Pakistan
Gelijk aan de grens is er het verschil tussen het Westerse Iran en het Aziatische Pakistan; hier zijn er de geiten, het stof, de open riolen met hun geuren, kleurrijk geklede bevolking en chaos, heerlijk we zijn weer in Azië! zuchten we beiden.
De eerste avond maken we gelijk kennis met de Pakistaanse
gastvrijheid en worden we uitgenodigd in een werkplaatsje om mee te eten, wat we
hebben gedaan. Het eten, een groentecurie, was heerlijk.
De volgende dag naar Dalbandin, een erg goede weg net aangelegd door de Iraniers
en we kunnen goed doorrijden.
5 okt., een zwarte dag in de agenda: we willen weg rijden bij het tankstation, Jolanda ziet een met gravel opgevulde kuil niet, komt aan het slingeren, geeft net te veel gas en maakt haar eerste echte crash. Groot is de schrik bij allemaal en bij nadere inspectie heeft de fiets wat schade maar er kan wel door gereden worden. Het windscherm is afgebroken,1 koffer is ontwricht en het gas blijft hangen omdat de handvatbeschermers van Acerbis bij een val naar binnen slaan en daardoor het gas geblokkeerd wordt, de noodzakelijke afstands-ringen worden er door Acerbis niet bijgeleverd!
Van Dalbandin tot aan Quetta is de weg nog als vroeger, een
smalle eenbaansweg met gaten en kuilen en hier gebeurt het tweede ongeluk, 50 km
van Dalbandin gaat Jolanda te hard door een gat opgevuld met los zand en maakt
haar tweede crash: Leon hoort haar vallen, kijkt om en gaat zelf ook neer!
Gelukkig heeft Leon geen schade, alleen bij Jolanda staat nu de gashendel scheef
omdat de handvatbeschermer er niet meer op zat. Niet schrikken want behalve
gewonde trots en nog meer respect voor de motor heeft ze er alleen een blauw
been aan over gehouden!
De Baluchistanwoestijn waar we deze dagen door heen rijden is zo prachtig!
Iedere 25 km veranderd er het een en ander zodat je je ogen uit blijft kijken.
We zien wilde kamelen, hoge zandduinen, bergen, roze struiken die op onze erica
lijken, arenden, buidelmuizen, skeletten van dieren en mooie kleine dorpjes in
oases. Dit is een van de stukken die ik nog een keer zou willen rijden!
Het heet gevaarlijk te zijn in dit gebied i.v.m. kidnapping e.d. maar wij hebben
alleen maar gastvrijheid en schoonheid ontdekt evenals de vele medereizigers die
we gesproken hebben.
In Quetta zijn we een paar dagen gebleven om de motoren te repareren, Leon heeft afstandsbussen ontworpen voor de handvatbeschermers en laten maken, het windscherm is gerepareerd, een nieuwe gashendel zit erop en de kist is weer in fatsoen (wij blij dat ie gepopnageld is!), bij Leon's fiets moesten de dagteller, een lamp en de afstandsbusjes gemonteerd worden. Al met al, klusjes waar we drie dagen mee kwijt waren!
Quetta is een grote stad aan de rand van de woestijn, erg
kleurrijk door leden van verschillende stammen uit de woestijn die hier
handel drijven, de vele Afghaanse vluchtelingen en de bedelaars die via Karachi
uit Bangladesh komen.Elke bevolkingsgroep heeft zijn eigen haar- kledingdracht,
je blijft je verbazen.
Wat ook verbazingwekkend is is het verkeersgedrag hier; of misschien wel
het gebrek aan gedrag! Alles rijdt door elkaar heen, de grootste en snelste
neemt voorrang, ze lezen geen borden, toeteren als ze je van de weg af willen
rijden, gebruiken geen richtingaanwijzers of rem lichten, alles loopt op straat
koeien, kamelen, geiten, honden en kinderen en ze kijken geen van allen om als
ze oversteken o.i.d. EN ZE RIJDEN ALLEMAAL FOUT1 n.l. aan de LINKERKANT van de
weg.
Maar we blijven lachen
Bijna iedereen die we tegen komen heeft wel een leuk toilet
verhaal, de meeste gaan over het racen naar toilet en aanverwant hieraan waar je
wel goed kunt eten en waar niet. Wij moesten ook een extra dag blijven in Quetta,
niet vanwege diarree maar Leon had door obstipatie aambeien opgelopen en kon
niet meer zitten!
Een ander verhaal wat ik jullie niet wil onthouden is :
Leon zit buiten een sigaretje te roken (helaas zijn we deze lelijke gewoonte nog
niet kwijt), kijkt wat om zich heen en ziet de slager met een mooi stuk vlees
naar buiten komen; de man haalt het vlees door het open riool heen, houdt het
omhoog, kijkt ernaar, schudt een keer met het vlees en haalt hem nogmaals door
het riool heen! Je wilt niet weten wat er in het riool allemaal drijft!, ze
poepen en pissen erin, het slachtafval drijft erin maar ook de chemicaliën van
het verven van kleding en de olie van brommers en auto's!
Die avond hebben we allemaal vegetarisch gegeten!
12 nov zijn we vertrokken naar Ziarat, een lieflijk dorpje 120
km noordoost van Quetta op 2600 meter hoogte.Ziarat wordt door Baluchistaanse
grandeurs gebruikt als zomerresidentie (lekker koel) maar is ook beroemd om de
eeuwenoude jeneverbes bomen en als bedevaartsoord van een moslimheilige.
Hier hebben we ook de beslissing genomen om niet naar de Karakoram Higway te
gaan (deze ligt nog hoger); we hebben het zo koud gehad, 'snachts vroor het al!
Via Lorelai (wat ons tegen viel) naar Rakni waar we kennisgemaakt hebben met een
nieuwe rijke; deze man was voor ons erg gastvrij, maar we hebben ook gezien dat
wat ze de Engelsen verwijten nu dus zelf doen! Commanderen naar de lager
geplaatsten, ze mogen niet meer verder eten als hij ophoudt met eten en moeten
rennen en vliegen voor hem.
En het dwingende "bevel" om een nacht bij hem te overnachten hebben we
vriendelijk maar vastberaden afgeslagen
De weg naar Dera Gazi Khan was schrikbarend; een smalle eenbaansweg met gaten en
keien, hoog door de bergen heen veel grote trucks waarvoor we regelmatig de berm
in moesten, dit was echt afzien.
Vanuit Dera Gazi Khan zijn we de Indus overgestoken naar Multan.
Daar hebben we de bergen achter ons gelaten en kwamen we in de provincie Punjab , lekkere temperatuur, palmbomen, een goedlachse bevolking die behulpzaam en vriendelijk is. Zelfs tegen vrouwen en dat kom je hier niet overal tegen maar dat is een ander verhaal wat we in de volgende nieuwsbrief zullen verwerken.
Het volgende postadres zal in Delhi India zijn, we denken daar over 3 a 4
weken te zijn. Als je post stuurt, zend alleen brieven, we horen veel verhalen
van pakketjes die niet aankomen. Het beloofde rolletje drop (Ria) houden we
graag te goed tot we in Kathmandu Nepal de post op kunnen halen en dat zal begin
februari zijn.
Iedereen bedankt voor de vele reacties en mailen, jullie horen weer van ons.
 |
 |