Pakistan deel 2 India

Multan Pakistan is een middelgrote stad we rijden rond 12.00 de stad binnen en staan bij een rotonde te wachten om rechtdoor te kunnen, Leon staat naast een paardenkar en  ziet de paardenkar plotseling achteruitlopen. Als de weg vrij is trekt de paardenkar plotseling op, Leon kijkt achterom en ziet de fiets van Jolanda op de grond liggen. Jolanda stond 2 meter achter deze kar en kreeg de kar tegen de motor aan. Jolanda gaat verhaal halen bij de voerman, deze doet net of zijn neus bloedt en maakt dat hij wegkomt. De kist ligt naast de fiets en kan er gelukkig weer opgehangen worden -op de een of andere stomme manier zat de bevestingsbout er niet meer in- en we kunnen onze weg vervolgen. 
We rijden achter een brommer aan die ons na een veel te duur hotel (Sinbad) brengt. We zijn er lekker vroeg en Leon wil toch wel even weten wat zo'n kamer nu kost. De manager wil van 1000 ruppees naar 400 zakken (60 ruppees is 2,60) maar we vinden dat nog te veel als hij tot 300 gaat hebben we een deal. Leon weer naar binnen en het blijkt tot onze stomme verbazing nog te lukken ook. We hebben een kamer met een eenpersoonsbed twee stoelen een tafeltje en een badkamer met douche, dus dat ziet er allemaal goed uit.  Tot we er achterkomen dat er geen slot in de deur zit manager erbij en we krijgen een andere kamer.
 De kamer is hetzelfde alleen doet hier het warme water in de douche doet het niet. We kunnen op de oude kamer douchen dus geen probleem, als we willen gaan eten blijkt de afgesloten deur zo weer open gedrukt te kunnen worden, kamer nummer 3 dus. Nu blijkt de vorige gast de sleutel te hebben gebroken en krijgen we met duizend excuses,  kamer nummer 4 dit wordt de onze. Nu hebben we dus echt een 1000 ruppees kamer compleet met een koelkast en een tv voor de fijne prijs van 300 ruppees.

De oude stad van Multan is prachtig, tussen de stadsmuren liggen een wirwar van kleine straatjes met moskeeën, eethuisjes, winkeltjes, slagerijen en allerlei andere handwerkslieden. We worden door een gezin op de thee gevraagd wat we met plezier doen en mogen van de kinderen ongelimiteerd foto's maken. Ook in de bazaar zelf vind niemand het een punt dat je een foto maakt, vaak vragen ze er zelfs om! 
Wat een verademing na Lorelei en DG Kan! Vrouwen die praten en lachen en zich ongedwongen op straat bewegen, mannen die gewoon lachen en je niet aan raken, naroepen en kus geluiden maken. Dat zijn ook de dingen die we meegemaakt hebben hier in Pakistan, zelfs zo erg  Lorelei dat Jolanda zich het prettigst voelde in de hotelkamer
In de bazaar in Multan zien we een heel klein winkeltje waar kamelenhuiden lampen en vazen worden verkocht, we lopen naar binnen en "vallen" voor de  mooie tafellampen. Wat we nog niet wisten is dat Malik Muhammad Ashiq die deze lampen e.d. met de hand beschilderd echt wereldberoemd is in Pakistan. Zijn familie doet dit handwerk al meer dan 6 generaties lang en hij helpt o.a. ook met de renovatie van moskeen en wordt uitgenodigd als er bekende politici uit andere landen komen om een vaas o.i.d aan te bieden (o.a.Hillary Clinton).
Wij, die geen huis en haard meer hebben kopen dus 4 tafellampen! En zeulen deze nog enige honderden kilometers met ons mee achterop de motor. Gelukkig mag ik ze van mijn moeder naar haar opsturen en opslaan.
Verder hebben we 3 verschillende shrines  (mausoleum voor beroemde mannen) bekeken en kregen uitleg van 1 van de nazaten van deze 3 beroemde mannen, deze familie was in 1380 uit Iran gekomen en bevolkte dit deel van de binnen stad (nu nog steeds), ze hebben zich niet "gemixt" met de lokale bevolking en zijn herkenbaar aan hun lichtere huidskleur, grovere lichaamsbouw en andere kleding. De shrines waren erg mooi, kleurrijk en vol met kleine olielampjes die dagelijks gebrand worden door de nazaten van deze heiligen. De tombe van de vader had pure zilveren deuren die voor ons speciaal werden dichtgedaan zodat we de volledige afbeelding konden zien. Buiten de shrines is een begraafplaats met tombes, de kleine voor de arme en de marmeren voor de rijke nazaten. Alleen de belangrijke vrouwen krijgen een kleine tombe  buiten de muren bij de achteringang.
We wentelen ons in de vriendelijkheid die we tegen komen in Multan en pas na een week kunnen we met moeite afscheid neme van het stadje dat ons hart heeft gestolen.

24 nov zijn we vertrokken naar het Changa Manga park, een wildpark 80 km voor Lahore, we vinden vlak voor het park een motel, echte vergane glorie, alles is er kapot, maar we hebben daar een dijk van een tijd want alles kan en mag!
De motoren mogen in de slaapkamer staan, de openhaard wordt voor me aangedaan en we maken 2 hele romantische avonden mee!
Helaas is de dijk van de rivier gebroken en staat het hele park onder water, we spotten nog wat mooie parkieten en andere vogels en vertrekken de volgende dag naar Lahore.

Lahore is een drukke chaotische stad waar het 2,5 uur duurde voordat we een hotel met parkeerplaats hadden gevonden en Leon de schrik van z'n leven kreeg door 3 keer een bijna ongeluk.
Lahore heeft een schitterend fort en in een rechte lijn ligt de moskee.
De moskee (ik ben zijn naam kwijt) is een van de grootste in de wereld, op het binnenplein kunnen 60000 mensen tegelijk bidden.Deze  moskee is afgebouwd in 1676door Aurangzeb, het hoofdgebouw is naar Turks voorbeeld gebouwd met 3 uivormige koepels en de zij beuken naar Iraans voorbeeld. De Engelsen hebben deze moskee jarenlang als barakken gebruikt voor het leger.
Vanaf de moskee ligt links de cenotaph van  de Sikh heerser Maharadja Ranjit Singh, in dit mausoleum ligt zijn as. De stijl is Hindi met islamitische invloeden, geel met wit en heel apart om te zien tussen de 2 rode Moghulstijl gebouwen in.
Het fort is gebouwd,  verschillende malen vernietigd en herbouwd totdat Akbar in 1566 Lahore tot hoofdstad maakte van zijn Moghulrijk. Het werd door Jehangir uitgebouwd, vernietigd door de Sikhs en later de Engelsen.
Het bestaat uit verschillende hallen, tuinen en paleizen waaronder de Shish Mahal of het spiegelpaleis. Dit paleis werd door Shah Jahan gebouwd voor zijn vrouw; zij vroeg hem de sterren voor haar te plukken en om dat te realiseren heeft hij allemaal kleine spiegeltjes in laten metselen zodat als de olielampjes branden dit het effect geeft van sterren. Zij heeft er nooit gewoond want ze stierf in Agra op de dag dat het paleis klaar was. Hij heeft ter nagedachtenis  aan haar de beroemde Taj Mahal in Agra gebouwd.
Zo dit was weer genoeg aan geschiedenisles, we zijn 10 dagen in Lahore gebleven omdat we beiden ziek werden, en even de tijd nodig hadden om ons voor te bereiden op India.

We zitten alweer in India en tot nog toe bevalt het ons goed we horen erg veel beroerde verhalen over de rest van India maar dat zien we dan wel weer.

De motoren hebben geen problemen wel hebben ze de eerste 12.000 kilometer erop zitten, de nieuwe achterbanden die we al vanaf Griekenland mee slepen zijn nog niet gemonteerd, hoewel de achterband van Jolanda beduidend  minder is aan het worden is met 18.000 kilometer. Het wordt vervelend maar verder is er alleen te melden dat de motor van Leon soms als hij stil staat wel eens uit een overloop slangetje benzine lekt, vaak helpt het om het schroefje -wat er boven zit- open en dicht te draaien en soms gaat het ook vanzelf weer over.  Maar verder rijden we op een nieuw luchtfilter na en een dikkere olie nog steeds op de originele vloeistoffen, remblokken, banden en ga zo maar door, dus we klagen absoluut niet.

De grens van Pakistan India staat bekend om de lange wachttijden waarom weet niemand want grens verkeer is er haast niet. Indiërs gaan niet naar Pakistan en omgekeerd. Dus het zijn de weinige buitenlandse toeristen die bediend moeten worden. We denken dat uit verveling de bagage wordt doorzocht, diverse papieren moeten worden ingevuld e.d. Bij het ene kantoortje wordt gevraagd door de douanier (Pakistan) of je geld wil wisselen (hij wordt zelfs een beetje pissig toen we dat niet wilden) en bij de volgende wordt gevraagd of je Indiase roeppies hebt en dan ben je dus strafbaar. 

Aan de Indiase kant wordt het nog veel leuker er staan mannetjes klaar om een vrachtwagen die zelf de grens niet over gaat te lossen, alle mannetjes dragen een kist op het hoofd de grens over, naar een daar klaar staande lege Indiase vrachtwagen.  

Aan de Indiase kant gaat alles nog trager en en met nog meer formulieren gepaard, we moeten nu alles uitpakken, de koffers, de kanozak en de rugzak en zelfs de tanktassen krijgen een grondig onderzoek! Al met al zijn we 3,5 uur onder de pannen en we zijn dan ook heel blij dat Amritsar maar 35 km verder ligt.

In Amritsar staat de weg naar de gouden tempel perfect aangegeven en we mogen de motoren binnen parkeren vlakbij de dorm voor westerlingen. 24 uur per dag staan er grote Sikh-mannen  (met baard, tulband en zwaard) te waken bij het slaapgedeelte dat voor de westerlingen is ingericht en dus ook bij de motoren, ze krijgen zelfs een paar dekens over zodat er ook niets afgeschroefd kan worden.

De gouden tempel is de heiligste shrine van de Sikh religie en ligt in het centrum van Amritsar. De tempel zelf is omgeven door een meer en te bereiken middels een loopbrug. De tempel is een 2 verdiepingen hoge marmeren gebouw en gedecoreerd met ingelegde bloemen en dieren motieven in dezelfde stijl als de Taj Mahal. De architectuur van de tempel is een mix tussen Hindi en Moslim stijlen, de gouden koepel is bekleed met 100 kg goud.
In 1984 heeft de Indiase leger de tempel bestormd en veel schade aangericht, dit is nu allemaal gerestaureerd. De Indiase regering bood de goud aan voor de koepel maar dit is geweigerd en de Sikhgemeenschap uit Birmingham heeft zorg gedragen voor de gouden decoratie van de koepel
En gelukkig voor Jolanda is er vlak bij de tempel en kleermaker die die wat reparatie werk wil doen aan haar motorbroek, 17 cm kan er in genomen worden zonder dat ie strak zit! Tegen de tijd dat we terugkomen herken je haar niet meer.

.Aangezien we beiden een vreselijke hekel hebben aan kou, zijn we 9 december richting Rajasthan gereden een rit van 580 km met een overnachting in Abohar. We hebben een prachtige rit gehad, brede wegen dorpjes afgewisseld door mooie groene rijstvelden en bomen tot nu toe viel het chaotische in het verkeer mee, alleen opletten voor de Tata's (dit zijn de grote trucks en bussen) die altijd voorrang nemen en levens gevaarlijke inhaalmanoeuvres uitvoeren.
Na Abohar veranderde het landschap in een woestijn, niet zoals we gewend zijn alleen maar zand maar een woestijn met veel leven . Zoals struiken, lage bomen en veel dieren.

11 december zijn we in Bikaner aangekomen, een woestijnstadje, vroeger een belangrijke post voor de karavaans van de beroemde zijderoute. Al vanaf Turkije volgen we de zijderoute, dit hebben we niet van te voren als thema genomen maar historisch dusdanig belangrijk dat we hem steeds kruisen.
We hebben het Junagarh Fort bekeken, een in goede staat verkerend fort met verschillende paleizen, helaas vonden we het heel teleurstellend, we werden er in een uur door heen gejaagd door een gids die alleen de data in het engels uit kon spreken en de vrijheid die we in Pakistan gewend waren bij het bezichtigen van iets, is hier dus niet. 
Wel hebben we een kamelensafari van 3 dagen door de woestijn gemaakt, en dat was een hele ervaring! Zo'n beest is meer dan 2 meter hoog en dan met Jolanda's hoogtevrees is het ook nog afzien geblazen. Gelukkig ging er ook een kar mee voor de bagage en konden we daar regelmatig op zitten om bij te komen van de kamelenrit. De natuur is zo mooi, antilopen, vossen, arenden, adelaars en allerlei vogels om je heen, slapen tussen de hoge zandduinen, zonsondergangen en maan opkomsten, heerlijk eten gemaakt op een houtvuurtje en 's avonds zingen in het Hindi en Nederlands, 's ochtends verse melkthee met gember en het bezoeken van kleine dorpjes waar de mensen nog leven zoals 100 jaar geleden zonder elektriciteit in kleine ronde hutjes opgetrokken uit leem met kamelenpoep.
Je leest het al we hebben genoten, terwijl jullie bezig waren met winterkleren en de kerstboom zaten wij te genieten van zon en natuur.

Verder hebben we in Desnok de Karni Mata tempel oftewel de rattentempel bekeken, de honderden ratten die vrij rondlopen en gevoederd worden zijn reincarnaties van jong gestorven kinderen.Er zijn 3 witte ratten en als je die ziet brengen ze geluk en fortuin. Helaas voor ons we hebben ze niet gezien. De tempel is rijk gedecoreerd met marmeren dieren, beelden en goden m.n. ratten en de deuren zijn van zilver. 
Zijn we naar de kamelenfok en onderzoekscentrum geweest, een uniek project in Azië, en het is een geweldig gezicht om honderden kamelen in allerlei leeftijden terug te zien komen van het grazen in de woestijn.
En naar Devi Kund, de plaats waar de Bikaanse maharadja's op de chatri's werden verbrand na hun dood. Tot plm 1880 werden de vrouwen (een maharadja had meerdere vrouwen) levend mee verbrand. De chatris zijn van o.a Italiaans marmer en de daken aan te binnenkant mooi gedecoreerd met o.a goud verf. Aan de "zerken" die op de chatri's staan kun je zien hoeveel vrouwen en maharadja had en hoeveel er mee verbrand zijn. Heel indrukwekkend zo'n "chatri park" van 350 stuks.

We hebben hier een heerlijk hotel, met ligbad en een zonnig dakterras, je kunt je voorstellen dat we hier een paar dagen gewoon lekker blijven hangen, lezen en lekker niks doen. (dit is gewoon om jullie jaloers te maken!)