Iran vanaf Teheran

De motoren blijven het prima doen ze starten altijd in een keer en rijden zonder problemen met de loodhoudende normale benzine, de benzine is van erg goede kwaliteit er zit geen rotzooi in en is erg goedkoop, inderdaad heb je hier voor 1 dollar de tank (24 liter) gevuld. Het verbruik blijft met de bagage, wind, bergen op en stads verkeer 1 op 21   1 op 20 

We waren gebleven in Teheran, en zijn vandaar op Esfehan gereden, het was een barre koude en regenachtige dag, het leek wel of de weg door een tunnel van natuurgeweld werd geleid. De weg was zoals gewoonlijk weer erg goed en we konden gelukkig wel het gas erop houden, dit betekend voor ons een max. van 110/115km. per uur.

 Esfehan ligt een dikke 300km. van Teheran. We rijden door onze eerste woestijn heen. Esfehan is bekend om zijn mooie moskee, Masjed-e-Shah (de moskee is gedecoreerd met mooie blauwe tegels), het Emam Khomeini square, (een van de grootste pleinen ter wereld) en de oude bruggen  (waar leuke theehuisjes onder zitten) die over de Zayande rivier liggen. Ook hier een prachtige overdekte bazaar met theehuizen, badhuizen en zelfs tuinen waar o.a goud, tapijten en de op kamelenbot beschilderde miniaturen , huishoudelijke artikelen, maar ook schoenen, gereedschap, hout, en ga zo maar even door, te koop zijn.

20 okt hebben we de 500 km naar Shiraz gereden, een lange rit door woestijn en bergen. Shiraz is bekend om z'n moskeeën, tuinen en Persepolis.
Helaas worden in alle tuinen e.d hoge entreegelden gevraagd en hebben we noodgedwongen deze over moeten slaan.Uiteraard wel een mooie moskee en de bazaar bewonderd.

Persepolis was voor ons de highlight! in 512 BC startte Darius 1 de bouw van dit prachtige paleizencomplex en de latere koningen bouwden het nog groter en mooier. In 331 BC Alexander de Grote  vernietigde de stad door het plat te branden. De ruines zijn herontdekt in1930.
Om een idee te krijgen hoe spectaculair dit complex was een paar feiten:
-Het dak van de centrale hal werd gedraagen door 36 stenen kolommen van 20 meter hoog
-De trap was 300 meter lang en gedecoreeerd met prachtige reliëfs
-Het privé-paleis van Darius1  stoond vol met beelden overdekt met juwelen en de deuren waren van goud.
Alexander de Grote heeft al het goud e.d soldaat gemaakt en datgene wat hij vergeten is staat in Teheran in het museum.
Jullie snappen wel dat met mijn "keienfobie" zoals Leon dat noemt  we ons hier uren hebben vermaakt!

Via Sirjan, waar we overnacht  hebben in een poepchique onafgebouwd hotel, zijn we naar Bam gereden. Daar hebben we een weekje gerelaxted, in Akbars guesthouse. Akbar is een gepensioneerde leraar Engels die een droom heeft waargemaakt; een guesthouse waar reizigers zichzelf kunnen zijn, er door de vrouwen geen hoofddoek gedragen hoeft te worden en er lekker vegetarisch gegeten wordt (dit wordt door zijn vrouw gekookt).
We hebben daar veel medereizigers ontmoet, motorrijders, backpakkers, fietsers en een Hollands eendje. Er werd   veel info uitgewisseld over wegen, guesthouses, afspraken gemaakt voor de toekomst, geluierd, aan de fietsen gesleuteld (vooral de enfields) en gekaart.
Bam heeft ook nog een ander hoogtepunt n.l.de citadel en originele stad.
Het is een plaatje uit duizend en een nacht! een ommuurde stad, opgetrokken uit woestijnzand gedomineerd door de grote citadel.
De citadel was behalve woonoord voor de gouverneur en zijn harem ook slaapplaats voor het hele garnizoen en er waren stallen voor de 300 paarden. De oude stad heeft een deels gerestaureerde bazaar, school en moskee.

3 okt, de laatste dag van ons visum, zijn we richting grens getrokken, net buiten Bam worden we aangehouden bij een politiepost en moeten we ons paspoorten inleveren! Er moet gewacht worden op een politie-escorte naar Zahedan, geen enkele discussie mogelijk! We baalden als een stekker, om 5 uur opgestaan om op tijd bij de grens te zijn en dan dit oponthoudt.
Een half uurtje later komt onze "escorte" eraan; een brommer met 2 mannen en een schietgeweer; als we daar achteraan moeten zijn we morgen nog niet bij de grens moppert Leon. Nou gelukkig voor ons stoppen ze na 2 km en krijgen we onze paspoorten terug en mogen we op eigen gelegenheid door het "gevaarlijke" gebied naar de grens.
De Iranese grensperikelen waren goed georganiseerd, de Pakistaanse autoriteiten nemen voor het gemak een lunchpauze van 2,5 uur! Niet heel vervelend voor ons want daar wacht ons Zwitserse koppel ook op en het weerzien is heel gezellig.