Iran deel 1

Hallo allemaal,

 Met de laptop kunnen we de nieuwsbrieven prima schrijven als we de tijd en een hotel hebben, alleen het versturen gaat niet zo makkelijk als in Turkije, daar heb je op iedere hoek van de straat een internetcafe en reuze goedkoop. Hier in Iran moet je ze met een lampje zoeken en dan zijn ze vaak hartstikke duur.

We waren gebleven in Dogubayazit vlak voor de grens met Iran.
5 Okt. zijn we de grens overgegaan, maar niet voordat we een foto, met de snapcamera,hadden gemaakt van ons met de fietsen en Mount Ararat op de achtergrond. Je weet wel de berg waar Noach zou zijn gestrand tijdens de zondvloed. Er zijn in het verleden verschillende expeditie op zoek geweest naar restanten  maar er is nooit iets gevonden dat bewijst dat het Noach verhaal op waarheid berust.

De grens aan Turkse zijde kostte ons 3 kwartier, loketten aflopen en de juiste stempeltjes verzamelen, de Iraanse zijde kostten ons 1,5 uur, nog meer bureaucratie alleen wat beter geregeld.

Voor Barbara en Jolanda was er nog een nevenverschijnsel, ze moesten vanaf dat moment ook de hoofddoek op, niet alleen op straat maar ook als  ze b.v. in het hotel waar je en kamer hebt naar de toilet moeten. Dat  was in het begin best wel wennen voor ze, helm af doek op.

Alle vrouwen lopen met een hoofddoek, de moderne vrouwen dragen een lange zwarte jas en de anderen een chador, dat is een grote zwarte doek die echt alle lichaamsvormen verhult.en ook voor het gezicht gedragen wordt.

De eerste indruk van Iran is erg positief, goede wegen en goedkope benzine, voor 1 dollar heb je de hele tank vol!

Het lukte ons die dag niet, om Tabriz te bereiken en we stranden in het donker (hoe kan het ook anders) in het plaatsje Marand. We rijden tijdens met schemer het plaatsje in en stoppen in het centrum, Leon gaat op zoek naar een hotel, binnen de kortste keren staat er een gigantische menigte om ons en de fietsen  heen, je snapt niet waar ze vandaan komen!

Als  Leon naar een stief kwartiertje terugkomt schrikt hij verschrikkelijk, de hele straat staat vol en er is een heuse verkeersopstopping! Op het moment dat Leon weer op zij fiets zit en ons naar het gevonden hotel wil brengen, komt er twee mannen op een brommer langsrijden de man achterop  zegt (in goed engels) dat we hem moeten volgen, Leon denkt dat wij een hotel hebben gevonden en volgt de man, wij denken dat Leon de man kent en volgen braaf.

We worden naar een 5 sterren hotel gebracht buiten de stad, daar blijkt dat de man opdracht heeft gekregen van de politie om ons daar heen te leiden i.v.m. de volksoploop die wij teweegbrachten.

Het hotel lag ver boven ons budget, terwijl wij buiten staan te overleggen stelt de man (hij heet Galil en is leraar Engels) voor om in zijn huis te overnachten, hij heeft een afgesloten tuin waar de fietsen veilig kunnen staan en wij zijn van harte welkom!

Wij weer op de fietsen achter de brommer aan en terug naar de stad  waar we bij Galil’s huis aankomen, achter de brede ijzeren deuren gaat een mooie binnenplaats schuil waar onze fietsen met gemak kunnen staan. De schoenen moeten buiten blijven en we stappen op dikke Perzische tapijten het huis binnen. Lekkere dikke kussens staan tegen de muur aan en we kunnen het ons comfortabel maken op de grond. In de meeste Iranese huizen staan geen tafels of stoelen, iedereen zit en ligt op de dikke tapijten.

We krijgen fruit, thee en als Galil’s vrouw thuiskomt, een heerlijke maaltijd aangeboden. Er wordt een tafelkleed op de vloer gelegd en daar komen de borden en de schalen met rijst, salade, platte dunne broden en kip op te staan. We laten het ons na de inspannende dag goed smaken. Het wordt die avond laat, Galil weet ons veel te vertellen over Iran, de cultuur, politiek, talen die er gesproken worden, minderheidsgroeperingen die er wonen, geloof en de rol van de vrouw.

Wat later op de avond komen Galil’s moeder en tante de vreemdelingen (wij dus) bekijken en het is echt reuze gezellig.

We slapen in de gastenkamer op de dikke tapijten in onze slaapzakken.

6 Okt. heel vroeg op en op weg naar Tabriz, het is ontzettend koud en Jolanda’s handverwarming heeft het begeven, ze zit te trillen als we in Tabriz aankomen!

Eerst ontbijten en dan op zoek naar een hotel met parkeerplaats voor de fietsen.

Zo komen we in contact met Nasser, hij werkt bij het toeristenbureau en heeft als doel in het leven deze tot beste en gastvrijste van Iran te maken.Hij brengt ons naar een betaalbaar hotel met garage en daar maakt Jolanda haar eerste buiteling, moe, koud en dan de donkere steile afrit; ze schrikt van een putdeksel, trekt de voorrem in en daar ligt ze, gelukkig hebben zowel de fiets als zijzelf niets dan de gewonde trots!
 Eerst douchen en een tukje en dan met Nasser de stad in, hij laat ons het Elgoli park met het Shahgoli Shahmeer,de Champs Elysee van Tabriz ervaren, de lekkerste ijsjes van de wereld proeven, heerlijke Abghust (een soort maaltijdsoep) eten en het meest idiote verkeer ervaren (maar daarover later meer).
 De volgende dag  met Nasser de bazaar op, de bazaar in Tabriz is 6 km groot, meer dan duizend jaar geleden gebouwd en je kunt hopeloos verdwalen in het labyrint van straatjes, winkeltjes en verschillende karavanserais waar nu met name theehuisjes en geldwisselaren zitten.Hier ook de waterpijp(tabak met appelsmaak) gerookt en lekkere thee gedronken.

 Nasser was deze 2 dagen zo gastvrij en hartelijk geweest dat we op zijn vraag of we een les wilden geven op de volksuniversiteit geen nee konden zeggen. Leon en Martin naar de jongensschool en Barbara en Jolanda naar de meisjesschool.
 Het was een leuke en leerzame ervaring, de vragen gingen over en weer om zoveel mogelijk van elkaars land en manier van leven te weten te komen. De jongens hadden veel vragen  over geld, carrière, televisie en auto’s, de meisjes over mode trouwen kinderen opvoeding.
Daarin verschillen ze dus niet met bij ons de jonge mensen (gemiddelde leeftijd van de studenten was tussen de 17 en 25 jaar). Het was voor beide partijen een zeer geslaagde avond erg leuk om te doen. Nasser kwam ons weer ophalen en wij weer terug naar het uitgaanscentrum van de stad gelukkig voor ons is Nasser ook een echte snoepkont en mochten we weer een ijsje eten.
 Leon wou graag nog wat software voor de computer hebben en kocht voor een habbekrats MS Office 2000 met (en daar ging het eigenlijk om) Frontpage om wat makkelijker de internet pagina’s te maken.

Van Tabriz naar de Kaspische zee was een rit om niet gauw te vergeten. Eerst zijn we naar Ardabil vertrokken we komen daar zoals ondertussen gewoonlijk weer in het donker aan het hotel was een 3 sterren hotel en de prijs kon naar beneden voor 15 dollar met z’n vieren op een kamer de motoren mochten in de lobby staan (we hebben foto’s gemaakt en zullen deze zodra ze klaar zijn toevoegen)

 Vanuit Ardabil hebben we geprobeerd de Kaspische zee te bereiken, de mist was onze spelbreker. In de tunnel kwam de mist ons al tegemoet, lastig rijden hoor met een zonnebril die beslaat in een donkere tunnel. We waren nog steeds met ons vieren en we zijn de mist een kilometer in gereden het werd echt gekken werk we reden slechts 30 km per uur en zaten 15meter van elkaar verwijdert maar een achterlicht was nauwelijks zichtbaar, de Iraniër’s hebben waarschijnlijk haviksogen en reden zonder licht elkaar inhalend de mist in. Later hoorden we van andere reizigers (per bus)  dat het toen ook goed fout is gegaan de wrakken stonden uitgebrand langs de weg. We kozen eieren voor ons geld zijn omgedraaid en terug naar Ardabil. Een goedkoper hotel gevonden (we ontdekten de volgende ochtend dat hier Urfaanse praktijken werden toegepast!) en hier de nacht doorgebracht. De volgende dag naar Ghalgal, maar ook daar kwam ons de mist tegemoet en we veranderden het reisplan naar Zanjan wat we erg jammer vonden er waren daar zoveel mooie plekken (het gebied wordt door de Iraniër’s de jungle genoemd)te zien.

Zanjan, ook nu weer worden we uitgenodigd door een echtpaar die vanuit een auto vragen of we een hotel zochten we stoppen en leggen uit dat we het vreemd vinden dat wij als toeristen zulke belachelijke prijzen moeten betalen voor de hotels, we snappen best dat we meer moeten betalen dan de Iranezen maar dat we tien keer de prijs moeten betalen is toch wel wat er gortig ze vertellen dat ze het er mee eens zijn en nodigen ons uit in hun huis, we hebben weer een pracht plek voor de motoren en voor ons zelf er wordt weer erg goed engels gesproken dus we kunnen onze lol niet op.

Teheran dit was de plaats van de normale post we hadden Barbara en Martin verlaten in Zanjan (ze wilden een andere route rijden dan wij.) We hebben best schik met ons beiden dus eigenlijk kwam het ons ook wel goed uit met z’n vieren is leuk maar dit heeft ook wel wat. We moesten flink het gas erop houden want het was een lang stuk (300km) naar Teheran en wilde eens op tijd daar zijn om een hotel te zoeken eindelijk weer eens een hotel voor de broodnodige rust we nemen de verkeerde afslag en komen in een buitenwijk van Teheran binnen we vragen aan een man die engels spreekt voor een hotel voor en aanvaardbare prijs, hij overlegd met een buschauffeur die net de laatste passagier heeft afgezet, en komen samen tot een oplossing wij moten de bus volgen en de chauffeur zal ons naar een hotel brengen dus wij achter die bus aan die de weg kennende overal doorheen scheurde maar we lieten ons niet kennen en  raakten de bus niet kwijt we komen aan op de remise en hij gebaart te volgen maar de portier denkt daar kennelijk anders over  en zegt ons te stoppen we stoppen en wachten rustig de komst van de chauffeur af deze wil achterop maar er is geen plaats.

Hij neemt een taxi wij weer achter die taxi aan een taxi is geen bus nu wordt het echt racen geblazen met 70 80 scheuren we door Teheran (de plaats waar we zo bang voor waren) flink toeteren en op tijd remmen dan gebeurt er niets blijkbaar. We stoppen bij het huis van Hoessein en ook hij nodigt ons uit allemaal leuk en aardig maar het betekend weer met handen en voeten praten want Hoessein spreekt geen engels en wij geen Farsi, waar moeten de motoren slapen vragen we Hoessein op straat is absoluut geen optie denken en overleggen met een nieuwsgierige buurvrouw brengt een oplossing de fietsen kunnen bij de buurvrouw terwijl we de fietsen binnenrijden biedt ze ons een leegstaand benedenhuis aan wat we maar al te graag aannemen we zijn we op ons zelf en kunnen doen en laten wat we willen. We moeten nu alleen nog zorgen dat we Hoessein niet voor het hoofd stoten die zo lief was om zijn huis aan te bieden en bij wie we moeten eten, ingewikkeld hoor, dat reizen. We mogen bij Hoessein douchen en eten en kunnen na de zoveelste thee naar bed.Ongelooflijk lief de mensen hier.

We blijven drie nachten in ons benedenhuisje en hebben het goed naar ons zin in het natte koude Teheran, de bovenburen is een gezin met drie zonen en een paar dochters, moeders is Leon’s leeftijd maar ziet er uit of ze leeftijd van 60 reeds gepasseerd is. 

Gelukkig voor ons komt de buuf even later binnen ze is opgetrommeld via de telefoon en spreekt goed engels- we kunnen de puntjes over wat we reeds verteld hebben- op de i zetten. Na weer een prima avond mogen we weer naar ons huisje toe. De volgende morgen gaan we naar het postkantoor we hadden uit de Lonely Planet begrepen dat we naar het hoofdpostkantoor moesten en proberen dat aan Hoessein uit te leggen, dus na twee andere postkantoren komen we eindelijk bij de goede aan, er liggen 4 poststukken op ons te wachten helaas niet die van Marijke en van de moeder van Jolanda en daar balen we ontzettend van, morgen proberen we het opnieuw maar zullen ook dan teleurgesteld worden. Hoessein gaat weer chauffeuren en wij mogen ongebonden door de stad slenteren.

 We bekijken het postmuseum en enkele winkelstraten maar het begint koud te worden en het is gaan regenen dus we nemen de taxi weer terug naar “ons“ huis. De volgende dag gaan we weer met Hoessein op pad voor een internet café er lijkt er een te zijn helemaal aan de andere kant van de stad bij een 5 sterren hotel, na 2 uur in de taxi gezeten zijn we eindelijk op de goede plek we checken onze inbox en er zijn gelukkig een paar nieuwe berichten dus we zijn niet voor niets gekomen. Het emaillen gaat erg moeizaam in Iran er zijn weinig plekken waar je kunt emaillen en het is eigenlijk veel te duur 7,5 tot 10 gulden per uur is hier de normale prijs voor dit geld hebt je 3 maaltijden of (in de goedkopere hotels 1 bed) voor ons scheelt het dat de we de laptop bij ons hebben en veel dingen in het voren kunnen typen.

 Volgende keer gaan we verder met datgene wat we nog meer in Iran hebben gezien.