de verjaardag van de Koningin (de Nederlandse dus) gevierd. Op zich leek het ons wel leuk om daar ook nog wat aan te doen (we zijn Nederland nog niet helemaal vergeten). Ernest had al gezegd dat er ergens een feestje was van Nederlanders georganiseerd door het consulaat o.i.d.. Op het midden van de dag ontving ik van Ernest een sms-je dat er inderdaad een receptie was georganiseerd door het "Consulaat generaal" (klinkt erg sjiek) in Sydney. Er was echter 1 klein probleempje, net als Nederlands was het vol. er konden geen kaartjes meer voor gekocht worden. Dus ons oranje feestje bleek even niet door te gaan. Op het internet heb ik nog wel even naar wat alternatieven gezocht maar Nederlanders blijken toch niet zo'n feestlustig volkje te zijn. Op St. Patricks day (een ierse feestdag) stond ongeveer heel Sydney op z'n (groene) kop hierzo maar op konninginnedag dus niet. Maar goed, jammer dan dan maar geen feestje (over feestlustig gesproken, als iedere Nederlander hier zo reageert met Konninginnedag komt er inderdaad nooit iets van de grond, dat doen die andere Nederlanders dus ook verkeerd (wij niet natuurlijk)). Totdat diezelfde Ernest weer belde om ongeveer 20:00 uur dat het met de drukte eigenlijk wel meeviel en dat ze je gewoon binnenlieten, er werden geen namen gecontroleerd (ook weer Nederlands, als er geld te verdienen valt........ en zo zie ik het graag!). Wij hebben ons dus nog even snel in een koningin-waardige outfit gehesen en zijn vertrokken richting Sydney CBD. Rond een uur of 20:30 waren we er. Een gezellige boel waar je erg veel Nederlands hoorde, je denkt nu wellicht "Ja deuuhh...... een Nederlands feestje, daar wordt Nederlands gesproken"..... en da's absoluut waar, maar als je een maandje of 9 geen Nederlands meer om je heen hebt gehoord in een grote groep met mensen is dat echt best raar (vond ik wel tenminste). De catering was goed verzorgd, er waren (ja echt) bitterballen, zoute haring (van horen zeggen) en nog wat van dat spul. Ook was er authentieke Nederlandse muziek (Guus Meeuwis en Andre Hazes........ niet zij zelf zoals je zult begrijpen..... want die moesten natuurlijk in Nederland optreden). Lianne ontdekte al vrij snel dat er 1) iemand op het feest aanwezig was die ze nog kende uit Driel / Elst e.o. en die nu ook in Sydney woont (ECHT een klein wereldje dus) en 2) dat je op het feest ook drop kon kopen. Ze was met beiden erg blij! Na nog met nog een stel Nederlanders te hebben afgesproken om de golven binnenkort eens van de onderkant te gaan bekijken (surfen noemen ze dat hier) en een tijdje gezellig (oud hollands) te hebben staan kletsen zijn we maar weer eens richting huis gegaan...... niet voordat we "onder de gouden bogen" gegeten hadden want Mac Donalds hoort tegenwoordig net zo bij Konninginnedag als gestolen fietsen in een Amsterdamse gracht...... om maar even op Nederlandse voet verder te gaan.
Onze eerste konninginnedag/avond in Australie zit erop, en het was vooral goed voor het eeuhh..... uittegreren zeg maar.

Zondag 29 April - Golfloos Shelly Beach
Nadat ik gisteren een tijdje met Ernest gesurfd heb (iets langer dan een uurtje of vier........ we waren "redelijk" moe) zouden Lianne en ik vandaag even samen wat gaan doen. Allereerst maar eens een (sportief) rondje herdlopen door Centennial Park. Na 1 rondje lieten mijn longen helaas op niet mis te verstane wijze weten dat ze er niet van gediend waren om op een zondagochtend aan deze sportieve activiteiten blootgesteld te worden, te meer gezien het feit dat ik nog zeer recentelijk een kouwtje had gevat dat nog maar net over was. Het leek mij beter om rustig te wachten totdat Lianne klaar was met haar rondjes maar die vond het ook wel prima na 1 rondje...... op naar de koffie dus maar. Het was onderhand lunch tijd geworden en de terrasjes in Victoria Street (50m bij de voordeur vandaan) zaten stiekem naar ons te lonken........ en dat konden we uiteraard niet ongestraft laten gebeuren. Aangezien we 's middags zouden gaan wandelen in de buurt van Manly (wandeling langs de kust over de rotsen) hadden we nog wel ff tijd om op een terrasje te zitten en te lunchen. Manly ligt er al best lang en hoewel er een hoop mensen zijn die een enorm stijgende zeespiegel voorspellen ben ik er heilig van overtuigd dat Manly er voorlopig nog wel ff zal blijven liggen..... minimaal totdat het eerstvolgende einde der mensheid voorspeld wordt (dus dat NA het nu nogal "grijsgedraaide" global warming verhaal....... ik heb overigens afgelopen week ook al een opvolgend einde-der mensheid verhaal gehoord, nu gaat de aarde afkoelen door stromingen in de Oceaan (ik maak geen grap, was echt op het nieuws)........ maar die theorie is met de huidige temperaturen in Nederland NOG makkelijker te ontkrachten dan die amerikaanse Global Warming reclame ;-) ). Maar goed, alle einde der mensheid voorspellingen op een stokje, wij hebben dus eerst gelunched en zijn daarna richting Manly vertrokken om dara een eindje te wandelen en wellicht daarna nog te surfen (als de zeespiegel stijgt (wat 'ie in Manly overigens wel zo'n 600 keer per uur doet in plaats van 1 keer in de honderdduizend jaar) ben ik in ieder geval voorbereid).
De wandeling voerde eerst langs een stukje promenade waar ik nog nooit geweest was, Lianne al wel. Die promenade voerde naar "Shelly Beach". Shelly Beach is een beschut stuk van de Manly-baai waar het leuk snorkelen schijnt te zijn. Er schijnt daar (als je niet zoveel gewend bent op snorkel gebied heb ik me laten vertellen........ en tot die categorie behoren wij zonder meer) best het een en ander te zien te zijn onder water. Er was ook een verklarend bord met een kleine omschrijving van hetgeen je daar allemaal tegen kan komen, het enige wat ik me nog kan herrineren (wat is blijven hangen) is de "Blue Ringed Octopus"........ het enige wat ik daar eigenlijk van weet (afgezien van het feit dat 'ie blauwe ringen laat zien op z'n lichaam als 'ie in het nauw gedreven wordt) is dat je die beestjes niet in het nauw moet drijven als je nog wandelend terug wilt naar de auto....... Als je nog nooit in een (trauma!!!!)helikopter hebt gezeten en je dat graag wilt moet je ze vooral proberen te aaien........ als er iemand naast je staat met een mobieltje en een beetje snel reageert (met bellen dus) kan je het opstijgen met een beetje mazzel nog net meemaken. Misschien moet ik er wel bij zeggen dat deze beestje niet bijzonder aggresief zijn (of eigenlijk zelfs bijzonder schichtig) en dat er zowat geen gevallen bekend zijn van mensen die aan een dergelike beet zijn overleden of zelfs ook maar gebeten zijn........ maar da's niet spannend.
Na Shelly beach zijn we verder gelopen richting de punt van Manly (richting de Oceaan zeg maar), daar heb je echt geweldige uitzichten en kan je heel ver kijken, je kan alle baaien netjes achter elkaar zien liggen tot aan de "Brisbane Waters", ook de baai waar we gisteren gesurfd hadden hebben we gezien van een afstandje. Gelukkig heb ik gisteren gesurfd want de golven waren vandaag zo vlak als...... op het Veluwemeer denk ik, niet erg veel stijgende zeespiegels vandaag. Na een minuutje of 30 (schat ik) verder lopen kwamen we aan op het einde van deze route en zijn we rustig teruggewandeld richting Manly beach (waar de auto stond).
Als je op het strand van Manly ligt/zit/staat/surft zie je in de verte nog een soort van enorm klooster achtig gebouw. Daar kwamen we opeens langs. Het blijkt (nu) een management-school / universiteit te zijn. Van dichtbij was het nog mooier dan van veraf. Het doet behoorlijk oud aan, het is zo'n Harry-potter achtig kasteel / klooster dat er uitziet alsof het door de zelfde aannemer is gebouwd als Stonehenge....... maar dan had 'ie hierbij de gebruiksaanwijzing van z'n waterpas WEL vantevoren gelezen. We hebben het nog niet opgezocht maar het is waarschijnlijk maximaal een jaartje of 100 oud. Als het ouder is staat namelijk overal wel aangegeven dat het het oudste gebouw met europese invloeden waarbij veelvuldig gebruik gemaakt is van RAL-kleur 210B op het zuidelijk halfrond is (ik verzien maar iets hoor)...... en dat stond er dus niet (naar goed australisch gebruik was de RAL 210B (bestaat dat?) waarschijnlijk net droog).
Na nog even snel wat spinnetjes tegengekomen zijn in de afmeting "Dat bestaat alleen in Dallas"........ en de dierentuin (die Australie heet) hebben we nog even de golven nader bekeken maar deze waren zoals reeds eerder gezegd dusdanig laag dat ik het niet de moeite vond om daarvoor mijn plank uit de auto te halen....... maar weer terug naar Darlinghurst dus om daar nog even een kilometertje in ons zwembad af te leggen.

Vrijdag 20 april - Een nieuw inzicht
Een tijdje geleden had ik al geschreven dat we binnenkort onze spullen weer zouden krijgen. Na een tijdje opgeslagen te staan in Nederland en vervolgens eenzelfde tocht te hebben afgelegd als wijzelf (maar dan per boot) zijn onze spullen onlangs eindelijk gearriveerd in Australie. Nadat de spuullen gearriveerd waren moesten ze eerst nog door de douane wat behoorlijk wat tijd vergt. Het is wel grappig dat de eerste 16.000 km (Ernhem tot Botany bay....... dat laatste kunnen we vanuit onze flat overigens kunnen zien liggen zo dchtbij is het) ongeveer 4 weken duurt en dat het vervolgens, met dank aan de doaune, nog eens 2 weken duurt van Botany Bay tot aan Darlinghurst (ca. 10 km schat ik in). Hier geldt, net als in de rest van de wereld mijns inziens, dat inmenging van overheden nooit een bijzonder gunstig effect heeft voor het tempo. Wat heel grappig is is dat de douane gaat kijken of er in je spullen geen gevaarlijke dingen zitten die schadelijk zouden kunnen zijn voor Australie. Op zich vind ik dat helemaal geen kwalijke zaak, sterker nog ik vind het eigenlijk wel goed dat ze dat doen, beetje je eigen apenrots beschermen. Wat alleen wel ironisch is is dat ik me niet voor kan stellen dat er dingen zijn op deze planeet die gevaarlijk zijn voor mensen en hier niet zitten. Maar het is blijkbaar zo dat er in het verleden allerlei "genien" (niet zelden invloedrijke mensen) zijn geweest die van alles en nog wat hebben geintroduceerd wat vervolgens de gehele inheemse habitat van van alles en nog wat (veelal inclusief de dieren zelf) rechtstreeks en binnen afzienbare tijd naar de geschiedenisboeken hebben verwezen. Ik geef even een paar kleine voorbeelden van geintroduceerde diersoorten: konijnen, kamelen, koeien, schapen, varkens, vossen, honden en katten. Op het moment schijnt het zo te zijn dat er momenteel 130 soorten zoogdieren op het punt van uitsterven staan in Australie en er 16 soorten al zijn uitgestorven. Ik heb gelezen (ja echt..... op internet, dat dan weer wel) dat de oorzaak daarvan overigens de oud-hollandse huiskat is. Die schijnen het inheems wild hier namelijk meer te waarderen dan whiskas en daar had men 200 jaar geleden niet bij stil gestaan (Whiskas had waarschijnlijk een enorm goede reputatie toen). Nog relatief recentelijk heeft men in alle wijsheid de "cane toad" (ik geloof "reuzepad" of "suikerrietpad" in het Nederlands, aangezien ik dat dus niet zeker weet blijk ik 'em maar gewoon "cane toad noemen) geintroduceerd. Deze zou namelijk de suikerrietplantages beschermen door een of ander kevertje (de cane beetle, had ik zelf kunnen verzinnen) te eten. Ze waren alleen een paar "kleine" puntjes vergeten. Ten eerste en wellicht is dit niet helemaal onbelangrijk, dat cane toads niet hoog kunnen springen en zelden tot nooit bij de cane beetle kunnen komen (die hoog in het suikerriet zitten....... waarschijnlijk de cane toads uitlachend) en dus net zo goed voor hun taak zijn geschikt als bijvoorbeeld een auto zonder wielen of een waterdichte zeef (ik noem maar wat). Ten tweede dat de cane toad (op zich naar goed Australisch gebruik) giftig is en gif afscheidt als je, laten we zeggen, op hem gaat kauwen.......... zoals slangen, krokodillen, honden, katten en nog wat van dat buitenspul doet. Cane toads schijnen zo giftig te zijn dat er slangen zijn gevonden waarbij de slang al dood was terwijl de cane toad nog in z'n bek zat........ die was zelf overigens op dat moment ook met z'n zojuist verworven vleugeltjes op weg richting de eeuwige suikerrietplantages zeg maar (omdat die slangen hier wat giftigheid over het algemeen ook niet echt met zich laten spotten natuurlijk). Ik heb zelfs begrepen dat de alom zeer "geliefde" taipan (een van de gevaarlijkste slangen in australie, er is een geval bekend dat iemand binnen 10 minuten na een beet dood was) Cane Toads nogal zeer regelmatig als "laatste avondmaal" gebruikt......... waarbij zowel de cane toad als de taipan in dit proces het loodje leggen. Als gevolg van dit alles schijnt de populatie taipans nu naar een in ieder geval stuk "mensvriendelijker niveau" te zijn gebracht (vooral als je van geschiedenisboeken lezen houdt als je begrijpt wat ik bedoel. Ow ja, en ten slotte was men ook nog de cane toad vergeten te vertellen hoe condooms en andere voorbehoedsmiddelen werken........ er zijn er ooit 108 geintroduceerd en door het professioneel negeren van deze situatie zijn er momenteel naar schatting 100 miljoen..... ik denk dat hoofdpijn bij de cane toad niet echt een veel voorkomende kwaal is.
Maar goed, om ervoor te zorgen dat Australie in ieder geval het land blijft waar de mens het verst onderaan de voedselketen staat moet je al die levensbedreigende beesten (en planten niet te vergeten(volgens mij niet levensbederigend overigens)) natuurlijk wel beschermen tegen nog meer blunders der mensheid........ En het zou natuurlijk zo maar kunnen dat wij met 1 maiskolf uit het landelijk gelezgen Driel zo de hele populatie "blue ringed octopussen" (eerste hulp in de categorie: bel je familie om afscheid te nemen, allen als het nummer in de speeddial staat) of een roedel Box jellyfish (tegen de tijd dat je klaar bent met "snel bel een ambulance" zeggen zie je het einde van de tunnel al in rap tempo naderen en begint men net aan je te vragen wat voor een kleur vleugels je zou willen) eveneens uit zouden roeien..... en dat wil men dus niet...... onbegrijpelijk. Maar voordat ik afdwaal (.....) het duurde nogal even voordat we onze spullen weer kregen, dat was ons overigens al wel verteld.
Vorige week werd ik opeens gebeld dat ze deze week langs zouden komen, aangezien ik op dat moment net op het werk zat heb ik alles meteen maar even geregeld. Vrijdag vrij om de verhuizers te ontvangen en direct al onze spullen uit te pakken en een plaats in ons appartement in te puzzelen, het leek me verstandig om daar even vrij voor te nemen. Gisteren werd ik weer gebeld met de opmerking dat ze tussen 10 en 11 zouden komen en eerlijk gezegd had ik mij al voorbereid zo van "wees nou maar blij als ze uberhaupt op vrijdag komen" maar eerlijk is eerlijk, ze waren echt keurig op tijd...... eigenlijk zelfs te vroeg (10:45 dus 15 minuten te vroeg). Nadat alle dozen waren uitgeladen en in ons appartement stonden (een stuk of 20 dozen, een mountainbike, (YES de Klein is er ook weer...... ik heb al met een collega afgesproken de bossen in de omgeving binnenkort eens onveilig te gaan maken (voor zover ze dat nog niet zijn dan) en een surfplank) kon het uitpakken dan eindelijk beginnen. Echt best heel raar, het zijn je eigen spullen maar ik had regelmatig zo'n idee van "oh ja, dat hadden we ook nog". Je kan dan echt weer heel blij zijn met je eigen spullen, net of het allemaal gloednieuw is. Het was wel even puzzelen maar uiteindelijk heeft bijna alles een plaatsje gevonden. We hadden in Nederland ook nogal wat schilderijen / posters / foto's aan de muur hangen, deze kunnen helaas niet allemaal een (mooi) plaatsje krijgen. Daar gaan we er dus een aantal van opslaan net zoals een aantal dozen (4 stuks) met spullen die we niet kwijt kunnen en niet nodig hebben. In het complex kan je een soort schuurtjes huren in de parkeergarage waar je al je spullen in kan zetten. Dat zullen we morgen even doen. We wonen nu weer in een huis waar het weer bol staat van de Alessi-spullen (eindelijl weer echt kook-gereedschap. De nieuwe schilderijen die we bij / voor ons afscheid hebben gekregen hebben allen een A1-locatie gekregen. (Ik zal nog ff proberen wat foto's te maken). Het schilderij van het afscheidsfeest staat in de slaapkamer naast het bed (echt een enorme eye-catcher (in goed Nederlands) heel erg gaaf!), De zwart-wit foto van telefoon-fotograaf Rutger Huf waar we met z'n 3-en opstaan (Rutger, Jeroen en onderge........eeuuhh typte) staat op onze vliegdekschip-tafel in de woonkamer uit te kijken over Sydney e.o. en het schilderij van Ernhem geschiderd vaaf de Drielse dijk hangt aan de muur tegenover de keuken.
Overigens zijn onze spullen zonder kleerscheuren overgekomen (zie "leuke links en rechts pagina" voor het adres van deze verhuizer), alles was nog exact zoals het was toen we het inpakten. Alleen heb ik volgens mij ontdekt dat de voorvork van mijn mountainbike (weer) lek is, dit heeft niets met het verhuizen te maken maar meer met een (waarschijnlijk waardeloos) uitgevoerde reparatie in Nederland vlak voordat m'n fiets op de boot ging, Manitou bedankt! stelletje incompetente doe het zelvers! Vooral gezien het feit dat garantie op de reparatie wat lastig is baal ik hier best wel van maar goed, er zitten hier fietsenzaken zat dus dat is ook wel weer op te lossen.
Na een dagje "verhuizen" zijn we beiden helemaal kapot, Lianne van het werken (die moest gewoon werken) en ik van het "verhuizen" maar ons huis ziet er nu wel weer echt uit als ONS huis met al onze spullen erin, erg fijn. Morgen maar eens even wat (australische) stekkers kopen (die zijn ook anders om te voorkomen dat europese apparaten het australische electrische net uiroeien ofzo) en wat extra opslagruimte regelen maar nu eerst maar eens even van ons nieuwe eeuuhhh........ "in-zicht" (uitzicht maar dan IN de woning) genieten, zie het overigens zelf hier.

Maandag 28 Januari - Derde Australie day
Na nog een redelijk brakke nachtrust werden wij in alle vroegte wakker (wat op zich goed was omdat we voor 10 uur de kamping af moesten zijn). Ernest en Elma wilden net ontbijt gaan maken toen ze erachter kwamen dat ........ het ontbijt min of meer weg was. En aangezien alles ie een plastis doos zat was het niet erg waarschijnlijk dat een bende varaanen of een louche dingo er mnee vandoor was gegaan. Goed, bijzonder dus. Gelukkig hadden wij ook nog e.e.a. bij ons aan ontbijt en na ons uitgebreid verwonderd te hebben over wie er nou een doos met ontbijt zou stelen en waarom zijn we toch maar gaan ontbijten..... je moet wat uiteindleijk.
Na het ontbijt de boel opgeruimd en ingepakt en........ de ontbijtdoos bij de buren teruggevonden...... je maakt wat mee op zo'n kamping. Aangezien wij graag voor alle enorme verkeersdrukte weer terug wilden zijn in Sydney hebben we geprobeerd om zover mogelijk te komen richting Sydney en onderweg even wat te eten en wellicht nog ff een golfje te pakken. Uiteindelijk zijn we in Terrigal uitgekomen (zo'n 100 km noordelijk van waar wij wonen), een leuk plaatsje met erg mooie stranden. Op zich waren er mooie golven in Terrigal maar aangezien iedereen van de gehele oostkust van Australie (waar voor de rest allemaal waardeloze golven waren blijkbaar) naar Terrigal gekomen was (zo leek het)
hebben we maar niet meer geprobeerd om zelfss maar een parkeerplaats te vinden, laats staan om het bord van de auto te halen. Na een gezellige lunch terug naar Sydney waarwe nog ff lekker gerelaxed hebben.

Zondag 27 Januari - Tweede Australia day
Na een soort van nachtrust (ik slaap nooit supergoed in een tent) waren we redelijk op tijd wakker. Even ontbijten en vervolgens........ de varaan uit de tent houden. Dit klinkt misschien ietwat vreemd maar het was wel echt waar. Na het ontbijt zaten we namelijk rustig (op z'n bouwvakkers) veur de tent en hoorden wij in het struikgewas iets ritselen. Opeens stak er een hoofd beven het gras uit en zagen wij dat dat een varaan was, zo'n enorme hagedis dus. Dat beest zat de hele tijd rond alle tenten te schuifelen, ik denk op zoek naar eten ofzo. Na verloop van tijd klom 'ie eindelijk in een (half over de tent van Elma en Ernest hangende) boom om daar rustig (dacht 'ie) in de zon te kunnen zitten. Vervolgens hoorden wij wederom geritsel....... nog zo'n ding. En deze wilde (hoe toevallig) op precies datzelfde plekje in precies die boom zitten........ dus dat werd ruzie......... Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik hier in Australie zo snel meer opkijk van een voorbij huppende kangoeroe, een overstekende struisvogel-achtige, een visje van een meter of 2 in jou favoriete surfplasje of een buideldier dat vind dat jij weg moet bij ZIJN barbeque maar dit was toch wel weer een beetje veel van het goede. Nadat een van de varanen door de ander letterlijk de boom uitgeflikkerd was (ze kunnen NIET vliegen heb ik van (veel te) dichtbij kunnen aanschouwen0 was alles weer "Pais en Vree" en vonden wij het een mooi moment om weer eens een strand op te zoeken.
Van een Australische collega had ik een leuke tip gehad over een nabij gelegen strandje wat erg mooi en beschut was en erg rustig. Het zou zo rustig zijn omdat het pad ernaar toe alleen maar met een 4*4 te berijden was. Dat leek ons wel wat dus op naar dat strandje. Het pad hadden wij snel ontdekt en met onze onlangs verworven 4*4 kunsten was het eerste gat (afmeting flinke vijver) een hindernisje waar wij onze hand niet voor omdraaiden (laat staan de auto). Dit ging makkelijk dachten wij nog......... onwetend wat komen ging. Een krappe 150 meter verder verdween de grond opeens uit ons zicht, dit is meestal geen goed teken. Aangezien ons is geleerd dat het beter is om eerst ff te kijken voordat je ergens blind inrijd (beetje in het kader van "beter ten halve gekeerd dan ten hele gecrashed") leek het osn goed even uit te stappen. Toen konden we ook weer zien waar de grond (die wij zojuist even niet meer zagen) heenging........ naar dat 250 meter lager gelegen strand dus en de grond had blijkbaar haast om er te komen want het was STEIL, echt niet normaal meer. Daarbij waren er ook nog gaten uitgesleten, links, rechts en in het midden waar ik tijdens mijn werk om (weliswaar ietwat overdreven) veiligheidsmaatrehelen zonder parachute niet eens langs zou mogen lopen. Omdat we wel zeker wilden weten of we naar beneden en weer naar boven zouden kunnen komen leek het ons verstandig het paadje eens af te lopen. Om een lang verhaal wat korter te maken, het eerste stuk was pas relatief gezien nog voor mietjes...... Als de camel-trophy ooit nog eens in Australie komt weet ik nog wel een paadje waar je de kerels van de jongens (of beter: de hersenlozen van de rest) kan onderscheiden........ na rijp beraad hebben we dus ook maar besloten hier onze auto niet aan te wagen. Nu moet ik er wel ff bijvertellen dat die collega van mij een door-en-door 4*4 idioot is. Hij heeft een 4*4 die enorm grondig is opgehoogd en ontlaagd waar je er zonder te bukken onder door kan lopen. Verder heeft hij een setje banden onder de auto die je (as je stapvoets over een parkeerplaats rijdt) echt het idee geven continu met 160 over een (slecht) klinkerweggetje te rijden........ ideaal voor door de modder / over rotsen, echt een ramp voor al het andere.
Maar goed, op de weg terug kwamen we overigens nog een dergelijk 4*4 tegen die het pad wel afging....... gezien de banden formaatje "zijndezeerookeenmaatjekleinervoormijnBoeing747" waren wij wel overtuigd van het feit dat we de juiste beslissing hadden genomen.
Maar niet getreurd....... op naar het volgende strand. Dat volgende strand was er weer eente waar je met de auto overheen kon rijden........of (als je de banden weer eens niet leeg laat lopen (eigenwijze e*kel) en een veel te krappe bocht neemt) heerlijk in vast kan komen te staan......... wat ik mij uiteraard geen 2 keer laat zeggen...... Na een gezellige liersessie met Ernest stonden wij weer op het iets minder mulle deel van het strand en kon het relaxen beginnen.
De golven op dit (eveneens bijna lege en kilometers lange) strand konden niet onbesurft blijven........ snel het water in dus. Hoewel het hier ook nogal inconsistent / soepzooierig was, was het toch wel een superdagje........ Wij lagen namelijk met z'n 2-en in het water (ewr lag ook verder NIEMAND in) kwamen er opeens allemaal dolfijnen onze kant op....... supergaaf! Die dolfijnen waren duidelijk in de golven aan het spelen en sprongen spelenderwijs in en uit het water in z'n brekend e golf, heel erg cool om te zien. Op een gegeven moment zwommen ze echt op een metertje of 2 /3 van ons en leek het echt of ze even kwamen kijken wat wij aan het doen waren....... onvergetelijk.
Na deze surf- en strandsessie was het wel weer tijd om eens uit te gaan zoeken of er nog een varaan had ge-stage-dived op onze tent (wat erg meeviel) en om vervolgens de meegenomen vesuvius eens een uitbarsting te ontlokken om wat dier op te roosteren, zo gezegd zo gedaan.

Zaterdag 26 - Eerste Australia day
Op 26 Januari is het (wederom) Australia day, vandaar hebben wij de 28e vrij....... eeuuhh dus. Om gezellig op Australische wijze te vieren dat een paar honderd jaar geleden wat Engelsen besloten al het tuig naar Australie te sturen (kijk, daar hadden wij als Nederlanders nog wat van kunnen leren maar nee, wij moesten weer zo nodig thee, peper en kraaltjes zoeken met een paar bosnegers) zijn wij met Ernest en Elma gaan kamperen (ja, echt) bij Seal Rocks (zo'n 3 uur ten noorden van Sydney).
Zaterdag ochtend zijn wij vroeg vertrokken (zo rond 08:30) om ene beetje voor de files uit te rijden, wat aardig lukte. Ergens rond 14:00 uur kwamen we aan in Seal Rocks. Dit is een erg mooi gebied met allemaal meren en uiteraard dicht aan zee. Vlakbij de kamping was zowel een strand dat noord-oostelijk lag als een strand dat zuid-oostelijk lag..... ideaal voor het surfen want er zijn (in theorie zo bleek later) altijd wel ergens goede golven.
Goed allereerst dus even de tent opgezet. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Bart, een van onze Nederlandse (nu vage) kennissen hiero had namelijk dezelfde tent gekocht als wij voor onze trip naar Jervis Bay met kerst, alleen een paar maatjes kleiner (in die van ons kan zonder probleem de auto staan, in die van hem kan je nog niet eens rechtop gebukt staan. Toen wij de tent aan het opzetten viel het mij al op dat het grondzeil veel kleiner leek dan voorheen. Vervolgens pastte de tentstokken voor geen meter en toen we uiteindelijk de tentstokken met enorm veel gedoe in de tent hadden geprutst zweefde (zwoof?) de tent zo'n 50cm boven de grond........ en dat zet me dan toch aan het denken..... nadat we ontdekt hadden dat we Bart z'n binnentent en onze buitentent mee hadden hebben we met behulp van Ernest z'n duk-tape en wat inventiviteit (ook door Ernest meegenomen) toch nog een tent kunnen fabriceren. Al moet ik wel zeggen dat onze tent er nogal oversized uitzag...... echt zo'n "Rap-tent", alles 5 maten te groot en met de voortent op de knieen, het enige wat ontbrak was een gouden ketting en een strafblad.
Goed, vervolgens moest er gesurfd worden. Omdat er voor de kamping wel een strand was (met een mooie "richthander" voor de surfers onder ons) maar dat uiteraard niet avontuurlijk genoeg is moesten we even naar een strandje waar je alleen met een enorme 4*4 kan komen........ da's uiteraard veel avontuurlijker. Wel cool ook trouwens, Seal Rocks is sowieso al niet echt een stad (ook al niet eens echt een dorp) dus er is sowieso al niet zoveel te doen maar als je dan ook nog naar een afgelegen strand gaat waar je alleen met een 4*4 kan komen (en al dat halfzachte koreaanse ge-SUV is daar ook volstrekt waardeloos (waar niet trouwens)) dan is er opeens helemaal bijna niemand meer op het strand....... ideaal! Dus na een minuutje of wat (over het strand) gereden te hebben dachten wij wel een mooie spot gevonden te hebben. Na vervolgens een uurtje in de golven geploeterd te hebben kwamen we er achter dat het eigenlijk vooral een goede spot was om met de auto over het strand te rijdne want de golven waren redelijk waardeloos. Terug naar de kamping en de richthander dan maar.
Voor de kamping bleken de golven inderdaad een stukk beter, helaas was het er ook een stuk drukker en was het nogal ondiep. Nou vind ik ondiep niet zo'n heel erg probleem maar als de ondergrond dan ook nog bestaat uit alleen maar rotsen verandert dat de zaak. Toen ik na een golfje gepakt te hebben weer op m'n plank wilde stappen ontdekte ik dat het water (waar ik dus net gesurfd had) op sommige plekken echt maar 80cm diep was....... da's echt niet relaxed als je valt, is namelijk erg slecht voor je huid en alles wat daaronder zit (en nou heb ik al een moeilijke huid) dus na een paar golfjes was het wel mooi geweest en........ tijd voor de barbeque!
Allereerst kisk-startte Ernest de barbeque, waar wij rustig 45 min. wachten voordat de kooltjes mooi grijs zijn gebruikt Ernest de meest exotische (vooral in het midden oosten zeer populaire) chemicalien om het vuurtje in een seconde of 30 gereed te hebben....... dat de vlammen soms net iets hoger zijn dan de tent / auto maakt hem daarbij niet zo heel veel uit. Vervolgens was er een gezellige bbq-sessie en was het tijd om het matras is onze oversized rugzak eens op te zoeken.

Zaterdag 19 Januari - Update
Hallo Allemaal, even weer een berichtje vanuit Down Under na een behoorlijke periode van afwezigheid. Door allerlei bezigheden zijn wij er, op de Sydney MotorShow-pagina na, even niet aan toe gekomen om onze site te updaten. We zullen proberen in onze (steeds schaarser wordende) vrije tijd iets vaker de site bij te houden........
In de afgelopen internetstilte hebben wij overigens niet echt stilgezeten, zo zijn in Oktober en November Harry en Iris in Australie geweest voor een ruim 6 weken durende vakantie (er wordt momenteel gewerkt aan een nieuwe pagina voor deze vakantie). De vakantie was echt super, we hebben met z'n 4-en 2 weken door New South Wales en Victoria gereisd en zijn ook nog even een weekendje naar Cairns geweest..... maar daarover binnen(/buiten)kort meer op de nieuwe pagina. Vervolgens hebben Lianne en ik samen met een collega (van het werk als je het je afvroeg) deelgenomen aan een weekend off-roaden (of gezien de kleur van onze auto off-rooden), een cursusje dus. Hier zal ik onderstaand even op terug komen. Vervolgens was er nog de kerstvakantie waarin wij naar Jervis Bay zijn geweest, een ontzettend gezellig (bijna week durende) bezoekje van Jasper de mensenhandelaar, Oud en Nieuw en nog een paar dagen vakantie.
Ook voor de komende periode staat er weer een hoop op de planning, Allereerst komt Dini (mama van Lianne) in maart en april langs, de tickets zijn al geboekt en de slapeloze nachten al gepland........ Lianne gaat haar in Nederland ophalen en zal dus enkele (reeds volgeplande (shoppen, shoppen en eeuuhh shoppen)) dagen in Nederland verblijven maar wij zijn ENORM trots op haar dat ze de 23 uur durende overtocht nu ECHT gaat aanvaarden en ervaren (notabene de eerste keer in het vliegtuig voor haar, niet echt kleine stapjes). Verder gaan er (zorgvuldig gecreeerde) geruchten dat Rutger rond 21 September (Marathon van Sydney) samen met zijn crew (Mischa en Jeroen) naar Sydney gaat komen om de Marathon te gaan lopen (en ik ben bang dat ik mee MOET) en vervolgens nog wat van Australie te gaan zien met z'n 5-en. Carlijn heeft aangekondigd dat ze ook wel erg graag in december langs zou willen komen, wat ik ook erg leuk vind aangezien ik m'n zusje dan ook al 2 jaar niet meer gezien heb en ten slotte (wat het jaar betreft dan) zijn Harry en Iris ook weer stevig plannen aan het vormen om langs te komen om te kijken of Australie nou wel ECHT zo leuk was als ze de eerste keer vonden (in het kader van "zeg maar nee, dan krijg je er twee). Ow en daarbij zijn wij ons momenteel ook nog een beetje op de huizen markt aan het orienteren........ want al die gasten moeten wel een beetje fatsoenlijk kunnen verblijven natuurlijk, wij doen het uiteraard alleen voor hun he, voor ons hoeft het niet.

Weekend 1 & 2 December - Off Road
Aangezien wij een fikse 4*4 hebben en die eigenlijk te wienig off-road wordt gebruikt werd het (vooral volegns een maffe engelse collega) hoog tijd dat wij eens fatsoenlijk met onze witte reus leerden omgaan. Je kan hier overal 4*4 cursussen doen waarin je leert hoe je in de bush moet rijden e.d. en wat je wel en vooral niet moet doen. Hoewel ik dat laatste al wel een beetje wist door mijn ervaring op Stockton Beach waarbij na uitvoerig onderzoek bleek dat de rechter onderkant van de achterbumper ofwel te dichtbij de grond zat ofwel niet sterk genoeg was om heel Stockton Beach een halve meter te verplaatsen ofwel een combinatie van beiden..... uiteraard had mijn onbezonnenheid hier verder niets mee te maken.
Die 4*4 cursussen zijn vaak in de vorm van een weekendje weg waarbij je dan gedurende het weekend een parcour aflegt of op een of andere trainings-gelegenheid verblijft en 24-7 (of 24-2 aangezien het een weekend is) met 4*4-en bezig bent. Dat leek ons wel wat. We hebben met z'n 3-en (Lianne, een Leighton collega (laten we hem "Richard" noemen...... zo heet 'ie namelijkm wel zo makkelijk) en ik) dan ook direct een cursus wij de in Australie alom gewaardeerde en zeer bekende 4*4 Guru Vic........eeuuhhhh...... , nou ja "Vic" dus geboekt (blijkbaar bij ons nog niet zo heel bekend). De 4*4 cursus zou gedurende het weekend van 1 op 2 december zijn en plaatsvinden ongeveer 3 uur rijden ten zuiden van Sydney. Op zaterdag 1 december moesten we allemaal verzamelen om 08:30 in Goulburn..... da's dus 2 uur rijden dten zuiden van Sydney, aangezien wij er weinig voor voelden om op zaterdagochtend om 02:00 op te staan (Lianne moet zich wel opmaken he en dat duurt wel eens eventjes) hebben we maar een nachtje overnacht in...... Goulburn, wel zo makkelijk. 's Ochtends dus verzamelen, ik verwachtte allemaal enthousiaste Aussi-blokes met enorm gepimpte afgeragde Toyota Hi-luxen uit 1980 tegen te komen maar dat was net ff anders. De groep was niet heel groot en bestond grotendeels uit mensen met een stuk of 20 jaar meer levenservaring dan wij en veelal met een auto met aanzienlijk veel minder levenservaring dan die van ons. In eerste instantie dachten wij dat we voor een Toyota dealer stonde ofzo aangezien er 3 gloedjenieuwe Prado's (Toyota Landcruisers, niet die hele grote 100 maar die gewoon grote voor Europeanen) en nog 2 Landcruisers. (Voor de enthousiasten, 1 enorme landcruiser 100 en zo'n prehistorische 80 van een paar dagen oud (worden hier namelijk nog steeds nieuw verkocht), beiden uitgerust om allereerst zonder enige vorm van ongerief de gehele outback in 1 dag mee te doorkruisen en vervolgens (afgemeten aan de grootte en omvang van de bodemspeling en de snorkel) een groot gedeelte van de Grote Oceaan ook nog "ff te doen"). Maar goed, het was een gemengd gezelschap en ik denk dat wij 3-en samen met nog 2 meiden veruit de jongste waren.
Na een uur durende tocht eindelijk op het testterrein van die bekende Vic (waar iki de naam dus even niet meer weet) aangekomen te zijn kregen we eerst een introductie over hoe onze auto werkt..... best interessant. Afgezien van het feit dat onze auto met alle extra poken, knoppen en meters er natuurlijk rete-indrukwekkend uitziet is het HELEMAAL stoer als je ook nog weet waar het voor dient....... elke keer dat "ja cool he zo'n extra pook, waar het voor is? eeuuhh ja, afgezien van de tas met afhaalchinees er altijd zo mooi rechtop aan hangt (de babi-pangan moet niet door de kip-kerry vermengd worden natuurlijk) heb ik eigenlijk geen flauw idee" wordt je ook een beetje flauw van.
Vervolgens begon de cursus. Allereerst een testje met wielplaatsing (met je voor EN achterwiel over een gekleurde steen rijden) geloof het of niet maar dit was echt de moelijkste (en saaiste) oefening van het weekend, (naast onze tent zonder gebruiksaanwijzing (want: Jongen) opzetten). Vervolgens moesten we een heuveltje op rijden en afrijden. Dat klinkt niet erg spannend maar als je weet dat dat heuveltje zo steil was dat ik er nooit over nagedacht zou hebben om het op of af te LOPEN laat staan met een 2300 kg zware vakantiebungalow zonder balkon op of af te RIJDEN begrijp je wellicht warom het toch ietwat spannender was. Om het nog wat extra spannend te maken werden wij op de weg naar beneden ook nog even in enorm overmatige mate bijgestaan door de zwaartekracht (remmen kon wel maar dat resulteerde direct in blokkeerende wielen en als gevolge daarvan een compleet stuurloze dubbele garage) en een paar zorgvuldig niet weggehaalde bomen met een doorsnede waarbij je je allang niet meer afvraagt wat meer schade gaat leiden als je er tegenaan rijdt........ wat het ook is, de boom is het niet in ieder geval. Na een paar pogingen waarbij een van ons beiden
op een gegeven moment recht op een van voorgenoemde bomen afstevenden.......... uiteraard met blokkerende wielen want het moet wel spannend blijven, moesten we naar de volgende oefening. De volgende oefening was er een met het rijden over allerlei losliggende stenen (formaatje Ayers Rock) en vervolgens een oefening waarbij je over een parcourtje moest rijden waarbij je van alles wat kreeg. Dit was vooral een lesje in aanrijdhoeken (hoe steil een heuvel kan zijn die je nog zonder schade aan je auto kan nemen en wat je eraan kan doen om die iets te vergroten...... d.w.z. hoe je moet rijden, niet wat je aan die aanrijdhoeken kan doen...... zie verhaal Stockton Beach zou ik zeggen, daar heb ik de aanrijdhoek van de auto zelf even tijdelijk aangepast). Na een (tamelijk saaie) demonstratie van hoe je een Enorme Toyota Landcruiser met een winch (lier in goed Nederlands) en onge-fucking-lofeloos (we zijn wel in Australie he, taalgebruik beetje aanpassen) veel tijd omhoog kan trekken(mocht je daartoe ooit de onstuitbare behoefte krijgen) was het tijd voor het diner. Allereerst moest nog ff de tent opgezet worden........ maar daar zal ik niet te veel over uitwijden.
Na het diner werd ons nog een presentatie belooft over allerlei 4*4 technieken, auto accesoires en nog wat van dat gebeuren. Helaas werd die belofte ook waar gemaakt. Ik kan niet echt zeggen dat ik nadat ik relatief vroeg op ben gestaan, een hele dag redelijk inspannend bezig ben geweest en net heb gegeten op een zaterdagavond!!! ook nog erg veel zin heb in een 2 uur durende presentaie over VHF-radio's (wat voor een dingen, kan je 538 daar op ontvangen?), handlieren (ik neem wel iemand mee met een lier op z'n auto) , autolieren (Ernest, als je dit leest: bij de volgende 4*4 trip ben jij automatisch uitgenodigd! (Ernest heeft dus een lier voor diegene die dat niet opgepikt hadden)), bagarekken (ja echt, what the fuck interesseert mij die onzin nou), achterbak brede kasten in de auto om al je gereedchap en campingbestek in op te bergen (WAT???? denk je echt dat ik dag in dag uit met zo'n $2000 kostende koferruimte opslurpende op maat gesneden Ikea keuken-rammel-kast in de auto ga rondrijden omdat m'n camping bestek anders los in de auto ligt..... ja, want stel je voor dat het smerig wordt terwijl je in een 1,2m diepe modderpoel staat te ontbijten tijdens je jaarlijkse campeertrip in de botanische tuinen in Sydney, die lui zijn echt in meerdere opzichten het spoor bijster). Maar goed, ook andere schokbrekers, banden, van die treeplanken (bij een boot zit dat veelal aan de achterkant om op te gaan ziten ales je je waterskies aandoet geloof ik, wat je bij een auto mee moet is mij nog niet helaal duidelijk, waterskien achter de Pajero zie ik namelijk nog niet helemaal zitten) enz. enz. enz. en dan moet je bij dit alles nog weten dat ik nog een enorme autofreak ben....... kan je je ongeveer voorstellen hoe ongelofeloos vervelend dit moet zijn geweest voor de iets mindere auto-freaken onder ons......... de ronk-geluiden waren dan ook niet van de lucht. Wat ook niet hielp is dat er dus om 9:00 uur op een zaterdagavond ook nog discussies ontsonden (als je dit leest denk je ongetwijfeld dat ik dit verzin maar dat is dus ECHT GEBEURD) over welk bagagerek in welke auto paste en bij welke verzekeringsmaatschappij deze "aanpassing van de auto" (je verzint dit toch ook niet zelf) wel gedekt werd en waarom niet....... eeuhh ja, dat klinkt misschien wat verwarrend maar zo ging het echt en er onstond (om ons wakker te houden denk ik) ook nog bijna ruzie over wat je wel en niet had moeten zeggen tegen de verzekeringsmaatschappij-medewerker over je bagagerek......... eueuhh HALLO, welke bosmongool heeft het uberhaupt over zoiets met z'n verzekeringsmaatschappij (beetje in het kader van "Ja, meneer de verzekeraar, mijn horloge is gestolen tijdens de vakantie maar maakt het voor de reisverzekering nu heel veel uit dat 'ie eigenlijk toch al kapot was")........zoals ze hier zeggen "GAAAAAAAAAAP" doesn't begin to describe it. Maar goed, om 09:30 uur mochten we eindelijk naar bed en dat lieten de meesten zich geen twee keer zeggen...... en een paar gingen direct hun bagagerek opmeten.
De volgende dag gingen we weer gezellig verder met allerlei parcourtjes rijden en moest het geleerde zelfs in de praktijk worden gebtracht op een heus testterrein...... en dat ging eigenlijk wel prima. Vervolgens nog even een uurtje door een soort van zandbak rijden en door een riviertje (dat door de vaart die ik had bijna in een keer droog stond) en toen was het tijd om........ naar huis te gaan. Het was een erg leuk weekend met veel te veel informatie. Nu moeten we snel een keer op een echte 4*4 trip.

Vrijdag 22 Augustus 2008 - Arenco dus.
Ja, de radiostiltes bginnen onderhand meer regel dan uitzondering te worden bij onze website. We hebben het de afghelopen periode wederom best bezig gehad, echt druk is het nog niet maar het zit er allemaal wel aan te komen. Allereerst heeft Lianne een andere rol bij JP Morgan. Ze is nu "Finance & Asset Manager" op de Corporate Real estate afdeling van JP Morgan....... zoals je merkt is haar CV er in ieder geval in eens een pagina of 2 op vooruit gegaan en het mooie is dat het daar nog niet mee ophoudt. Ze stuurt nu iemand aan die de haar oude rol heeft overgenomen en ze kan zich nu zelf wat meer met de financiele kant van haar taak bezig houden. Erg interessant omdat het een ommezwaai is van iets redelijk generieks naar iets veeel meer gespecialiseerders.... waar ze ook nog eens geen achtergrond in heeft. Absoluut een uitdaging en ook absoluut een enorm compliment (of uiting van vertrouwen) van JP Morgan dat ze haar hievoor gevraagd hebben terwijl ze weten dat haar achtergrond een hele andere is.
Ikzelf ben op 26 mei dus begonnen bij Arenco. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk continu bezig geweest met het voorbereiden van allerlei werkzaamheden voor een railproject. Het project waar ik aan werk behelst het bouwen van een extra spoorlijn die alleen wordt gebruikt voor goederen transport in een bestaande spoorbaan. Wij bouwen dan een tunnel, een verlenging van een spoorbrug, een grote duiker en 7 verschillende keerwanden met palen en een heleboel kleinere keerwanden (van het type "praxis prutswerk", doordat de ondergrond hier veelal uit rotsgrond bestaat is het overigens geen probleem dat de keerwanden niet echt heel erg veel keren, als je een dergelijke constructie in Nederland zou gebruiken zou je met 50cm te keren hoogte al een soort van zandkasteel aan het bouwen zijn). Tot op heden zijn we echter alleen nog maar aan het voorbereiden omdat de klant (overheid.....gaaaaaap) ongelofeloos traag is met het verstrekken van de opdracht (heel verassend; meestal zijn die overheidsjongens nogal van die "boter bij de vis" types maar ik heb het idee dat deze overheidsjongens op zoek zijn naar een klepel voor bij de vis.......of boter voor bij een klok....). Komend weekend hebben we een buitendienststelling en dankzij onze enorm daadkrachtige klant is hetgeen dat in het weekend voornamelijk buitendienst wordt gesteld vooral Arenco........ en dat had dus eigenlijk het spoor moeten zijn.
Maar goed, het zal uiteindelijk allemaal wel loslopen denk ik.
Mijn proeftijd bij Arenco zit er onderhand in ieder geval wel weer bijna op. En dan kunnen we dus (goh, da's ook een nogal terugkerend thema) weer op huizen jacht. Net voordat ik bij Arenco begon hebben wij een huisje gezien wat wij erg interessant vonden, daar hebben wij ook een bod op uitgebracht (dat niet is geaccepteerd). Het voert iets te ver om hier allemaal te vertellen wat er allemaal is gebeurd maar de makelaar heeft blijkbaar het idee dat wij gezelligheidsmensen zijn want hij doet niets anders dan spelletjes spelen. Helaas vinden wij het niet zo heel erg leuk en schiet niemand er echt iets mee op (afgezien van zijn mobiele telefoon provider) en is het huis nog steeds niet verkocht....... maar dat biedt dan ook wel weer perspectieven (eenmaal, andermaal....wie biedt er lager?), wordt vervolgd zeg maar.

Zondag 10 Augustus - City to Surf - Herkansing
Vorig jaar deden wij allebei mee in de City to Surf, een ren- / wandeltochtje van het centrum van Sydney tot aan het strand van Bondi (14km). Aangezien vorig jaar niet helemaal geweldig (ver)liep en ik een eindtijd had van ruimschoots binnen 1 dag (gemeten met een zonnewijzer) wilde ik het dit jaar wel iets beter doen. Aangezien ik dan wel ruimschoots binnen 1 dag gefinished was mocht ik dit jaar toch in de snelste groep starten, dat was dan wel lekker. Ik had redelijk lekker getraind de afgelopen weken, aangezien wij op het parcours wonen heb ik een aantal maandagavonden de eerste 6 kilometer (inclusief een behoorlijk pittig klimmetje) gelopen (en dan ook weer terug dus, wat het totaal op een nette 12km brengt). Verder had ik ook nog wat op de band getraind en liep ik op de band zo'n ruime 13 km/ uur gemiddeld, best netjes. Helaas was ik op de dag van de C2S nog steeds erg moe van ons oud en nieuw, ik voelde me niet echt topfit en was wel benieuwd wat dit voor mijn eindtijd zou betekenen......... had met mezelf afgesproken dat ik bij een eindtijd in de buurt van 1 uur 15 minuten uit eigen beweging voor het leven van de C2S geschorst zou worden met onmiddelijke ingang........ ik was ook serieus niet over de finish gelopen.
Wat dit jaar al veel beter (en hoopgevend) was dan vorig jaar was dat we dit jaar met chips liepen die exact waarnemen wanneer je de start en finish passeert. Was de tijdwaarneming vorig jaar nog met een foutmarge van 1 dag (je bent na het startschot gesart en voordat het donker werd gefinished en daar zit meestal een dagdeel tussen....... dus je tijd is exact: "binnen 1 dag" (met een nauwkeurigheid van +/- 1 dag)), nu was dat dus tot op de seconde nauwkeurig, een stuk beter.
Echt iets van 30 seconde na het startschot was ik de startstreep al over, ook al een half uur eerder dan vorig jaar en ik kon ook meteen m'n eigen tempo lopen, ook lekker. Deze keer hoefden er geen kinderwagens ontweken te worden en moesten de schreeuwende kinderen nog vrijgegraven worden uit hun met speelgoed, snoep en uitwerpselen overlopende kinderstoeltjes toen ik al ruimschoots halverwege was. Helaas had ik wel een beetje modder in de benen. Misschien niet eens echt een beetje. Ik was op een gegeven moment zo ongelofeloos moe en misselijk en ik voelde me echt zo waardeloos dat ik wilde stoppen. Net toen ik dacht "daar gaat m'n tijd, ik houd ermee op" keek ik op m'n stopwatch en bleek dat ik mijn vaste rondje zo'n 3 minuten sneller liep dan normaal na 25 minuten......... dus het voelde wel erg zwaar en ik kon er niet echt lekker inkomen maar het tempo was tenminste wel fatsoenlijk....... dat gaf een enorme psychologische duw in de rug en vanaf dat moment ging het echt vanzelf. Heb bijna een minuut sneller gelopen dan mij beoogde tijd (eindtijd was 1:03:07 en ik wilde 1:04) terwijl ik wel echt moe was........volgend jaar onder het uur!

Vrijdag 8 Augustus - Ons Oud en Nieuw
Vandaag is het exact 2 jaar geleden dat wij aan zijn gekomen in Australie, ongelofeloos wat vliegt de tijd. Ons tweede jaar in Australie moest dus even uitgeluid worden en tevens moest het derde jaar ingeleuid worden. Dat diende op passende wijze te geschieden (chocola en tissues) dus hebben we een tafel gereserveerd met uitzicht op het Operahuis en de brug........ 2 australische iconen, toch nogf een beteje symbolisch. We hadden ook op het vliegveld kunnen gaan eten of wat andere dak- en thuislozen uit kunnen nodigen wat beiden ook erg symbolisch enzo was geweest maar daar hadden we dan toch niet zo heel veel zin in. Goed, een tafeltje geboekt in "Aria" aan de Circular Quay dus. Het is een erg sjiek restaurant met prettig menu en een wijnkaart van 25 pagina's (ik bedoel het zijn er dus echt exact 25). Om een voorbeeld te geven, wij vinden een "Pouilly Fume" altijd erg lekker en daar hadden ze er 4 verschillende van varrierend van "een lekker slobber Puilly Fumetje" tot een Puilly Fume waarbij je van de prijs al hoofdpijn krijgt........ en dan moet je'em dus nog drinken. Hij was erg lekker, helaas voelde het de volgende dag wel alsof het een hele exclusieve op eikenhout gerijpte fles terpentine was want m'n hoofd voelde als een hakblok. Dat had wellicht meer te maken met het feit dat we op een lege maag zijn begonnen met drinken en een (eveneens erg lekkere) desertwijn na het eten hebben gedronken met een alcoholpercentage dat je doorgaans alleen in industriele betadine tegenkomt (als dat bestaat). Het eten was ook erg goed, gelukkig zat er ook uitleg bij want dat was wel nodig, aangezien we vergeten zijn aantekeningen te maken tijdens de uitleg kan ik helaas ff niet meer vertellen wat we gegeten hebben. Wat overigens erg leuk was was dat er rond een uur of 10 ook nog vuurwerk werd afgestoken (dat gebeurt op zich erg vaak maar het komt zelden voor dan we dan net toevallig in een restaurant met uitzicht op de brug ziten), dat was dus erg passend voor ons "oud en nieuw". De avond was even geslaag als het afgelopen jaar en wij zijn klaar voor de derde ronde!

Zaterdag 4 mei 2008 - Stilstand is achteruitgang ........en overheids-eigen
Reeds een tijdje geleden had ik bedacht dat het msschien wel een goed idee zou zijn om eens verder te kijken dan Leighton. De reden hiervoor is dat het project waar ik op werk ietwat vertraagd is..... heeeeel erg onverwacht natuurlijk gezien onze opdrachtgever een overheidsorgaan is en zo mogelijk nog incompetenter dan de diverse overheidsorganen die in Nederland met vrij veel succes elke vorm van infrastructurele vooruitgang tegenhouden.
Goed, om een kort verhaal lang te maken, (dit is waargebeurd overigens) op de vraag van de projectmanager van dit project aan een erg seniore-manager van RailCorp wat we er nu in hemelsnaam aan moeten doen om bepaalde beslissingen wat te versnellen gaf die manager ongeveer hetvolgende (en "redelijk" tekenende) antwoord. Ik citeer (ongeveer he) "bij RailCorp is het zo dat een groot deel van de betrokken werknemers erg enthousiast is over het project en dientengevolge ook erg gedreven zijn en alles doen aan om de uitvoering en afronding van het project succesvol te laten zijn, helaas is het zo dat het ander deel van de betrokken werknemers er ook alles aan doet de eerstgenoemde groep werknemers op alle mogelijke fronten dwars te zitten. De oplossing hiervoor is niet om harder te werken of meer te doen maar om die tweede groep mensen (die dus alles blokkeren) de wind uit de zeilen te nemen'............. "te triest voor woorden" dekt wat mij betreft de lading niet.
Maar goed, als gevolg van dit alles zit ik bij Leighton voorlopig nog wel ff binnen en gaat mijn persoonlijke ontwikkeling ongeveer even hard als die van de infrastructuur en aangezien ik geen ambtenaar meer ben vind ik "stilstand" niet echt hard genoeg gaan. Dus leek het mij verstandig om maar eens om mij heen te kijken. Zo gezegd zo gedaan. Ow, ik heb overigens ook nog nagedacht om van project te wisselen binnen Leighton maar ze hebben momenteel in en om Sydney alleen maar railprojecten (waar ik sowieso niet heel erg warm van word)....... met dezelfde opdrachtgever dus. Ik moet ook heel eerlijk zeggen dat het voor mijn loopbaan ook wel beter is om elders te solliciteren wat ook een hele grote rol gespeeld heeft in deze beslissing.
Reeds in december 2007 bn ik een beetje om mij heen gaan kijken en had ik ook mijn CV op zo'n banenwebsite gezet om eens te kijken wat de mogelijkheden in en om Sydney zijn. Na een dag of 3 was het eerste gesprek bij een kleine aannemer in Sydney (Arenco) al geregeld. Toen (de donderdag voor de kerstvakantie) werd me verteld dat ze op een aantal projecten hadden ingeschreven en daar wel wat van verwachtte te winnen en daarom vast op zoek waren naar weg- en waterbouwers. Om een lang verhaal kort te maken, zij waren op zoek naar iemadn zoals ik en vice versa (ik wilde ook bewust bij een kleiner bedrijf werken - Leighton is de grootste aannemer van Australie - om mezelf wat breder te kunnen ontwikkelen en wat meer aspecten van een project (want kleinere projecten) te kunnen zien. Na nog een tweede gesprek in Januari en een derde gesprek (kennismakingsgesprek met de prrojectmanager van het toen net gewonnen project) ontving ik 1 dag na het derd gesprek een "offer I couldn't refuse". Nou ja, het had natuurlijk wel gekund maar daar had ik zeker spijt van gekregen.
Dus ik ga op 26 Mei (officieel mijn vakantie van Leighton) beginnen bij Arenco als project engineer op de "Sydney southern freightline". Nu zal je denken (of misschoen ken je het project wel) "He, weer een railproject...... en net zei je nog.....". Inderdaad, het is weer een project in een railomgeving maar da's wel wat anders dan een railproject. Nu gaat het om een brug met heel veel grondwerk en betonwerk en ook nog wat railwerk, niet een railproject waar ook nog wat grondwerk en betonwerk is zit. En het allerbeste is dat de opdrachtgever een andere is dan RailCorp, geprivatiseerd is (dat is mij tenminste verteld) en gewoon geld verdient..... dat klinkt veelbelovend.
Ik heb er enorm veel zin in, een nieuwe uitdaging...... eerst nog lekker ff een weekje vrij (3e weel van Mei) voor ik ga beginnen.

Zaterdag 23 Februari - relatiefvastredelijkgoed.
Zoals onlangs al gezegd zijn wij momenteel op zoek naar een huis in Sydney.
Vlak voor de kerst zijn we eigenlijk dat process een beetje begonnen door eerst eens met onze bank te praten (die van die financien, het is niet zo dat wij onze Ikea bank in alle rust eens op de hoogte gaan brengen van het feit dat �ie het uitzicht binnenkort misschien moet missen) en vervolgens met een hypotheek adviseur. Nadat we de bank en de hyptheek adviseur ongeveer alles (behalve onze pincode, wederom) hadden verteld hadden ze beiden vrij snel nieuws�.. bij de hypotheek adviseur was het ook nog eens goed nieuws. Niet dat de bank nou slecht nieuws had maar via een hypotheekadviseur blijkt er toch ineens meer mogelijk�� maar ja, da�s eigenlijk hetzelfde als dat je een terreinauto wilt kopen bij Porsche, wat ze niet hebben kunnen ze je ook niet verkopen zeg maar (voor een fikse bestelauto / invalidenvoertuig kan je overigens wel prima bij Porsche terecht maar daar zal ik nu niet over uitwijden) en het aanbod bij een hypotheekadviseur die zaken doet met 20 banken is gewoon groter dan met 1 (�eigen�) bank.
Goed na de financien eens op een rij gezet te hebben en een �conditional approval� van de bank en de hypotheek adviseur te hebben ontvangen kon de jacht beginnen, je moet uiteindelijk wel weten waar je op kan jagen.
Nu moesten we alleen nog �even�: uitzoeken waar we op zouden willen jagen en dat blijkt eigenlijk een veeeeel groter karwei. We hebben de afgelopen weekeinden echt elke zaterdag druk de huizenmarkt afgezocht. In principe gaat dat hier veelal iets anders dan in Nederland. Hierzo is elke zaterdag namelijk nationale huizen-kijkdag. Je kan dan gedurende een vastgestelde tijdsspanne een huis / appartement bekijken en betasten en de makelaar met de meest onbeantwoordbare vragen opzadelen (stel dat er nou wel een dak op had gezeten, waar zou dat dan ongeveer gezeten hebben, wat zou het huis hebben gekost met dak en wat zou het kosten om het dak wat er dus niet op er af te laten halen..... ik geef maar een voorbeeld), het is eigenlijk een soort van monumentendag zonder monumenten en schreeuwende kinderen zeg maar.
Verder worden de meeste huizen hier ook geveild in plaats van op een �normale manier� verkocht. Ik ben daar niet zo erg van gecharmeerd, sowieso heb je natuurlijk geen flauw idee waar een huis voor weg gaat maar ik geloof niet dat ik het proces heel erg eerlijk vind. Nadat iemand het hoogste bod heeft uitgebracht en een huis is �afgehamerd� kan een eigenaar namelijk altijd nog besluiten dat �ie alsnog wil onderhandelen...... ook als z�n �minimumprijs� die hij voorafgaand aan de veiling aan de veilingmeester heeft meegegeven (en die niemand weet totdat de veilingmeester aangeeft dat het huis �op de markt� is) is overschreden. Als koper zit je er echter wel direct aan vast als je het hoogste bod hebt uitgebracht en moet je ook meteen 10% aanbetalen en het koopcontract (waar je wel vantevoren een kopie van kan krijgen als je wilt) tekenen. Ik kan me vergissen maar volgens mij zijn de risico�s niet helemaal 50 / 50 verdeeld zo, meer 100 / 0 en die 100 zit niet echt aan de kant waar ik �em het liefst zie (namelijk bij de verkopende partij).
Maar goed, laten we eerst maar eens iets vinden dan zien we daarna wel weer verder.
Zoals gezegd hebben we de laatste aantal weekeinden (zeker vanaf begin Januari) alleen maar doorgebracht met huizen kijken. In eerste instantie alles (appartementen en kleine �terrace huizen� zowel geheel gerenoveerd tot compleet brak (ze noemen dat hier �bring you builder�....... wat mij betreft is het meer in de categorie �don�t even come if you�re not a wrecker yourself�) binnen ons budget in alle wijken om ons heen. Al kijkende zijn wij er in de afgelopen weken eigenlijk achter gekomen dat we het liefst een terrace in Paddington willen hebben. Paddington is een erg mooie en superhippe wijk met een erg hoog �jonge moeders die in een gloedjenieuwe terreinauto de zo mogelijk nog gloedjenieuwere koters naar de peuter-netwerk-zaal-brengen�-gehalte. Die Terrace huizen zijn typisch australische (of misschien wel engelse?) arbeidershuizen. Echter zijn de prijzen van die �arbeidershuizen� onderhand al dusdanig dat de enige die die huizen kan betalen en bij een arbeider in de buurt komt waarschijnlijk de baas is van die arbeiders maar dat terzijde. Helaas vallen die terrace huizen dus ook nog niet geheel (of gehalf) binnen ons budget, tenminste niet als ze niet in een veel te verre staat van ontbinding zijn (categorie: �hoezo heeft die van de buren dan wel een dak?�). Hoewel een huis opknappen ons best leuk lijkt en wij dat absoluut wel een keer zouden willen doen lijkt nu daar niet het meest geschikte moment voor. Allereest zijn die huizen in Paddington nog steeds dusdanig prijzig (zelfs als ze compleet brak zijn) dat er (financieel) niet zoveel meer overblijft om iets mee op te knappen en daarbij (en da�s misschien nog wel belangrijker) hebben we daar nu ook niet echt de tijd voor. Het wordt dus de tweede (maar ng steeds erg leuke) keus: een appartementje ( bij voorkeur 2 slaapkamers, balkon en inclusief parkeerplaats / garage o.i.d.) en dan over een jaartje of 4 / 5 (als Lianne ook in zo�n 4-wielaangedreven verhuiswagen uit Zufenhausen een setje nieuwe tandenstokers bij de lokale tandenstoker boer gaat halen...... om maar wat te noemen) wel weer eens verder zien.
Al rondkijkende kwamen we er gaandeweg ook eigenlijk achter in welke buur(en) we zouden willen wonen, elke keer als we namelijk ergens wat verder weg gingen kijken en we weer terug kwamen in die wijken om ons heen hadden we steeds zo�n �dit is eigenlijk toch wel heel erg mooi hierzo�-gevoel. Vandaar hebben we nu min of meer besloten verder te gaan zoeken in wijken tussen waar we nu wonen en de baai / haven van Sydney. Voor diegenen die bekend zijn in Sydney, we hebben het dan over Elizabeth bay, Rushcutters bay en delen van Potts Point. Niet echt de goedkoopste delen van Sydney maar dan gaan we wel wat kleiner wonen (waarschijnlijk kan ons appatement mee in de auto straks), we hebben momenteel toch nog niet zoveel spul en het is er zo dichtbij het water echt adembenemend mooi. En voor de rest zit alles ook enorm dichtbij, de stad is op loopafstand, het strand op 10 minuten met de auto, parken op wandelafstand, een enorm groot park midden in Sydney op 5 min. met de auto, de trein naar werk op 5 min haast-afstand, en je zit ook nog eens bijna midden in het cafe / restaurant gebeuren van Sydney..........
Hier willen wij in principe wel eens even wat vastgoed kopen. En dan maar hopen dat het ook echt vast zit en goed is hierzo want we hebben al behoorlijk wat dingen gezien die de nameleijk evenmin �vast� als �goed� waren........dat zal ook wel relatief zijn zeg maar.......ondertussen gaan wij dus verder met onze zoektocht naar �relatief-vast,redelijk-goed�.